Gdzie Jest Turbinella?

– Teraz nie zrobisz już nic nierozsądnego.

Woda ciekła z Alfreda ciurkiem, a jego pierś unosiła i opadała podczas szybkiego oddechu. W tej chwili wydał się Sarze bardzo atrakcyjny.

Popatrzył na nią nieco dłużej, a na koniec westchnął ciężko.

– Dziękuję ci – powiedział tylko. – Mogłem wszystko zepsuć.

Mimo że Sara padała z nóg, przyniosła ręcznik i otuliła nim ramiona Alfreda, mocno je wycierając.

– Teraz się połóż, jesteś strasznie zmęczony – dodała serdecznie.

– Dobrze, dobrze – mruknął apatycznie. Zabrał swoje ubranie i zniknął w łazience.

Sara zdjęła czepek kąpielowy, szybciutko zrzuciła z siebie kostium i włożyła pierwszą sukienkę, jaka nawinęła jej się pod rękę. Po chwili Alfred był już z powrotem w pokoju.

Nie miał siły, by zmyć słoną wodę pod prysznicem. Położył się, drżąc z zimna i zdenerwowania. Nawet nie próbował ukrywać, jak bardzo jest wyczerpany.

Sara podeszła do niego i ostrożnie usiadła na brzegu łóżka. Alfred odsunął się odrobinę, by zrobić jej nieco miejsca. Nie okazywał niechęci, więc położyła dłoń na jego ramieniu i spytała cicho:

– Czy chcesz zostać sam?

Potrząsnął przecząco głową, nie unosząc powiek.

– Nie, zostań tu.

Odebrała to jako kolejny sygnał przyjaźni i zaufania: już nie obawiał się okazywania swoich uczuć nawet w trudnych chwilach.

Sara położyła się koło niego, a Alfred jeszcze odrobinę się przesunął.

Długo tak leżeli bez słowa, Alfred z przymkniętymi powiekami, Sara wpatrując się w sufit. Czuła nadał nerwowe drżenie jego ciała.

W końcu Alfred odezwał się głucho:

– Wiesz, Saro, niewiele brakowało, a chyba bym go zabił. Tam, w wodzie, sam mogłem stać się mordercą. Zupełnie straciłem nad sobą panowanie.

– Chyba cię rozumiem – odparła miękko. – Ale na szczęście nic takiego się nie stało.

– Dzięki tobie. W końcu mnie powstrzymałaś.

– Raczej wątpię, by była to moja zasługa. Ale mam nadzieję, że najgorsze już minęło, prawda? Bo jeśli spotkasz go znowu…

– Nie obawiaj się. Na pewno nie rzucę się na niego. Ale teraz już nie zrezygnuję. Przysięgam ci, że go dopadnę i pokrzyżuję mu plany. Wykorzystam w tym celu wszystkie dopuszczalne środki.

– Zgadzam się z tobą i w miarę swoich sił będę cię wspierać.

– Do końca życia będzie siedział za kratkami! Wcześniej dyskutowali o wyższości zapobiegania przestępstwom kryminalnym nad zemstą, ale teraz Sara doskonale rozumiała, o czym myśli Alfred, a sama odczuwała ulgę, oczyma wyobraźni widząc Tangena w areszcie.

– Można się było spodziewać, że to on właśnie zniszczył twoje rodzeństwo. Nieczęsto spotyka się takich cynicznych morderców.

– Niestety, bardzo często. Nawet się nie spodziewasz, jak bardzo – odparł już nieco spokojniejszy. – Ale muszę przyznać, że ten to faktycznie najcięższy kaliber. – Nie otwierając oczu ciągnął: – Kochana, z ciebie prawie życie uszło, tak mnie szarpałaś w wodzie. Jeszcze teraz słyszę ten nierówny, wymęczony oddech. Byłem, zdaje się, brutalny wobec ciebie.

– Mogę to zrozumieć.

Sara leżała zamyślona, aż nagle zaczęła się cichutko śmiać. Alfred odwrócił ku niej głowę i spojrzał pytająco.

– Teraz nie mogę powstrzymać się od śmiechu. Może zauważyłeś, jak spieszno mu było, żeby wydostać się z wody? On wcale nie od nas uciekał, przecież nawet się nie obejrzał. Dam sobie głowę uciąć, że wciąż ma kłopoty z żołądkiem.

Alfred uśmiechnął się wymuszenie.

– Teraz rozumiem, dlaczego chciał nas podtruć. To nie twoje nazwisko go wystraszyło, to nazwisko Elden wzbudziło w nim podejrzenia. Pamiętasz? Wpisałaś je na listę. Dobrze wiedział, że brat Torii Elden pracował w policji. Być może dopytywał się o nas w recepcji.

– Rzeczywiście, ależ ja jestem głupia!

– Przecież nie mogłaś o tym wiedzieć.

W pokoju zapadła cisza. Sara zauważyła, że Alfred powoli się odprężał. Przestał też drżeć. Ona sama była zbyt wycieńczona, by zwracać na cokolwiek uwagę, i przez dłuższy czas walczyła z opadającymi powiekami. Wreszcie dała za wygraną i zamknęła oczy.

– Dzisiaj nie widziałam zielonej jaszczurki – wyszeptała w półśnie.

– Nie? Była tutaj z samego rana.

– A skąd wiesz, że to ona?

– Powiedziała mi, że nazywa się Krystian.

– Ach, tak. To dopiero!

– Biedactwo! Wyglądasz jak cień.

Przyjazne słowa sprawiły, że Sara przysunęła się odrobinę do Alfreda. On uniósł jej głowę i podłożył pod nią swoje ramię.

Dziewczyna westchnęła z zadowoleniem i zapadła w sen.

Obudziło ich mocne pukanie do drzwi. Słoneczne promienie przesunęły się w inne miejsce, pośrodku ściany siedział gekon. Sara nie wierzyła własnym oczom, że leżała aż tak blisko Alfreda: jej twarz nieomal dotykała jego szyi. Ale i on zmienił we śnie pozycję, obejmując ją ramionami, tak jakby się bał, że spadnie z łóżka.