„Rubin” przerywa milczenie

— Jak to sobie wyobrażasz? — mruknął Luta. — A poza tym kiedy statki będą gotowe, mogą użyć zwykłych ludzi i dać im normalny tlenowy ekwipunek…

— Mogą — odparłem. — Ale jeśli do tej pory postępowali inaczej… Zresztą w skafandrach i kabinach tlenowych będą mieć przynajmniej ograniczone pole manewru… tak jak my. Szansę się wyrównają. Inaczej… wyobrażacie sobie na przykład konflikt z istotami, które czują się równie swobodnie w tlenie, dwutlenku węgla i tym paskudztwie, które wypełnia tu morza? Bo ja oczywiście mogę to sobie wyobrazić. Mogę, ale nie chcę. A co do tego, co z nimi zrobić… cóż, zapytaj Frosa. Nie chciałbym urazić jego sentymentów…

— Powinniśmy ich zabrać ze sobą — zareagował natychmiast Fros. — Pomijając już stronę moralną… to zrobi dobre wrażenie.

Zaśmiałem się. Krótko i niezbyt szczerze.

— Wrażenie! — parsknąłem. — Proszę. Kolejny apostoł w układzie Alfy. Ale to nie jest stacja misyjna. A my mamy co innego do roboty, niż naprawiać głupstwa dawnych pokoleń… w imię solidarności i tak dalej. Zapomniałeś, co mówiono na odprawie? Zresztą — dodałem po chwili — jeśli polecimy, to i tak nie wszyscy. Ktoś musi pilnować stacji. Przypilnuje i inwentarza…

Fros żachnął się, potrząsnął gniewnie głową, ale nie odpowiedział.

— Tak… — mruknął po chwili Luta, jakby do siebie. — Jeden z nas musi tu zostać. Nie powinno się powtarzać dwa razy tego samego błędu…

— W takim razie kto poleci? — rzucił Fros.

— Chciałeś raczej spytać „kto zostanie”, prawda? — uśmiechnąłem się. — Proszę, kogo proponujesz? Nie krępuj się…

— Ty zdaje się wiesz już bardzo dobrze, kto zostanie — odrzekł spokojnie. Zbyt spokojnie. W jego głosie zabrzmiał smutek.

— Zrozum, Fros… — zacząłem, ale Luta nie dał mi dokończyć. Westchnął ciężko, przewrócił się na prawy bok i zgasił światło.

— Dość tego — mruknął. — Dobranoc. Zobaczymy, co znajdzie automat… jeśli coś znajdzie. A teraz spać.

Obudził mnie jakiś dźwięk. Nie otwierając oczu uniosłem nieco głowę i chwilę nasłuchiwałem. Cisza. Pomyślałem, że to pewno Fros poruszył się przez sen i uspokojony opadłem z powrotem na oparcie. Uderzyłem dość mocno głową i zaskoczony wstrzymałem oddech. Co, u licha?! Ktoś rozkręcił fotel? Przed chwilą jego poduszka znajdowała się wyżej…

Gwałtowne pchnięcie od dołu, jakby jakaś niewyobrażalna siła targnęła osadzonym w bazaltowym dnie filarem stacji. Jeszcze jeden wstrząs i krótkie, nieznośne kołysanie, od którego żołądek podjechał mi pod gardło. W ułamku sekundy oblałem się zimnym potem. Skoczyłem na oślep przed siebie, trafiając bosą stopą w podporę stołu. Ostry ból przywołał mnie do przytomności. Zatrzymałem się i rozejrzałem wokół siebie.

W kabinie światła były wygaszone. Mimo to jej wnętrze wypełniało osobliwe, barwne światło. Krawędzie pulpitów i dźwigary, metalowe mufy łącz, klapy przystawek pamięciowych, wszystko to wyglądało jak zrobione z fioletowego szkła, wypełnionego rozżarzonym gazem. Ekrany rzucały świetliste smugi, barwne pasy mieszały się, wirowały, zmieniając kształty umieszczonych w kabinie sprzętów i nadając im pozory ruchu.

Tuż koło mnie rozległ się głuchy stuk. Zaraz potem zdławiony okrzyk i gwałtowna szamotanina jakby ktoś usiłował opuścić zwalony namiot. Coś uderzyło mnie boleśnie w zranione przed chwilą miejsce. Syknąłem i odwróciłem się. W samą porę. Zdążyłem jeszcze uskoczyć i przytrzymać Frosa, który z pochyloną głową, tkwiącą już w kasku, leciał właśnie w moją stronę, na próżno usiłując oswobodzić ramiona zaplątane w przewody własnego skafandra.

— Spokojnie… — zabrzmiał przytłumiony głos Luty. — Nic się nie dzieje. To tylko burza…

Spojrzałem tam, skąd dochodził jego głos. Na tle ekranów oblana fioletową poświatą, jego sylwetka przypominała fantomatyczną zjawę z jakiegoś filmu. Stał w odległości kilku kroków od pulpitu, kołysząc się na szeroko rozstawionych nogach.

— To tylko burza — powtórzył. — Ale włóżcie skafandry. Stacja była przez pewien czas pozbawiona energii… może nastąpić zwarcie. A za chwilę pójdziemy pod wodę…

— Pod wodę? — spytał niezbyt przytomnie Fros.

;Luta skinął powoli głową.

— Uhm… na razie chodźcie popatrzeć.

Machinalnie postąpiłem do przodu. W tym momencie stacją targnął kolejny wstrząs, silniejszy od poprzednich. Zachwiałem się, ale szedłem dalej. Z korytarza, wiodącego ku niższym kondygnacjom dobiegł jakiś metaliczny brzęk. Obejrzałem się i ujrzałem, że Eros, już w kompletnym skafandrze, przemierza szybkim krokiem kabinę. Domyśliłem się, co ma zamiar zrobić, ale na interwencję było za późno. Zresztą ci z dołu nie czekali na zaproszenie, bo skoro tylko drzwi stanęły otworem, w korytarzu zamajaczyły znajome sylwetki. Usłyszałem, że Fros coś do nich mówi, ale nie zrozumiałem słów.