Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— НЕ СМЕЙ ЧАПАЦЬ МАЮ ДАЧКУ, КУРВА!
Місіс Уізлі імчалася на дапамогу да Джыні, скідаючы на хаду мантыю, каб вызваліць рукі. Белатрыса развярнулася і разрагаталася, убачыўшы свайго новага суперніка.
— ПРЭЧ З ДАРОГІ! — крыкнула місіс Уізлі тром дзяўчынам і сустрэлася тварам да твара з Белатрысай. Гары з жахам і захапленнем назіраў, як майстэрска місіс Уізлі варочала палачкай. Усмешка хутка сышла з твару Белатрысы Лестранж, іі з яе горла вырвалася гырканне. Выбліскі святла выляталі з абедзвюх палачак, і неўзабаве падлога пад чараўніцамі ўздыбілася і парэпалася. Абедзве жанчыны ваявалі да смерці.
— Не! — пракрычала місіс Уізлі, калі некалькі студэнтаў паспяшаліся ёй на дапамогу. — Адыдзіце! Адыдзіце! Яна мая!
Сотні чалавек зараз адступілі да сцен залы і назіралі за двума смяротнымі паядынкамі паміж Вальдэмортам і яго супернікамі і паміж Белатрысай і Молі. Гары працягваў заствацца нябачным, раздзіраючыся паміж жаданнем атакаваць або абараніць, і ў той жа час баяўся, ўто пры гэтым можа папакутаваць зто-небудзь нявінны.
— Што здарыцца з тваімі дзеткамі, калі я цябе заб’ю? — з’едліва сказала Белатрыса, гледзячы на Молі вар’яцкімі вачамі, умела адскокваючы ад накіраваных на яе заклёнаў. — Што з імі будзе, калі матуля адправіцца туды ж, куды ўжо адправіўся Фрэдзі?
— Ты-Больш-Ніколі-Не-Дакранешся-Да-Нашых-Дзяцей! — адчаканіла ў адказ місіс Уізлі.
Белатрыса разрагаталася тым жа невясёлым смехам, якім засмяяўся яе брат Сірыюс перад тым, як знік у Арцы, і тут Гары нечакана зразумеў, што адбылося імгненнем раней да гэтага: заклён Молі праляцеў пад рукой Белатрысы і ўразіў яе прама ў грудзі. Усмешка застыгла на твару ведзьмы, яна здзіўлена вытарашчыла вочы. Здавалася, на нейкую дзель імгнення яна зразумела, што толькі што здарылася, затым звалілася на падлогу. Па натоўпу поруч сцен пракаціўся шум, Вальдэморт закрычаў.
Далей дзеяннні разгортваліся для Гары, як у запаволенай здымцы: Вальдэморт, раз’юшаны стратай свайго самага вернага паплечніка з такой сілай запусціў заклёнам у МакГонагалл, Кінгслі і Слагхорна, што тыя адляцелі назад, круцячыся і куляючыся ў паветры. Затым Цёмны Лорд звярнуўся да Молі Уізлі і накіраваў на яе сваю палачку.
— Пратэга! — што было сіл закрычаў Гары, і пасярод залы ўсталяваўся нябачны шчыт, які закрываў місіс Уізлі ад заклёнаў Вальдэморта. Той стаў аглядацца па баках, каб зразумець, хто асмеліўся заступіць яму дарогу. Гары зняў Плашч-Нябачнік.
— Я не жадаю, каб мне хто-небудзь дапамагаў, — гучна сказаў Гары. Наступіла цішыня і яго голас гучаў падобна горну. — Усё павінна адбывацца менавіта так. Я павінен гэта зрабіць сам.
Вальдэморт сыкнуў:
— На самай справе ён лічыць зусім па-іншаму. Кім, як шчытом, ты збіраешся скарыстацца сёння, Потэр?
— Нікім, — спакойна адказаў Гары. — Усе Хоркурксы знішчаны. Цяпер толькі я і ты. Ні адзін не можа жыць, пакуль жывы іншы, і сёння адзін з нас растанецца з жыццём…
— Адзін з нас? — усміхнуўся Вальдэморт. Усё яго цела напружалася, крывавага колера вочы, не маргаючы, глядзелі на Гары. У гэты момант ён нагадваў змяю, гатовую да смяротнага кідку. — Ты, мусіць, лічыш што гэта будзеш менавіта ты, хлапчук. Які выпадкова застаўся жывы, і якім потым маніпуляваў Дамблдор?
— Выпадкова? Ты думаеш, што смерць маці ў імя майго жыцця было выпадковасцю? — спытаў Гары. Яны хадзілі па крузе, утаропіўшыся адно ў аднаго вачыма, і для Гары ў дадзены момат не існавала нічога, акрамя вачэй Вальдэморта. — Або выпадковасцю было тое, што я вырашыў змагацца на тых могілках? Або я выпадкова не абараняў сябе сёння і застаўся пасля гэтага жывы, каб зноў біцца з табой?
— Усё гэта выпадковые супадзенні! — закрычаў Вальдэморт, але не напаў на Гары. Натоўп. Які атачаў іх, быў нібы падвержаныя заклёнам замарожвае. Усе некалькі сотняў чалавек у зале стаялі нерухома і, здавалася, нават не дыхалі. — Выпадак і шчаслівы збег абставін, не больш, а таксама вялікая колькасць людзей, за спінамі якіх ты хаваўся, дазваляючы ім памерці замест цябе!
— Сёння ты больш нікога не заб’еш! — сказаў Гары. Яны працягвалі апісваць круг у цэнтры залы, працягваючы гэты двубой вачамі, зялёныя супраць чырвоных. — Ты проста не зможаш забіць каго-небудзь зноў. Ты не разумееш? Я быў гатоў сёння памерці за ўсіх гэтых людзей…
— Але ты не памёр!
— Я жадаў,але гэтага не адбылося. Я паўтарыў тое, што калісьці зрабіла мая маці. Я абараніў іх ад цябе. Няўжо ты не заўважыў, што ні адзін з тваіх заклёнаў не вырабіў ім вялікай шкды? Ты не можаш прычыніць ім боль? Ты нават не зможаш ні да каго з іх дакрануцца. Ты не вучышся на ўласных памылках, Рэдл, ці не так?