Pamięć Światłości

Wysoki mężczyzna o złotorudych włosach. Mężczyzna wyglądający znajomo, poznaczony wieloma ranami, w poczerniałym, nadpalonym stroju. Mishraile wpatrywał się w niego bez słowa, Donalo zaś zaklął, gdy Smok Odrodzony zauważył ich i, zaskoczony, rzucił się do ucieczki w głąb płaskowyżu. Zanim Mishraile oprzytomniał na tyle, by przypuścić atak, al’Thor otworzył bramę i umknął.

Ziemia zatrzęsła się gwałtownie, a niektóre fragmenty skał oderwały się od wschodniej krawędzi i zaczęły się osuwać w dół stoku na stłoczone w dole Trolloki. Całe to miejsce było z każdą chwilą coraz bardziej niestabilne. Kolejny dobry powód, żeby je opuścić.

– To był sam przeklęty Smok Odrodzony! – stwierdził Donalo. – Alviarin! Przeklęty Smok Odrodzony jest na polu bitwy!

– Cóż to znowu za bzdura? – zapytała Alviarin, zbliżając się wraz z innymi.

– Rand al’Thor tu był – odparł wciąż oszołomiony Mishraile. – Na krew i krwawe popioły, Donalo, miałeś rację! Tylko w takim wypadku Demandred mógł ponieść klęskę!

– Przez cały czas powtarzał, że Smok gdzieś tu jest – zauważył Kash.

Donalo wysunął się naprzód, przekrzywiając głowę, jakby wpatrywał się w coś w powietrzu.

– Widziałem, w którym miejscu otworzył bramę, uciekając. To było tu, dokładnie tu… Tak! Czuję jeszcze wibracje. Wiem, dokąd się udał.

– Pokonał Demandreda – zauważyła Alviarin sceptycznie, krzyżując ramiona. – Czy damy radę z nim walczyć?

– Wydawał się całkiem wyczerpany – rzekł Mishraile. – Nawet bardziej niż wyczerpany. Na nasz widok wpadł w panikę. Jeżeli walczył z Demandredem, to musiało go to sporo kosztować.

Alviarin zapatrzyła się w miejsce, w którym zniknął al’Thor. Mishraile wręcz widział jej myśli: gdyby udało im się zabić Smoka Odrodzonego, M’Hael zapewne nie byłby jedynym z Władców Strachu wyniesionym do rangi Wybranego. Pan Wielki okazałby swą wdzięczność temu, kto powali al’Thora. Głęboką wdzięczność.

– Mam! – wykrzyknął Donalo, otwierając bramę.

– Potrzebuję kręgu, żeby z nim walczyć – rzekła Alviarin, po czym zawahała się. – Skorzystam tylko z Rianny i Nensena. Nie chcę ryzykować, lepiej żeby wszyscy nie byli unieruchomieni w jednym kręgu.

Mishraile prychnął, zebrał moc i skoczył w portal. Chodziło jej oczywiście o to, że nie chciała, by któryś z mężczyzn zdominował krąg i okradł ją z chwały zwycięstwa. Cóż, Mishraile zobaczy, co da się w tej sprawie zrobić.

Opuściwszy pole bitwy, znalazł się na polanie, której nie rozpoznawał. Drzewa nie wydawały się tu dotknięte wpływem Wielkiego Pana tak jak gdzie indziej. Dlaczego? Nad głową miał to samo ciemne, burzowe niebo, a dookoła panował taki mrok, że musiał spleść świetlną kulę, by cokolwiek zobaczyć.