Ksi?ga wszystkich dokona? Sherlocka Holmesa

Resztę tej grupy stanowiło kilka kobiet z klasy robotniczej i paru podróżnych, którzy byli zapewne właścicielami niewielkich miejscowych sklepików. W kącie wagonu siedział samotnie młody człowiek, któremu bardzo dokładnie się przyjrzymy. Młodzieniec miał świeżą cerę, był średniego wzrostu i, oceniając na oko, zbliżał się do trzydziestki. W jego dużych bystrych wesołych oczach pojawiał się od czasu do czasu błysk zaciekawienia, gdy rozglądał się wokół i obserwował zza swych okularów współpasażerów. Te spojrzenia utwierdzały w przekonaniu, że był człowiekiem towarzyskim; powierzchowny obserwator powiedziałby, że jest to prostak. Pragnął być miłym dla wszystkich, często się uśmiechał. Jednak bardziej dokładne przyjrzenie się jego twarzy pozwoliłoby dostrzec w wydatności szczęki i ponurym wyrazie zaciętych ust głębię i siłę, które kryły się pod zewnętrzną łagodnością i mogły świadczyć o tym, że ten miły młody Irlandczyk o kasztanowych włosach był w stanie zmienić na dobre lub złe losy każdej społeczności, w której przyszłoby mu żyć. Zagadnąwszy niepewnie parę razy najbliższego górnika i otrzymawszy tylko krótkie gburowate odpowiedzi, zrezygnowany podróżny zaakceptował ponurą ciszę i wyglądał melancholijnie przez okno na zblakły krajobraz.

Ten widok nie napawał radością. W gęstniejącym zmierzchu na zboczach wzgórz pulsowały czerwone łuny palenisk. Po obu stronach majaczyły wielkie sterty żużlu i hałdy popiołu, a nad nimi piętrzyły się wysokie szyby kopalni. Nędzne drewniane domy zbite w ciasne grupki, w których oknach właśnie zaczynały zapalać się światła, stały porozrzucane wzdłuż torów, na stacyjkach czekali, stłoczeni, brudni od sadzy robotnicy.

Zagłębie górniczo-hutnicze w rejonie Vermissy nie było miejscem dla ludzi wykształconych czy pragnących odpocząć. Tutaj toczyła się okrutna walka o życie.

Młody podróżny przyglądał się tym ponurym okolicom, a na jego twarzy malowały się odraza i zainteresowanie, co świadczyło o tym, że cała ta sceneria była dla niego czymś nowym. Co jakiś czas wyciągał z kieszeni długi list, w którym coś sprawdzał i notował na marginesach. Raz wyjął zza pasa coś, czego trudno byłoby oczekiwać u człowieka o tak łagodnym usposobieniu. Był to rewolwer największego kalibru. Gdy obrócił go ukośnie do światła, błysnęły obwódki miedzianych łusek w bębenku: broń była naładowana. Szybko schował rewolwer do ukrytej kieszeni, ale nie na tyle prędko, żeby nie zauważył tego pewien robotnik, który zajmował sąsiednią ławkę.

- Hej, kolego! - powiedział. - Wygląda na to, że jesteś gotowy na wszystko.

Młody mężczyzna uśmiechnął się z zakłopotaniem.

- Tak - powiedział. - W miejscu, z którego pochodzę, potrzebujemy czasem takiej broni.

- Czyli skąd?

- Ostatnio mieszkałem w Chicago.

- A więc jesteś obcy w tych stronach?

- Tak.

- Jeszcze się przekonasz, że on ci się tutaj przyda.

- Doprawdy? - młody człowiek sprawiał wrażenie zaciekawionego.

- Nic nie słyszałeś o tym, co się tutaj wyrabia?

- Nie. Nie słyszałem niczego niezwykłego.

- Myślałem, że w całym kraju o tym mówią. Wkrótce się dowiesz. Co cię tutaj sprowadza?

- Słyszałem, że dla chętnego zawsze znajdzie się tu praca.

- Należysz do związku?

- Jasne.

- W takim razie pewnie dostaniesz pracę. Masz tu jakichś przyjaciół?

- Jeszcze nie, ale potrafię ich sobie zdobyć.

- Nibyjak?

- Należę do Prześwietnego zakonu wolnych ludzi. Nie ma takiego miasta, w którym nie mieliby swojej loży, a wszędzie tam, gdzie jest loża, znajdę przyjaciół.

Ta uwaga wywarła przedziwny wpływ na jego towarzysza. Rozejrzał się wokół podejrzliwie, przyglądając się innym podróżnym w wagonie. Górnicy wciąż cicho szeptali coś między sobą. Dwaj policjanci drzemali. Przeszedł na drugą stronę, usiadł przy młodym podróżnym i wyciągnął rękę.

- Przybij - powiedział.

Wymienili pewien gest.

- Jak widzę, mówisz prawdę - rzekł robotnik. - Ale dobrze jest się upewnić. - Uniósł prawą dłoń do prawej brwi. Podróżny natychmiast uniósł lewą dłoń do lewej brwi.

- Ciemne noce są nieprzyjemne - rzekł robotnik.

- Tak, dla podróżnych znajdujących się w drodze - odparł ten drugi.

- To wystarczy. Jestem brat Scanlan z loży 341 w dolinie Vermissy. Witam w naszych stronach.

- Dziękuję. Jestem brat John McMurdo z loży 29 w Chicago. Mistrzem loży jest J. H. Scott. Dopisało mi szczęście, że tak szybko spotkałem brata.

- Sporo nas tutaj. Przekonasz się, że nasz zakon nigdzie w Stanach nie funkcjonuje równie wspaniale, jak tutaj, w dolinie Vermissy. Ale przydałoby nam się paru takich chłopaków jak ty. Nie potrafię zrozumieć, jak taki energiczny człowiek, należący do związku, nie mógł znaleźć sobie pracy w Chicago.