Naznaczona

– Urodziłam się w kwietniu 1902 roku – powiedziała profesor Pentesilea, wyznaniem tym od razu skupiając na sobie uwagę. Bo wyglądała najwyżej na trzydzieści lat. – A zatem w roku 1912 miałam już dziesięć lat, pamiętam więc bardzo dobrze tę tragedię. Czy ktoś wie, o czym mówię?

Wiedziałam dokładnie, o czym ona mówi, ale ja miałam fioła na punkcie historii. A to dlatego, że parę lat temu wydawało mi się, że jestem beznadziejnie zakochana w Leonardzie DiCaprio, więc mama dała mi cały komplet filmów na DVD z jego udziałem. A ten film oglądałam tyle razy, że znam go niemal na pamięć i za każdym razem zalewałam się łzami, kiedy on ześlizgiwał się do morza jak wspaniała figurka lodowa.

Rozejrzałam się wokół. Odniosłam wrażenie, że nikt prócz mnie nie zna odpowiedzi na pytanie profesor Pentesilei, więc westchnęłam i podniosłam do góry rękę.

Profesor Pentesilea uśmiechnęła się i wywołała mnie do odpowiedzi.

– Proszę, panno Redbird.

– W kwietniu 1912 roku zatonął Titanic. Czternastego późnym wieczorem zderzył się z górą lodową a piętnastego, w kilka godzin później, poszedł na dno.

Usłyszałam, jak Damien wciąga ze świstem powietrze, a Stevie Rae westchnęła. O rany, czyżbym dotąd rzeczywi ście zachowywała się jak przygłup, że teraz doznają szoku, gdy uda mi się udzielić poprawnej odpowiedzi?

– Uwielbiam, jak adept, który dopiero do nas przychodzi, coś już wie – powiedziała profesor Pentesilea. – Bardzo dobrze, panno Redbird. Kiedy wydarzyła się ta tragedią mieszkałam w Chicago. Nigdy nie zapomnę, jak na rogach ulic gazeciarze wykrzykiwali nagłówki gazet donoszących

0 tym strasznym wypadku. Tym straszniejszym, że można było uniknąć tylu ofiar. Przepowiadano koniec pewnej ery

1 początek następnej, a także wprowadzenie niezbędnych zmian w prawie morskim. O tym wszystkim będziemy się teraz uczyli, a także o zdarzeniach tej nocy opisanych melodramatycznie w innej bardzo poczytnej powieści Waltera Lorda A Night to Remember. Mimo że Lord nie był wampirem – a wielka szkoda, dodała pod nosem – pozostaję pod nieustannym urokiem tej książki, jego stylu, atmosfery, jaką potrafił oddać. W takim razie: zaczynamy! Proszę osoby, które siedzą na końcu, żeby przyniosły książki dla swojego rzędu. Znajdą je na długim regale pod ścianą z tyłu klasy.

Ekstra! To znacznie ciekawsze niż lektura takiego na przykład Dickensa (kogo w rzeczywistości obchodzą jego bohaterowie?). Usadowiłam się wygodnie z książką na kolanach i zeszytem, gotowa robić notatki. Profesor P zaczęła nam głośno czytać rozdział pierwszy, a muszę przyznać, że była bardzo dobrą lektorką. Mijała właśnie trzecia lekcja na nowym miejscu i każda mi się podobała. Czyżby szkoła wampirów miała być czymś więcej niż nudnym miejscem, do którego chodzi się codziennie z musu i po to, żeby spotkać się z koleżankami? W mojej starej szkole może nie wszystkie lekcje były strasznie nudne, ale na pewno nie uczono tam o Amazonkach ani też nie było lekcji o Titanicu, w dodatku prowadzonej przez nauczycielkę, która żyła w tamtych czasach!

Popatrzyłam po twarzach pozostałych uczniów słuchających lektury. Było nas chyba około piętnastu osób, czyli tyle co na poprzednich lekcjach, wszyscy trzymali na kolanach rozłożone książki i uważnie słuchali.

W pewnej chwili spostrzegłam czyjś rudy kudłaty łeb w ostatnim rzędzie. A więc nie wszyscy uważnie słuchali, pospieszyłam się z tą oceną. Chłopak złożył głowę na rękach splecionych na blacie i spał, posapując. Widziałam to, ponieważ jego bladą usiana piegami twarz zwrócona była w moją stronę. Miał otwarte usta, chyba nawet strużka śliny ściekała mu na brodę. Zastanawiałam się, jak profesor P potraktuje takiego ucznia. Nie wyglądała na nauczycielkę, która pozwoli, by jakiś matoł ucinał sobie drzemkę na jej lekcji, ale czytała dalej, przerywając lekturę jedynie na wtrącenie ciekawych informacji dotyczących realiów życia na początku wieku, co ja akurat uwielbiam. Fascynuje mnie zwłaszcza to, co dotyczy flappers, młodych wyzwolonych kobiet lat dwudziestych (gdybym żyła w tamtych czasach, na pewno byłabym jedną z nich). Dopiero gdy zbliżał się koniec lekcji, tuż przed dzwonkiem, profesor P zadała nam lekturę następnego rozdziału jako pracę domową i pozwoliła rozmawiać ze sobą przyciszonymi głosami. Zachowywała się, jakby właśnie zauważyła śpiącego chłopaka. On tymczasem przebudził się, ukazując twarz z odciśniętym czerwonym kółkiem na czole. Zupełnie nie pasował do tego miejsca jedynie jego Znak dowodził, że jest nasz.

– Elliott, muszę z tobą porozmawiać – powiedziała zza biurka profesor P.

– Tak?

– Elliott, wiesz, że z literatury będziesz miał niedostateczny. Co gorszą nie zdasz swojego życiowego egzaminu. Wampiry mężczyźni mają być silni, ambitni, wyjątkowi. Przez całe pokolenia byli wojownikami stającymi w naszej obronie. Jak ty sobie wyobrażasz, że przejdziesz Przemianę, która cię uczyni dzielniejszym od ludzkich mężczyzn, skoro nawet nie stać cię na to, żeby uważać na lekcji, tylko ją przesypiasz?