Obfite piersi, pełne biodra

– Shangguan Lu – rzekł Yao Si.

W kościele odbywał się właśnie chrzest mój i Ósmej Siostry. Drzwi mieszkania pastora Malloya otwierały się wprost do wnętrza kościoła; na ścianach wisiały wyblakłe olejne obrazy, przedstawiające nagie uskrzydlone niemowlęta, pulchne niczym wielkie słodkie ziemniaki. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to anioły. Na końcu sali stało zbudowane z cegieł podwyższenie, a za nim wisiała rzeźba z ciężkiego, twardego drewna daktylowca, przedstawiająca mężczyznę – czy to z powodu marnych umiejętności rzeźbiarza, czy też dużej twardości drewna figura słabo przypominała prawdziwą męską postać. Dużo później dowiedziałem się, że to Jezus Chrystus, wielki bohater i święty. W sali stało w nieładzie kilkanaście ławek, pokrytych kurzem i ptasimi odchodami. Matka weszła do kościoła, trzymając mnie i Ósmą Siostrę w ramionach. Wystraszone stadko wróbli poderwało się w powietrze; ptaszki obijały się o okna. Główne wrota kościoła wychodziły na ulicę – przez szczeliny w drzwiach matka dostrzegła zbite stado czarnych osłów.

Pastor Malloy trzymał drewnianą misę, wypełnioną ciepłą wodą, w której pływała gąbka z luffy. Znad misy unosiła się para, a pastor, przymykając oczy, zgięty pod ciężarem naczynia, szedł, wyciągając szyję i niepewnie macając stopami grunt. Zachwiał się, woda ochlapała mu twarz, lecz mimo to odzyskał równowagę. W końcu udało mu się postawić chrzcielną misę na podwyższeniu.

Matka zbliżyła się, trzymając nas w ramionach. Malloy wziął najpierw mnie i włożył do misy. Dotknąwszy stopami wody, podkurczyłem nóżki; mój płacz rozległ się echem w ponurym, pustym wnętrzu kościoła. Pod belkami sklepienia znajdowały się liczne jaskółcze gniazda, a w nich – pisklęta, które wystawiały główki przez otwory i obserwowały mnie czarnymi oczkami, podczas gdy ich rodzice wylatywali i wlatywali do kościoła przez porozbijane okna, przynosząc im w dzióbkach robaki. Malloy zwrócił mnie matce, a następnie ukląkł i jął mieszać wielką dłonią wodę w misie. Wiszący za podwyższeniem Jezus z daktylowego drewna przyglądał się nam z miłością; anioły goniły wróble, które fruwały od jednej belki sklepienia do drugiej, od ściany wschodniej do zachodniej i wokół drewnianych krętych schodów, prowadzących na zrujnowaną dzwonnicę, aż wreszcie przysiadły pod ścianami, by odpocząć. Przezroczyste krople potu lśniły na gładkich pośladkach aniołów. Woda pluskała w misie, pośrodku tworzył się wklęsły wir. Malloy sprawdził ręką temperaturę.

– Już się ochłodziła. Możesz go włożyć.

Rozebrali mnie do naga. Dzięki obfitości odżywczego mleka matki byłem pulchnym niemowlęciem o bardzo jasnej skórze. Gdyby tylko moja płaczliwa mina zamieniła się w zagniewaną albo gdybym uśmiechnął się łaskawie, a na plecach wyrosłyby mi skrzydełka, z pewnością zostałbym aniołem, a tłuste niemowlaki na ścianach stałyby się moimi braćmi. Gdy matka włożyła mnie do misy, natychmiast przestałem płakać – w ciepłej wodzie czułem się doskonale. Usiadłem w samym środku naczynia i zacząłem uderzać rączkami w wodę, gaworząc radośnie. Malloy wyłowił z wody swój miedziany krucyfiks i przyłożył mi do czółka, mówiąc:

– Od tej chwili stałeś się jednym z ukochanych dzieci Boga. Alleluja!

Pastor ujął nasiąkniętą wodą gąbkę i ścisnął ją nad moją głową.

– Alleluja! – powtarzała matka. – Alleluja!

Święcona woda lała się na moją główkę, a ja śmiałem się radośnie. Mama promieniowała wdzięcznością. Włożyła do misy Ósmą Siostrę i zaczęła delikatnie obmywać nasze ciałka gąbką, a pastor polewał nam główki czerpakiem z tykwy. Za każdym razem, gdy kolejna porcja wody spływała po moim ciele, śmiałem się wesoło, a siostra wydawała kilka płaczliwych okrzyków protestu. Chwytałem moją małą, mizerną starszą siostrzyczkę niezdarnymi rączkami.

– Oboje jeszcze nie mają imion – przypomniała mama. – Wybierz im jakieś.

– To poważna sprawa, daj mi więcej czasu do namysłu – rzekł pastor, odkładając gąbkę.

– Teściowa mówiła, że jeśli urodzę syna, powinnam go nazwać Shangguan Gou'er, czyli Piesek – podobno chłopcy o skromnych imionach lepiej się chowają – powiedziała matka.

Pastor Malloy pokręcił głową z dezaprobatą.

– Nie, nie, żadnych psów ani kotów, to nie tylko przeciwne boskiemu porządkowi, ale i naukom Konfucjusza – przecież mistrz powiedział, że jeśli nazwy nie są właściwe, język nie mówi prawdy.

– Mam pomysł – oznajmiła matka. – Jak myślisz, może by go nazwać Amen, Shangguan Amen?

– Jeszcze gorzej – zaśmiał się pastor. – Nic już nie mów, pozwól mi pomyśleć.