Góra trzech szkieletów

– Nie jestem histeryczką – powiedziała cicho. – Może i mam trochę problemów emocjonalnych, ale panuję nad tym. I naprawdę możesz na mnie liczyć, niezależnie od okoliczności.

– To miłe. Tylko że nie wspinamy się na Everest, związani jedną liną. Nie potrzebuję bohaterskiej towarzyszki. Histeryzuj sobie, tylko mów mi prawdę. Im więcej o tobie wiem, tym większa szansa, że coś właściwie skojarzę.

Wyrazem twarzy dała do zrozumienia, że mnie nie lubi.

– Niech ci będzie. Tak sobie właśnie pomyślałam: że może nam zrobić coś złego. Przepraszam za głupie babskie lęki.

– O co cię pytał?

– Co tu robimy, kim jesteś… O wszystko. – Uśmiechnęła się nieoczekiwanie. I kwaśno. – Chyba mam w sobie jakiś kurewski gen. Od razu założył, że jestem płatne towarzystwo.

– Kretyn.

– Ale dobrze trafił. To znaczy – poprawiła się – nie w twoim przypadku, tylko tak w ogóle. Faktycznie jestem…

Dałem jej szansę dokończenia. Nie skorzystała.

– Zrobiłaś na nim wrażenie – zauważyłem. – Nie wiem, może coś mi się przywidziało… Z niczym ci się nie kojarzy?

– Ten policjant? – Była mocno zdziwiona.

– Z niczym – odpowiedziałem sam sobie. – No cóż, może po prostu gapił się na dziewczynę o oryginalnej urodzie.

– O czym ty mówisz? – Nadal nie rozumiała.

– Odniosłem wrażenie, że lekko opadła mu szczęka na twój widok.

– Bardzo śmieszne – parsknęła.

– Jestem śmiertelnie poważny.

– Ale nie ślepy – rzuciła z zalążkami złości. – Przecież widzisz, jak wyglądam.

Zasznurowało mi usta na dłuższy czas. Nie byłem aż tak zaślepiony, by nie dostrzegać, że nad jakością jej urody da się dyskutować.

– Zostawmy to – powiedziałem w końcu. – Zaraz będziemy w bazie polbatu. Pamiętasz ją? Byłaś tam kiedyś?

– Chyba zaraz po tym, jak nas znaleźli. A potem…

– Nas? – odwróciłem się tak gwałtownie, że maluch omal nie wylądował w rowie. – Tego mi nie powiedziałaś.

– No… przepraszam. Tak jakoś… Właściwie nie zdążyliśmy jeszcze pogadać – skonstatowała z lekkim zdziwieniem. – Plotę ci tyle bzdur, a o najważniejszych faktach… Może to dlatego, że tamta dziewczyna nie żyje…

– Była druga dziewczyna – podsumowałem. – Razem wpadłyście na tę minę? To dlatego zmarła?

– N…nie – zawahała się. – To znaczy tak… Znaleźli nas razem i jakoś tam byłyśmy ze sobą powiązane, ale ona nie była wtedy ranna. Gdyby była, pewnie trafiłybyśmy razem do szpitala. Ale nic jej nie dolegało, zwolnili ją, no i weszła na minę.

Zza zakrętu wychyliła się strażnica strzegąca wjazdu na teren polskiego batalionu. Worki, zasieki, niebieska flaga zwisająca smętnie z braku wiatru, dwóch wartowników napęczniałych od kamizelek kuloodpornych. Spokój i nuda.

– Kiedy zginęła?

Trudne pytanie. Musiała się zastanowić.

– Nie jestem pewna. Właściwie… to nie w porządku, ale jakoś nigdy się nie interesowałam… Roman mówi, że to nie był ktoś, z kim byłabym blisko. Nie było powodu, by jeździć po Polsce i rozpytywać ludzi. No i chyba wolałam, by pozostała kimś obcym, anonimowym. Może to wredne, ale…

– Mądra dziewczynka – pochwaliłem. – Ale teraz nieźle byłoby się czegoś o niej dowiedzieć. Mówisz: „jeździć i rozpytywać”? To znaczy, że któryś z Polaków może coś wiedzieć?

– Stąd nas odwozili – wskazała otoczony zasiekami kompleks kontenerów i baraków. – Być może nie od razu, bo się ściemniało, a znaleźli nas chyba rano. Na pewno ktoś z nią rozmawiał. Zresztą jeśli Roman zapewnia, że to nie moja krewna…

– Jasne. – Zatrzymałem się za stającym przed bramą wozem pancernym. – Uważasz, że można mu wierzyć? – Zerknęła mi pytająco w twarz. – Teraz się między wami nie układa, ale kiedyś było lepiej. To wtedy opowiadał, jak się poznaliście? – Przytaknęła. – Myślisz, że powiedział całą prawdę?

– Dlaczego sądzisz, że mógł kłamać? – Wyczułem, że nie dotknęło jej moje pytanie, choć ludzi zwykle boli sugestia, iż byli bezkarnie oszukiwani przez bliskich. Może Roman bił za mocno i za często, skreślając się z ich listy.

– Nie wiem – wyznałem. – Pewnie uprzedziłem się do niego. Ale pomyśclass="underline" dziewczyna omal nie ginie na polu minowym i zaraz potem znów się pakuje gdzieś, gdzie leżą miny.

– Wszędzie leżały – powiedziała trochę niepewnie.

– Naczytałaś się gazet, a dziennikarze mają tendencję do robienia ludziom wody z mózgu. Pamiętam, że za moich czasów wpadało na miny około sześciuset osób rocznie. To proporcjonalnie mniej zabitych, niż u nas ginie w wypadkach samochodowych. Jest powód do zmartwienia? Jest. Ale szansa, że się wyleci w powietrze, była jak ta, że w kraju wpadniesz pod samochód.

– Łatwo mówić takie rzeczy, kiedy się tu nie mieszka.

– Nie rozumiesz. Nie bagatelizuję problemu. Chodziło mi wyłącznie o to, że ktoś, kto rano cudem uszedł z pola minowego, nie ma statystycznego prawa zginąć wieczorem na minie. A psychologicznego tym bardziej. Mnie do dziś śni się tamten stok. – Pomilczałem chwilę. – No, krótko mówiąc, nie wierzę, by twoja znajoma zapuszczała się od razu w niebezpieczne miejsca.