Uśmiechnięty Nieboszczyk

– Niekoniecznie – odparłam. Ostrożnie. – Czy zdobędziesz dla mnie te informacje?

– W zamian za temat o zombi?

– Zabiorę cię do wszystkich miejsc, gdzie wykorzystuje się zombi. Będziesz mógł przyprowadzić fotografa i zrobić zdjęcia trupów.

– Cykl artykułów z mnóstwem mrocznych zdjęć. – Jego oczy rozpromieniły się. – Ty na pierwszym planie, w kostiumie. Piękna i bestia. Mój naczelny na pewno na to pójdzie.

– Nie wątpię, choć nie jestem pewna, czy powinnam pokazywać się na tych zdjęciach.

– Ejże, twój szef będzie wniebowzięty. Dobra prasa oznacza ruch w interesie.

– I lepszą sprzedaż gazet – dodałam.

– Jasne – przytaknął Irving. Patrzył na mnie prawie przez minutę. W pokoju panowała niemal kompletna cisza. Większość pracowników rozeszła się już do domów. Boks Irvinga był jednym z niewielu, w których jeszcze paliło się światło. Czekał na mnie. To tyle, jeżeli chodzi o powiedzenie, że prasa nigdy nie śpi. Cichy szept klimatyzatora wypełniał wieczorną ciszę. – Zobaczę, czy mam tego Harołda Gaynora w komputerze – odezwał się w końcu Irving.

– Zapamiętałeś imię i nazwisko, choć powiedziałam je tylko raz. – Uśmiechnęłam się do niego. – Całkiem nieźle.

– Bądź co bądź, jestem wytrawnym reporterem – mruknął. Z nadmierną, przesadną gwałtownością odwrócił swój fotel w stronę biurka. Nałożył nieistniejące rękawiczki i poprawił poły fraka.

– Och, dajże spokój.

– Nie popędzaj maestra. – Uśmiechnął się nieco szerzej i wpisał kilka słów, ekran ożył. – Mam go w komputerze – rzekł Irving. – To spory plik. Wydrukowanie go zajmie całą wieczność. – Znów odwrócił fotel, aby na mnie spojrzeć. To był zły znak. – Powiem ci coś – mruknął. – Ściągnę cały plik, ze zdjęciami, jeśli jakieś mamy, wydrukuję to wszystko, a potem, oddam wprost do twoich ślicznych rączek.

– Gdzie tkwi haczyk?

– Jaki haczyk? – Dotknął palcami piersi. – Gdzieżbym śmiał. Robię to wszystko z dobroci serca.

– W porządku, przynieś to wszystko do mnie, do mieszkania.

– A może spotkajmy się raczej u Truposza Dave’a? – zaproponował.

– To w dystrykcie wampirów. Czego ty tam szukasz? Po co miałbyś się tam zapuszczać?

Bystre oczka w twarzy cherubina obserwowały mnie z powagą.

– Krążą plotki, że pojawił się nowy Mistrz Miasta. Chcę napisać o nim artykuł.

– I aby zdobyć informacje, kręcisz się wokół knajpy Truposza Dave’a? – Pokręciłam głową.

– Właśnie.

– Wampiry nie zechcą z tobą gadać. Wyglądasz na człowieka.

– Dzięki za komplement – powiedział. – Ale z tobą wampiry na pewno zechcą mówić, Anito. Czy wiesz, kto jest nowym Mistrzem? Czy mogę spotkać się z nim lub z nią? Czy mogę przeprowadzić wywiad?

– Jezu, Irving, nie masz dość kłopotów, musisz jeszcze szukać króla wampirów?

– A więc to jednak on – mruknął Irving.

– To tylko takie określenie – zaoponowałam.

– Ty coś wiesz. Czuję to.

– A ja czuję, że lepiej dla ciebie byłoby, gdybyś nie próbował nawiązać kontaktu, z mistrzem wampirów. W ogóle powinieneś ich unikać. Wampiry są podłe i podstępne.

– Starają się wtopić w środowisko. Są głównonurtowcami. Chcą zrobić dobre wrażenie na innych. Chciałbym przeprowadzić wywiad, aby Mistrz mógł wypowiedzieć się w nim o swych pragnieniach związanych ze wspólnotą wampirów. Wyjawić swoją wizję przyszłości. Prosto i jasno. Żadnych dowcipów o nieboszczykach. Zero taniej sensacji. Tylko solidna dziennikarska robota.

– Taa, jasne. I do tego odpowiedni nagłówek – “Tako rzecze mistrz wampirów z St. Louis”.

– Tak, to będzie wspaniałe.

– Znów nawąchałeś się farby drukarskiej, Irving. Pamiętaj, temat na pierwszą stronę to nie najważniejsza rzecz.

– Dam ci wszystko, co mamy na temat Gaynora. Zdjęcia.

– Skąd wiesz, że macie zdjęcia? – spytałam. Spojrzał na mnie tępo, bez wyrazu. – To nazwisko nie jest ci obce, ty mały sukin…

– Spokojnie, Anito. Pomóż mi załatwić wywiad u Mistrza Miasta, a dam ci wszystko, czego chcesz.

– Dostaniesz cykl artykułów o zombi. Barwne zdjęcia gnijących ciał. To podwyższy sprzedaż gazet.

– Żadnych wywiadów z Mistrzem? – spytał.

– Jeśli dopisze ci szczęście, to nie – odparłam.

– Wal.

– A dostanę akta Gaynora?

– Poskładam je.- Pokiwał głową i spojrzał na mnie. – Ale upieram się, żebyśmy spotkali się u Truposza Dave’a. Może, gdy będziesz w pobliżu, jakiś wampir zechce jednak ze mną pogadać.

– Irving, czy wydaje ci się, że towarzystwo legalnej egzekutorki wampirów zbliży cię do nich?

– Wciąż nazywają cię Egzekutorką?

– Między innymi.

– W porządku, akta Gaynora za uczestnictwo przy egzekucji następnego wampira?

– Nie – ucięłam…

– Ależ, Anito…

– Nie.

– W porządku, tak tylko zapytałem. – Rozłożył szeroko ręce. – To byłby doskonały artykuł.

– Nie potrzebuję popularności, Irving, a już na pewno nie takiej.

– Tak, tak. – Skinął głową. – Spotkajmy się u Truposza Dave’a za dwie godziny.