Powrót na Marsa [Return to Mars - pl]

Marsz triumfalny umilkł. Jamie przypomniał sobie, że w nauce nie liczy się, kto pierwszy wpadnie na oryginalny pomysł, ale kto pierwszy go opublikuje.

Ze spokojnym uśmiechem Jamie odparł:

— Doskonały pomysł, Dex. Elastyczny rękaw ma sens. Oczy Trumballa rozbłysły pełnym zaskoczenia zachwytem, ale szybko to w sobie stłumił.

Jamie spędził całe popołudnie zajmując się starym łazikiem wraz z Oposem Craigiem. W środku panował bałagan. Przebywali tam w skafandrach. W słuchawkach hełmu Jamie słyszał, jak Craig podśpiewuje i posapuje jak osiedlowy hydraulik, próbujący ocenić, jak wysoką cenę może zaproponować pani domu, by uzyskać to zlecenie.

— Ogniwa paliwowe całkiem padły — mruknął Craig. A po chwili: — Akumulatory na złom.

Kiedy wyszli na zewnątrz i wspięli się po drabince wbudowanej w bok przedniego modułu, by zbadać panele słoneczne, głos Craiga zmienił się z trzeźwego na zasmucony.

— Z tych to już całkiem nic nie będzie.

Zanim dotarli do środka kopuły i zdjęli skafandry, Jamie był gotów spisać łazik na straty.

Craig potarł jednak szczeciniasty podbródek dłonią i rzekł:

— Cóż, szefie, jeśli świder będzie grzeczny i nic złego się nie stanie, mogę go uruchomić w ciągu tygodnia, jak myślę.

Zaskoczony Jamie wyrzucił z siebie:

— Tygodnia?

— Plus minus parę dni.

— Serio? — Jamie usiadł na ławce biegnącej wzdłuż szafek na skafandry.

Craig skinął głową z powagą i postawił jedną stopę na ławeczce obok Jamiego.

— Konstrukcja w porządku. Zapasowe akumulatory i panele słoneczne mamy w magazynie.

— Wystarczy ich?

— Sprawdzę dane w komputerze, ale skubańce powinny być w luku bagażowym. Chyba starczy.

— Super!

— Z ogniwami paliwowymi będzie problem — narzekał Craig. — Starocie, chodzą na wodorze i tlenie. Będziemy musieli poddać elektrolizie trochę wody z zapasowego modułu.

Jamie wiedział, że ogniwa paliwowe w nowych łazikach pracowały na metanie i tlenie.

— Zabawne — mówił dalej Craig. — Bardziej martwiłem się o przednią szybę… że pęknie albo zmatowieje od burzy. Ale cały przód był ładnie zagrzebany w piasku, więc nic jej nie jest.

Jamie wstał, nieco drżący.

— Nigdy nie sądziłem…

— Do elektryki mamy zapasy — nie pozwolił sobie przerwać Craig. — Ale jakby poszła przednia szyba, to cześć pieśni.

Zaglądając do centrum łączności, Jamie zobaczył Rodrigucza siedzącego przy konsoli komunikacyjnej, z ponurym wyrazem pociemniałej twarzy. Zauważył, że młody astronauta chyba próbuje zapuszczać wąsy; nad górną wargą miał meszek krótkich, ciemnych włosków.

— Que tal,Tomas?

Rodriguez spojrzał na niego bez mała z poczuciem winy.

— Kłopoty, chłopie.

— Co się dzieje? — spytał Jamie, przyciągając krzesło i siadając koło niego.

— Straciłem kontakt z numerem dwa.

— Z samolotem zwiadowczym? — Jamie poczuł ucisk strachu w brzuchu.

Rodriguez skinął głową ze smutkiem.

— Próbowałem odzyskać kontakt, nic z tego.

— Gdzie był samolot?

— Na rekonesansie nad Olympus Mons.

Bezzałogowy samolot zwiadowczy tworzył mapy wielkiego wulkanu przed planowaną wyprawą Fuchidy na szczyt.

— Co się stało? Astronauta potrząsnął głową.

— Przeglądałem zapisy lotu. Trafił w turbulencję na wysokości dwudziestu tysięcy metrów, ale ucichła.

Olympus Mons wznosiła się na wysokość trzydziestu tysięcy metrów, prawie trzy razy wyższa niż Mount Evercst.

— Może uderzenie wiatru — zastanawiał się Rodriguez. — Ale na tej wysokości powietrze jest tak rzadkie, że to nie powinno stanowić problemu.

— Jak długo nic mamy kontaktu?

Rodriguez spojrzał na zegar na konsoli łączności.

— Pięćdziesiąt trzy minuty, pięćdziesiąt cztery sekundy. Jamie wypuścił powietrze z pluć.

— Cóż, mamy jeszcze numer jeden, no i zapasowy w magazynie.

— Tylko jeden zapasowy.

— Będziemy musieli go użyć, skoro jedynkę straciliśmy.

— Tak, wiem. Ale nie chcę wysyłać zapasowego, dopóki nie ustalę, co się stało z tamtym.

Jamie zmusił się do wstania. Patrząc na ponurą twarz Rodrigueza, chwycił go za ramiona.

— Przestań się obwiniać, Tomas. To nie twoja wina. Astronauta smutno potrząsnął głową.

— Skąd wiesz?

Po raz pierwszy od prawie dwóch tygodni cała ósemka badaczy zasiadła razem do kolacji. Trumball zdominował rozmowę planami o odzyskaniu Pathfindera/Sojournera z Ares Vallis. On i Rodriguez zaczęli ożywioną dyskusję o tym, jak niezawodne są zapasowe silniki generatora paliwa.

— Nie obchodzi mnie, co mówią komputerowe symulacje — rzekł Rodriguez, z niezwykłą jak na niego zapalczywością. — Macie zamiar nadstawić karku w imię czegoś, co sobie jakiś inżynicrek wymyślił i wpisał do programu symulacyjnego.