Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

Tak samo było na studiach. Tak, rasizm stanowił pewien problem, zwłaszcza, gdy umawiała się z białymi. Poradziła sobie z tym jednak, nie dopuszczając do poważnej konfrontacji. Odkryła, że naprawdę interesuje ją uczenie się o historii i literaturze, a nawet przerażającej ekonomii. Jedyny problem pojawił się, gdy ubiegała się o przyjęcie do korporacji studentek. Niektóre z sióstr były nieszczęśliwe na sam widok wysokiej, pięknej, pełnej uroku dziewczyny o migdałowych oczach, przy której pozostałe wyglądały jak szare myszki. Tę trudność również pokonała, a nawet została wybrana na przewodniczącą kapituły.

Mężczyźni stanowili jednak problem. Mogła nimi łatwo manipulować: jej szkolne sympatie w tak dużym stopniu działały pod wpływem testosteronu, że mogłaby ich zmusić do wycieczki na Księżyc albo obrabowania dla niej banku. Na studiach zaczęła umawiać się ze starszymi mężczyznami, także z grona profesorskiego. Chciała się od nich uczyć, uczyć się o wielkim świecie poza uczelnią, uczyć się o tym, co ją czekało w życiu. A tymczasem oni głaskali ją po głowie (lub po innych częściach ciała) i wyjaśniali, że chcieliby tylko, żeby była piękna. I uległa. Kiedy próbowała rozmawiać polityce, sztuce albo czymkolwiek głębszym niż najnowszy przebój z Hollywood, wytrzeszczali na nią oczy z łękiem. I rzadko proponowali jej randkę ponownie. Zdobyła sobie reputację snobki.

Skończyła studia z wysokim stopniem z literatury angielskiej, bez żadnych ambicji robienia czegokolwiek ciekawego. Pierwszą pracą, jaką znalazła, było stanowisko redaktora w cza-sopiśmie publikowanym przez stanowe biuro promocji turystyki. Przepracowała tam pół roku. Poproszono ją, żeby się zwolniła, kiedy wytłumaczyła redaktorowi naczelnemu, że nie piszą o najważniejszych rzeczach, a pisemko staje się nudne. Jako bezrobotna, przeczytała artykuł o prywatnej firmie w Teksasie, budującej satelitę energetycznego. Ciekawe, pomyślała April Simmonds. Wysłała swój życiorys ze zdjęciem do Astro Manufacturing Corporation, ubiegając się o pracę sekretarki, jedyną, do której —jak sądziła — ma kwalifikacje. Po dwudziestu czterech godzinach dostała zaproszenie na rozmowę na wyspę Matagorda.

Personalną była stanowcza, starsza kobieta, o nieustępliwym, czujnym spojrzeniu i zasadniczym podejściu. Porozmawiała z April przez dziesięć minut, uśmiechnęła się i powiedziała, że dyrektor zarządzający i założyciel firmy potrzebuje asystentki. April przyjęła ofertę z zamiarem wykonywania swojej pracy jak najlepiej, ale niepokazywania swojemu szefowi, jak inteligentna jest naprawdę.

A potem popełniła błąd. Zakochała się w swoim nowym szefie, Danie Randołphie. Był jednym z tych rzadko spotykanych mężczyzn, których atrakcyjna, a zarazem inteligentna kobieta nie onieśmielała. April domyślała się, że on jest w kimś zakochany, w kimś nieosiągalnym. Przez to zakochała się w nim jeszcze bardziej.

A teraz chciała zrobić wszystko, żeby pomóc Danowi odkryć, kto zabił Hannah Aarons, Joego Tenny’ego i prawdopodobnie Pete’a Larsena. Wiedziała, że to może być trudne. Ale też wiedziała, że to może być bardzo niebezpieczne.