Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Так, сапраўды, — сказаў Гары. — Пэўна, ты маеш рацыю. Але перш, чым ты вырашыш забіць мяне, я параіў бы табе падумаць аб тым, што ты зрабіў… Падумай і паспрабуй хоць трохі раскаяцца, Рэдл…
— Што гэта ты такое кажаш?
Нішто з раней вымаўленага Гары не зрабіла на Вальдэморта такога ўражання. Калі раней ён усё успрымаў з усмешкай, то зараз яго вочы ператварыліся ў вузкія шчылінкі, а скура вакол іх збялела.
— Гэта твой апошні шанец, — адказаў Гары. — Гэта ўсё, што табе засталося… Я бачыў цябе ў іншым святле… Калі б ты быў чалавекам… Так што паспрабуй раскаяцца…
— Ды як ты смееш… — зноў прагаварыў Вальдэморт.
— Смею, — зноўў паўтарыў Гары, — таму што план Дамблдора не мае адносін да мяне, ён мае стаўленне да цябе, Рэдл.
Рука Вальдэморта, у якой ён трымаў Старэйшую палачку, затрэслася, Гары мацней сціснуў у пальцах палачку Драка. Ён ведаў, рашучы момант ужо хутка наступіць.
— Гэта палачка ў тваіх руках працуе няправільна, таму што ты забіў не таго чалавека. Сэверус Снэйп ніколі не быў яе праўдзівым уладальнікам. Ён не перамагаў Дамблдора.
— Ён забіў…
— Ты што, зусім мяне не слухаеш? Снэйп не парамагаў Дамблдора! Смерць Дамблдора была дамоўленасцю паміж ім і Снэйпам! Дамблдор намерваўся памерці непераможаным, як апошні ўладальнік палачкі! Калі б ўсё пайшло па плану, то ўлада памерла б разам з ім, таму што ніхто б ніхто не адабраў яе ў яго сілай!
— Але ў такім выпадку, Потэр, Дамблдор сам аддаў мне яе! — саманадзейна ўсміхнуўся Вальдэморт. — Я выкраў палачку з магілы яе апошняга ўладальніка! Я забраў яе супраць яго волі, так што ўлада палачкі перайшла да мяне!
— Да цябе так і не дайшло, ці не так, Рэдл? Проста ўладанне палачкай не дае табе нічога! Ты можаш трымаць яе ў руках, карыстацца ёю, але ад гэтага яна не будзе тваёй. Ты чуў, што заўсёды казаў Алівандэр: “Палачка выбірае чараўніка…”? Старэйшая Палачка абрала новага ўладальніка да таго, як Дамблдор памёр, таго, хто ніколі на яе нават не прэтэндаваў. Новы ўладальнік палачкі ўзяў яе з рук Дамблдора супраць яго волі, сам не разумеючы, што робіць, або нават не мяркуючы, што ў яго рукі патрапіла самая небяспечная палачка ў міры…
Вальдэморт часта задыхаў, і Гары ведаў, што развязка ўжо набліжаецца. Ён адчуваў, як напруга ў палачцы, якая яму ў твар, узрастае з кожнай секунды.
— Сапраўдным ўладнікам палачкі быў Драка Малфой.
Узрушаны Вальдэморт на імгненне збляднеў, але затым зноў узяў сябе ў рукі.
— Але якое гэта мае значэнне? — Мягка прагаварыў ён. Нават калі ты маеш рацыю, Потэр, для цябе і для мяне зараз няма ніякай розніцы. У цябе ўжо ўсё роўна больш няма палачкі з пяром феніікса. Уся справа зараз упіраецца ва ўменне весьці двубой… і пасля таго, як я заб’ю цябе, я вазьмуся за Драка Малфоя…
— Ты спазніўся, — адказаў Гары. — Ты выпусціў свой шанец. Я разабраўся з Драка першым, некалькі тыдняў таму. Я забраў у яго яго палачку.
Гары тузануў палачку, зробленую з галінкі глогу, усе погляды ў зале зараз былі прыкаваныя да яе.
— Зараз усё зводзіцца да яе, ці не? — прашаптаў Гары. — Палачка, якая зараз знаходзіцца ў тваёй руцэ, ведае, што яе апошні гаспадар быў атакаваны з дапамогай Заклёна Раззбраення? Таму што калі гэта так…. То тады я з’яўляюся сапраўдным ўладальнікам Старэйшай Палачкі.
На зачараваным небасхіле Вялікай Залы раптам шуганула пунсовага світанкам, калі першы прамень узыходзячага сонца, вызірнуў з-за падваконніка аднаго з блізкіх вокнаў. Святло асвяціла іх твары, ператварыўшы твар Вальдэморта ў адно суцэльнае яркая пляма. Гары пачуў, як высокі голас Вальдэморта вымавіў заклён, і сам закрычаў у адказ:
— Авада Кэдаўра!
— Экспеліярмус!
Раздаўся аглушальны выбух, падобны стрэлу з артылерыйскай прылады, і ў месцы, дзе сустрэліся заклёны рассыпаўся сноп залатых іскраў. Гары ўбачыў, як Старэйшая Палачка ўзляцела высока ўверх, цямнеючы на фоне ўзыходу, выгнулася падобна шыі Наджыні і пачала апускацца да свайго ўладальніка, да таго, каго забіць не магла, таго, хто цяпер стаў паўнапраўным яе ўладальнікам. Гары, з уменнем лаўца, злавіў палачку вольнай рукой, у той час як Вальдэморт ужо падаў на спіну, распластаўшы рукі і закаціўшы вочы. Том Рэдл скончыў свой зямны шлях. Яго бязвольнае цела зморшчылася і паменшылася. Твар стаў знежывелым і безуважным. Вальдэморт быў мёртвы, насцігнуты сваім уласным заклёнам, а Гары стаяў, трымаючы абедзьве палачкі ў сваіх руках і пільна ўзіраючыся ў рэшткі пераможанага ворага.