Obfite piersi, pełne biodra

– Czy ona wie? – spytał pastor Malloy. – Wie o nas?

– Powiedziałam jej – potwierdziła matka. – Zmusiła mnie do tego, nie mogłam już dłużej znieść, jak mną pomiatała. Ta wiedźma zawsze musi działać przeciw woli Niebios!

Pastor podał matce Ósmą Siostrę.

– Nakarm ją – poradził. – Oboje są darami od Boga, nie powinnaś żadnego z nich wyróżniać.

Matka, rumieniąc się, wzięła Ósmą Siostrę na ręce. Chciała jej podać pierś, lecz kopnąłem maleństwo w brzuch. Siostra zaczęła płakać.

– Widziałeś? – rzekła matka. – Ten malec to istny tyran! Przynieś trochę koziego mleka i nakarm ją.

Malloy nakarmił Ósmą Siostrę kozim mlekiem i położył na kangu. Leżała bez ruchu, nie wydając żadnego dźwięku – bardzo grzeczna dziewczynka.

Pastor przyglądał się żółtawemu, miękkiemu meszkowi na mojej głowie; zdumienie błysnęło w jego oczach. Matka zauważyła to spojrzenie.

– Czemu tak patrzysz? – spytała, unosząc głowę. – Nie znasz nas, kobiet?

– Nie… – zaprzeczył, kręcąc głową, z głupawym uśmiechem. – Maluch ssie żarłocznie jak mały wilczek!

– Albo jak ktoś inny, prawda? – Mama mrugnęła filuternie.

– Chyba nie masz na myśli mnie? – Pastor uśmiechnął się jeszcze bardziej idiotycznie. – Ciekawe, jaki byłem jako dziecko… – Zmrużył oczy; przypominał teraz małego zajączka. W jego umyśle błyskały wspomnienia lat młodości, spędzonych w kraju odległym o dziesięć tysięcy li. Dwie łzy spłynęły mu po policzkach.

– Co się stało? – spytała zaskoczona matka.

Zażenowany pastor zaśmiał się sztucznie i otarł łzy wierzchem wielkiej dłoni.

– Nic – odrzekł. – Kiedy przyjechałem do Chin… Ile to już lat?

– Odkąd pamiętam, zawsze tu byłeś – rzekła matka z nutą niezadowolenia w głosie. – Wyrosłeś z tej ziemi, tak samo jak ja.

– Nieprawda – sprzeciwił się pastor. – Moja ojczyzna jest daleko. Jestem wysłannikiem Boga. Miałem nawet dokument od biskupa, stwierdzający, że przybywam tu z misją…

– Mój drogi Ma – uśmiechnęła się matka – wuj opowiadał mi, że jesteś fałszywym zamorskim diabłem, a te twoje dokumenty są dziełem malarza z powiatu Pingdu.

– Nonsens! – krzyknął pastor; aż podskoczył, jakby usłyszał coś niezwykle obraźliwego. – Cóż to za osioł opowiada takie bzdury?!

– Nie mów tak – zaprotestowała matka urażonym tonem. – To mój wuj, zawsze był dla mnie bardzo dobry!

– Gdyby nie był twoim wujem, ptaka bym mu urwał! Matka roześmiała się.

– Mój wuj jednym uderzeniem pięści zabija muła.

– Jeśli nawet ty nie wierzysz, że jestem Szwedem, to kto mi uwierzy? – rzekł Malloy smutno.

Przykucnął, wyciągnął fajkę z torby, nabił tytoniem i zapalił w milczeniu. Matka westchnęła.

– Nie wystarczy ci moja wiara, że jesteś prawdziwym cudzoziemcem z Zachodu? – spytała. – Czemu się złościsz? Nie jesteś podobny do żadnego Chińczyka. Jesteś cały owłosiony…

Na twarzy Malloya zakwitł dziecięcy uśmiech.

– Pewnego dnia być może wrócę tam – powiedział i zadumał się na chwilę. – Lecz na pewno nie wyjadę stąd bez ciebie. – Spojrzał na matkę.

– Nigdzie nie wyjedziesz – zapewniła matka – i ja też się stąd nie ruszę. Lepiej zostańmy i żyjmy tu, w spokoju. Czy nie mówiłeś mi kiedyś, że wszystko jedno, czy mamy włosy żółte, brązowe czy rude – każdy z nas jest owieczką w stadzie boskiego pasterza, a owieczki nie potrzebują niczego prócz łąki… Czy łąki Północno-Wschodniego Gaomi ci nie wystarczą?

– Wystarczą. Jeśli tylko mam ciebie, moją najpiękniejszą trawę, nie muszę donikąd wyjeżdżać – oświadczył Malloy ze wzruszeniem.

Korzystając z ich nieuwagi, osioł zaczął wylizywać mąkę z kamienia młyńskiego. Pastor podniósł się i klepnął go otwartą dłonią. Osioł wrócił do pracy, czyli do obracania kamienia.

– Dzieci śpią – rzekła matka. – Pomogę ci przesiewać mąkę. Przynieś matę, rozłożę ją sobie pod drzewem.

Malloy rozpostarł matę pod rozłożystą sterkulią. Matka chciała mnie umieścić na tym chłodnym podłożu, lecz nie zamierzałem wypuścić jej sutka z ust.

– Ten mały jest jak studnia bez dna – powiedziała mama. – Wyssie mnie do szpiku kości.

Poganiany przez Malloya osioł poruszał kamieniem młyńskim, który kruszył ziarno pszenicy na proszek sypiący się na kamienną tacę. Matka siedziała pod sterkulią, przed nią stał wiklinowy koszyk, a w nim specjalna wkładka. Wysypała mąkę na środek sita i zaczęła nim potrząsać w umiarkowanym, równym tempie. Biała jak śnieg świeża mąka sypała się do koszyka, a łuski zbierały się na dnie sita.