Каханне [Кніга лірыкі]

Не адхварэла, лепей адспявала, бо ўжо не носіць сэрца тых пакут, я шклінкаю халоднай адтавала, адагравала воляй кожны кут... Прарочыца, распусніца, вясталка — усё ў адно, каб раптам зразумець: душа, тугой працятая, як джалкам, не можа анічога адагрэць. Туга ў вачах... Я ж верай, не малебнам вяртала ўсім гаротным ясны зрок i вось сама ад слёз пякучых слепну, ад шчасця да няшчасця — толькі крок! Сляза — радня i роспачы, i кратам. Куды ступіць? Адчай, як вастрыё... I ўпала я, шукаючы свае, а Ён падняў,— Ён, з сэрцам амарата.