„Rubin” przerywa milczenie

— Właśnie — podchwycił Dary. — Nam wcale nie chodzi o mikroorganizmy. A struktury wyższego rzędu charakteryzują się mniejszymi zdolnościami adaptacyjnymi, prawda? Otóż nie zawsze… jak widać na załączonym obrazku. Zresztą, to tylko droga… Ale nie pozwolimy się z niej sprowadzić. Nikomu… — dorzucił z naciskiem.

— To dobrze — burknąłem. — Może się kiedyś spotkamy. za, powiedzmy, tysiąc lat. Będziemy właśnie wracać z krańca metagalaktyki i zastanawiać się, co zrobić z resztą tak mile rozpoczętego popołudnia…

— Ja nie — powiedział z przekonaniem Luta. Fros wybuchnął krótkim, nerwowym śmiechem.

— Nie śmiej się — upomniałem go surowym tonem. — Nie wypada. Oni tu o wieczności… czy raczej o życiu w nieskończoności, a ty…

— Właśnie — mruknął Luta. — W końcu jednak zeszło na filozofię. Co jednak może taka jedna maleńka burza. Wszyscy mamy jednego hyzia, wy i my…

— Prawa fizyki — Fros zasmucił się nagle — są równe dla wszystkich regionów wszechświata. Przynajmniej dla regionów znanych. Jeszcze w dwudziestym wieku wysunięto hipotezę życia opartego na zbiorze cząstek elementarnych… bez udziału komórek. I w tymże dwudziestym wieku obalono tę hipotezę. W każdym razie stała się ona nieprzydatna z waszego punktu widzenia — spojrzał na Kleena. — Udowodniono bowiem, że takie cząstki musiałyby łączyć się z sobą i istnieć w czasie — ostatnie słowa Fros przesylabizował. — A więc nawet gdybyście chcieli rozpylić ludzkość na cząstki elementarne, co jest oczywiście utopią, ale co wcale nie byłoby jeszcze najbardziej skomplikowanym sposobem urzeczywistnienia waszej idei, i tak nic by z tego nie wyszło…

— …co było do udowodnienia — przypieczętował Luta.

— Zobaczymy… — mruknął Dary. — Nie my zaczęliśmy tę rozmowę…

Dłuższą chwilę panowało milczenie. W końcu Luta ziewnął, przeciągnął się, aż mu w piersiach zatrzeszczało i spojrzał na zegarek.

— Pięć po czwartej — westchnął. — Wiecie jak ma na imię największy wróg postępu? To, co nazywacie konserwatyzmem? Brak odwagi? Nie, moi drodzy. Gadulstwo. Najzwyklejsze gadulstwo… — powtórzył.

— Dlaczego? — zaprotestował Fros. — To było bardzo interesujące…

— Interesujące, tak — przerwał mu Luta. — Ale czy bardzo? Może nie umiem docenić — zwrócił się do Kleena — wszystkich subtelności waszego rozumowania. Co innego, gdybyśmy siedzieli na tarasie w jakimś przyzwoitym rezerwacie i popijali przez słomkę mrożoną kawę. Pewnie starałbym się przynajmniej nadążyć za waszą wyobraźnią. Rzecz w tym, że tutaj ciągle plącze mi się po głowie jedna myśl, a właściwie jedno pytanie. Co mianowicie sprowadziło was na ten glob? To znaczy co zadecydowało, że wasza wycieczka doszła do skutku? Dwutlenek węgla i to świństwo w morzu, czyli idealny poligon dla świeżo „przystosowanych”, katastrofa statku… pierwszego statku — podkreślił — czy też ta nasza biedna skorupa? — poklepał poręcz fotela.