Pamięć Światłości

Gdyby naprawdę był geniuszem, to czy posłałby pięciuset prostych wieśniaków z górskiej osady w Murandy z zadaniem utrzymania rzeki? Owszem, razem z nimi Cauthon przysłał tu również setkę swoich żołnierzy z Legionu, to jednak nie wystarczyło. Wszyscy polegli, broniąc dostępu do rzeki przez kilka długich godzin. Wąwóz zaatakowały całe setki Trolloków i kilku Władców Strachu! Obrońcy zostali wyrżnięci w pień co do jednego.

Światłości! Były wśród nich nawet dzieci! Wieśniacy i garść żołnierzy stawali dzielnie, broniąc wąwozu znacznie dłużej, niżby przypuszczał Grady, w końcu jednak wszyscy i tak polegli. A on otrzymał rozkaz, by im nie pomagać.

Teraz zaś czekał w ciemnościach na szczycie skalistej ściany wąwozu, kryjąc się między kamieniami. W odległości jakichś stu kroków od niego grupa Trolloków kręciła się w blasku pochodni, bez których Władcy Strachu nie widzieliby nic w ciemności. Podobnie jak on znajdowali się na samym szczycie urwiska, skąd mieli doskonały widok na płynącą dołem rzekę – która teraz zamieniła się w jezioro. Trzech Władców Strachu oderwało potężne fragmenty skalnych ścian wąwozu, tworząc zaporę, która zatrzymała wodę.

To spowodowało, że koryto Mory biegnące przez Pole Merrilora wyschło i Trolloki z łatwością przeszły linię rzeki. Grady mógłby bez trudu zniszczyć zaporę – uderzenie Jedynej Mocy natychmiast uwolniłoby spiętrzoną w wąwozie wodę, on jednak jak dotąd nie odważył się na ten krok. Cauthon nie pozwolił mu atakować, a poza tym nie byłby w stanie pokonać w pojedynkę trzech potężnych Władców Strachu. Zabiliby go i na nowo spiętrzyliby rzekę.

Dotknął raz jeszcze listu od żony i przygotował się. Cauthon kazał mu z nadejściem świtu otworzyć bramę do tej samej wioski. Kiedy to zrobi, ujawni tym samym swoją pozycję, a nie wiedział, co ma się stać potem.

Utworzona sztucznie niecka poniżej była już pełna wody, która przykryła ciała poległych.

„Równie dobrze mogę to zrobić teraz” – pomyślał i odetchnął głęboko. Już prawie świtało, chociaż gruba powłoka chmur sprawiała, że nadal było ciemno.

Grady zamierzał wykonać rozkaz. Światłości, żeby sczezł, będzie posłuszny rozkazom. Jeśli jednak Cauthon przeżyje bitwę, padną między nimi ostre słowa. Ktoś taki jak Cauthon, prosty człowiek z ludu, nie powinien tak niefrasobliwie szafować ludzkim życiem.

Wziął jeszcze jeden głęboki oddech i zaczął tworzyć bramę. Otworzył ją w tej samej osadzie, z której ubiegłego dnia przybyli wieśniacy. Nie miał pojęcia, po co to robi, bo wszyscy jej mieszkańcy byli w grupie broniącej wąwozu i wątpił, by ktokolwiek tam jeszcze został. Jak Mat nazwał tę wioskę? Hinderstap?

Przez bramę runął tłum rozkrzyczanych, wściekłych ludzi wymachujących widłami, tasakami i zardzewiałymi mieczami, za nimi zaś postępowali nowi żołnierze z Legionu, tacy sami jak tamta setka, która walczyła tu poprzedniego dnia. Tyle że…

Tyle że gdy spojrzał na ich twarze w blasku pochodni Władców Strachu, poznał, że to ci sami żołnierze, którzy walczyli tu poprzednio… walczyli i polegli.

Grady stał pośród ciemności, gapiąc się na atakujący tłum. To byli ci sami ludzie. Te same kobiety, ci sami pomocnicy z kuźni i kowale, dokładnie ci sami wieśniacy. Widział, jak ginęli, a teraz powrócili na nowo.

Trolloki zapewne nie były w stanie odróżnić jednego człowieka od drugiego, ale Władcy Strachu zauważyli i zrozumieli, że atakują ich ci sami ludzie. Wszyscy trzej zamarli w osłupieniu, po czym jeden z nich zawołał coś o tym, że Czarny ich opuścił i zaczął miotać splotami w wieśniaków.

Oni zaś nacierali, nie zważając na niebezpieczeństwo, choć niejeden padł porażony ciosem. Dopadli Władców Strachu, siekąc ich swymi kuchennymi nożami i narzędziami rolniczymi. Zanim Trolloki ruszyły z odsieczą, Władcy Strachu byli już martwi. Teraz mógł wreszcie…

Otrząsnąwszy się z osłupienia, Grady zaczerpnął moc i roztrzaskał zaporę blokującą wąwóz.

Uwolnił wody rzeki.