Каханне [Кніга лірыкі]

Патопчацца на досвітку ў двары, свяцілу ўстаць з-за лесу дапаможа... «Ты, сонейка, дзень добры сатвары»,— ўздыхне яна дый сядзе на парожак. I будзе доўга, ціхая, глядзець у неба з яснатою галубінай, i да сябе падцягне ночвы з глінай, i стане над падатлівай карпець... Нязвыкла пуста ў полі i ў гаях, бяроза без лісця дрыжыць над склепам, мінаюць дні, a цётачка ўсё лепіць: «Хутчэй ляпіся, птушачка мая...» Ужо напіўся ўволю луг дажджу, акраўкі хмар з ляшчын здымае вецер... — Што робіш, баба? — пасмяюцца дзеці. — Ды на па рожку, мілыя, сяджу... Збанкі i чыгункі тырчаць на плоце, прыблудны цуцык трэцца каля ног, ды знаў бы хто,— жыццё прайшло ў палёце, хоць i было ў ім — печка ды парог.