Прызнанне левага крайняга
- Автор: Катюшенко Михаил Петровича
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Прызнанне левага крайняга». Краткое содержание книги:
Я падымаю рукі ўгару:
— Пры дапамозе матэматыкі, мой родны, я разлічваю траекторыю палёту мяча, перадачы паса, а з астатнім... Ты ж бачыш, колькі я б’ю галавой па мячы, колькі збіваюць мяне. Кожны такі ўдар усё больш аддаляе мяне ад навукі.
Ён не здаецца. Пачынае гаварыць камандзірскім голасам:
— Я б на тваім месцы абавязкова вырашыў для сябе, пакуль не позна.
I тут мне на падмогу прыходзіць ягоная жонка:
— Во прычапіўся! Жыве Кастусь не горш, а лепш ад іншых. Нават за твайго камандзіра дывізіі. Глядзіць свет, усюды ездзіць, яго імя кожны хлапчук і дарослы ведае...
Андрэй ажно падскочыў са свайго месца.
— Ды ты не бачыш самага галоўнага!.. Яму ўсё гэта даецца страшэннай перагрузкай. Але я зусім пра іншае гавару. Усё гэта скончыцца, хоча ён таго ці не. Я не жадаю, каб ён з такой светлай галавой стаў магільшчыкам, як адзін вядомы хакеіст, альбо рубшчыкам мяса, як футбаліст, якога на руках насілі...
Я ўздыхнуў.
— Усё вы ведаеце. Зверху відна?
— Уяві сабе — відна! Табе трэба вучыцца.
— Добра, добра,— згадзіўся я.— Падам дакументы ва універсітэт на матэматычны факультэт. Усё ж я сын члена-карэспандэнта Акадэміі навук краіны. Дый наогул — футбаліст-матэматык... Такога яшчэ не было ў гісторыі.
— Я ж сур ёзна...
— I я. Складу канкурэнцыю ўласнаму бацьку, га?
Вера дапіла віно і папрасіла прабачэння: ёй трэба як след сабрацца ў госці. Калі Наталля жадае, яна дапаможа і ёй. Наталля здзіўлена зірнула на мяне.
— Не пужайся,— супакоіў яе я.— Вера — адзін з буйнейшых спецыялістаў па макіяжы. Цябе мінут праз дзесяць уласны муж не пазнае, а цесць проста анямее.
Наталля махнула рукой:
- Я згодная. Завёз мяне Андрэй у свой лес, і я там пачынаю адчуваць сябе бабуляй. Нам не да макіяжу.
Андрэю я расчасаў валасы на прабор, і ён у блакітным блайзеры як прафесійны менеджэр.
— А ці не занадта? — хацеў заўпарціцца брат.
— Норма! — упэўнена адказаў я.— Адвыкай ад сваёй лётнай формы. Ты ў сталіцы, браце! Бацька цябе век не бачыў, няхай парадуецца. Ён увесь час распытвае пра цябе, крыўдуе, гаворыць, што ты нарэшце павінен зразумець, наколькі складанае бывае жыццё.
— Угу,— сумна цягне Андрэй.— Наша жыццё было і застаецца простым, толькі на яго душу выпалі складанасці. Дый я наогул, калі б не ты...
Я разумеў, можа здарыцца непапраўнае — зараз ён перадумае ісці да бацькі, і ніхто не зможа пераканаць яго ў адваротным.
— Прашу цябе, супакойся,— сказаў я. — Я згодны з табой, але трэба нарэшце пашкадаваць і яго. Ты сам убачыш, ён стары чалавек. Гэта не ранейшы наш бацька.
У пакой увайшлі Вера і Наталля.
— Убачылі б цябе ў нашым гарадку,— сказаў Андрэй жонцы,— і мне б болей не ўбачыць ніводнай зоркі на пагонах.
— Памыляецеся,— запярэчыла Вера.— Менавіта з такімі жонкамі выходзяць у генералы.
На вуліцы я пайшоў да машыны, запрасіў садзіцца.
— Не разумею цябе, мы ж едзем у госці, а ты за рулём,— здзівіўся Андрэй.
— Прабач, але ў мяне сухі закон. Праз некалькі дзён гульня.
— За гэта я цябе паважаю і падтрымліваю,— узрадаваўся Андрэй.— Часта думаў, баяўся, каб цябе не зацягнула ўсё гэта жыццё. Слава, дзяўчаты, віно...
— Не хвалюйся, ён у нас абсалютна паказальны чалавек. Рэжым для яго галоўны закон жыцця,— сказала Вера.
Я правёз іх па самым цэнтры Масквы, бо ведаў, што Андрэй быў тут усяго раз, калі ў ліку выдатнікаў вучылішча прыязджаў на экскурсію.
— Якое шчасце жыць тут! — уздыхнула ягоная жонка.
Ля Беларускага вакзала я звярнуў на вузенькую вулачку і спыніўся ля вышыннага дома з шэрага каменю. Амаль на кожным над ездзе — мемарыяльныя дошкі.
— Пройдуць гады, і на гэтым доме з'явіцца яшчэ адна мемарыялыіая дошка,— сказаў я, націскаючы на тормаз.
— Не разумею цябе,— Андрзй са здзіўленнем паглядзеў на мяне.
— Тут жыве вядомы вучоны Аляксей Уладзіміравіч Паўловіч... Мы прыехалі.
Нечакана я заўважыў, што Андрэй па-сапраўднаму хвалюецца, пакусвае ніжнюю губу.
Андрэй выйшаў з машыны, агледзеў дом.
— Так, значыцца, ён жыве тут.
Я сціснуў ягоную руку.
— Не хвалюйся. Я цябе прашу. I выгляду не паказвай. Сёння ў яго вялікае свята. I нават два. Не ведаю, якое большае.
Андрэй запытальна паглядзеў на мяне. Праз зморшчыны, якія рассеклі абедзве шчакі, я імгненна ўбачыў ранейшы, хлапечы позірк брата.
— Ты думаеш...
— Упэўнены. Ты сам пераканаешся.
Ён стомлена махнуў рукой:
— Пайшлі. Дарогі назад няма.
На старамодным ліфце мы падняліся на шосты паверх, я націснуў на кнопку званка.