![La Tronpretendantoj [en Esperanto] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
La Tronpretendantoj [en Esperanto]
- Автор: Ибсен Генрик
- Язык: эсперанто
- Год: Jec Scandinavia a/s
- Переводчик: Odd Tangerud
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «La Tronpretendantoj [en Esperanto]». Краткое содержание книги:
REĜO SKULE
Kiu estas vi?
LA VIRINO
Iu, kiun vi amis.
REĜO SKULE
(skuas la kapon) Troviĝas neniu, kiu tiaĵon memoras. Kiu estas vi, mi demandas?
LA VIRINO
Iu, kiu amas vin.
REĜO SKULE
Do vi certe estas unu el la mortintoj.
LA VIRINO
(proksimiĝas kaj diras mallaŭte kaj korege:) Skule Bårdsson!
REĜO SKULE
(ekstaras kun ekkrio) Ingibjorg!
INGIBJORG
Ĉu vi nun rekonas min, Skule?
REĜO SKULE
Ingibjorg, – Ingibjorg!
INGIBJORG
Ho, ke mi rigardu vin, – rigardu vin longe, longe! (kaptas liajn manojn; paŭzo) Vi bela, amata, perfida viro!
REĜO SKULE
Forprenu la vualon; rigardu min per tiuj okuloj, kiuj iam estis klaraj kaj bluaj kiel la ĉielo.
INGIBJORG
Tiuj okuloj estis pluvpeza ĉielo dum dudek jaroj; vi ne rekonos ilin, kaj vi neniam plu ilin vidos.
REĜO SKULE
Sed via voĉo estas freŝa kaj mola kaj juna kiel tiam.
INGIBJORG
Mi nur uzis ĝin por flustri vian nomon, kaj por premsigni vian grandecon en junan koron, kaj por preĝi al la Dio de pekuloj pri savo por ni du, kiuj amis en peko.
REĜO SKULE
Vi faris?
INGIBJORG
Mi estis silenta, kiam mi ne parolis vortojn el amo pri vi; – tial mia voĉo tenis sin freŝa kaj mola kaj juna.
REĜO SKULE
Estas tuta vivo ekde tiam. Ĉiun belan memoron el tiu tempo mi perdis kaj forgesis -
INGIBJORG
Vi ja rajtis.
REĜO SKULE
Kaj dume vi, Ingibjorg, vi varma, fidela virino, sidis tie norde en frosta soleco kaj kolektis kaj konservis!
INGIBJORG
Estis mia feliĉo.
REĜO SKULE
Vin mi povis forlasi, por gajni potencon kaj riĉecon! Se vi starus kiel edzino ĉe mia flanko, fariĝus pli facile por mi fariĝi reĝo.
INGIBJORG
Dio estis al mi bona, ke tio ne okazis. Animo kiel la mia, bezonis grandan pekon, por vekiĝi al pento kaj amendo.
REĜO SKULE
Kaj nun vi venas -?
INGIBJORG
Kiel la vidvino de Andres Skjaldarband.
REĜO SKULE
Via edzo estas morta?
INGIBJORG
Survoje al Jerusalemo.
REĜO SKULE
Kaj li do pentofaris por la mortigo de Vegard.
INGIBJORG
Ne estis tial, ke mia nobla edzo prenis la krucon.
REĜO SKULE
Ne tial?
INGIBJORG
Ne. Estis mia peko, kiun li prenis sur siajn fortajn, karajn ŝultrojn; por tiu li iris por lavi ĝin pura en la rivero Jordano; por ĝi li sangis.
REĜO SKULE
(mallaŭte) Li ĉion sciis?
INGIBJORG
De la unua momento. Kaj episkopo Nikolas tion sciis; ĉar por li mi konfesis; kaj estis ankoraŭ unu, kiu estis eksciiĝinta, sed kiel estas enigmo por mi.
REĜO SKULE
Kiu?
INGIBJORG
Vegard Veradal.
REĜO SKULE
Vegard!
INGIBJORG
Li flustris mokvorton pri mi en la orelon de mia edzo; Andres Skjaldarband tiris sian glavon kaj mortigis lin surloke.
REĜO SKULE
Li defendis tiun, kiun mi perfidis kaj forgesis. – Kaj kial vi serĉas min nun?
INGIBJORG
Por oferi al vi la lastan.
REĜO SKULE
Kion vi aludas?
INGIBJORG
(montras al la pastro, kiu staras apud la pordo) Rigardu lin! – Peter, mia filo, venu!
REĜO SKULE
Via filo -!
INGIBJORG
Kaj la via, reĝo Skule!
REĜO SKULE
(duone eturdita) Ingibjorg!
PETER
(proksimiĝas en silenta movo kaj ĵetas sin surgenuen antaŭ Skule)
INGIBJORG
Prenu lin! Li estis mia lumo kaj konsolo dum dudek jaroj; – nun vi estas reĝo de Norvegio; la reĝa filo devas veni al sia heredaĵo; mi ne plu rajtas havi lin.
REĜO SKULE
(suprenlevas lin en sturma ĝojo) Supren al mia koro, vi, kiun mi tiel arde postsopiris! (premas lin inter siaj brakoj, malkaptas lin, rigardas lin kaj denove ĉirkaŭbrakas lin) Mia filo! Mia filo! Mi havas filon! Ha, ha, ha; kiu povas nun kontraŭstari min! (iras al Ingibjorg kaj kaptas ŝian manon) Kaj vi, vi donas lin al mi, Ingibjorg! Vi ne reprenos vian vorton? Vi ja donas lin al mi?
INGIBJORG
Peza estas la ofero, kaj apenaŭ estus mi ĝin alportinta, se episkopo Nikolas ne estus sendinta al mi leteron kaj informon pri la morto de Andres Skjaldarband. Estis la episkopo, kiu metis tiun pezan oferon sur min, kiel pentofaro por mia peko.
REĜO SKULE
Do la peko estas forviŝita; kaj de nun li estas sole mia; ĉu ne, sole mia?
INGIBJORG
Jes; sed unu postulon mi faras al vi.
REĜO SKULE
Ĉielon kaj teron, postulu kion ajn!
INGIBJORG
Li estas pura kiel ŝafido de Dio, nun kiam mi donas lin en viajn manojn. Estas danĝera vojo, tiu kiu kondukas al la reĝa seĝo; ke li ne damaĝu sian animon. Ĉu vi aŭdas, reĝo Skule, ne igu mian infanon damaĝi sian animon!
REĜO SKULE
Mi promesas kaj ĵuras al vi!
INGIBJORG
(kaptas lian brakon) De la unua faro, kiam vi komprenas, ke li suferas damaĝon en sia animo, prefere lasu lin morti!
REĜO SKULE
Prefere morti! Mi promesas kaj ĵuras!
INGIBJORG
Do en fido mi reveturos al Hålogalando.
REĜO SKULE
Jes, fidoplena vi povas forveturi.
INGIBJORG
Tie mi volas penti kaj preĝi, ĝis la Sinjoro vokos min. Kaj kiam ni renkontiĝos ĉe Dio, li venos pura kaj senkulpa al sia patrino!
REĜO SKULE
Pura kaj senkulpa! (turnas sin al Peter) Ke mi rigardu vin! Jes, estas la trajtoj de via patrino kaj de mi; vi estas tiu, kiun mi dolore postsopiris.
PETER
Mia patro, mia granda, admirinda patro; ke mi vivu kaj luktu por vi! Ke via tasko estu la mia, kaj ke via tasko estu kiu ajn, – mi tamen scias, ke mi luktas por la ĝusta!
REĜO SKULE
(kun krio el ĝojo) Vi fidas min! Vi fidas min!
PETER
Neskueble!
REĜO SKULE
Kaj ĉio estas bona; do certe mi estas savita! Aŭdu, deĵetu la pastran mantelon! La ĉefepiskopo liberigu vin de la eklezia promeso; la reĝa filo portu glavon, iru senhalte antaŭen al potenco kaj honoro.
PETER
Kune kun vi, mia alta patro! Kune ni iru!
REĜO SKULE
(premas lin al si) Jes, kune, ni du solaj!
INGIBJORG
(al si mem) Ami, – ĉion oferi, – kaj forgesiĝi, – jen mia sagao. (eliras silente en la fono)
REĜO SKULE
Granda reĝa faro estas nun farenda en Norvegio! Peter, mia filo, aŭskultu! La tutan popolon ni veku kaj kunigu al unu; Vikenano kaj Trondhejmano, Håleyg kaj Egdo, Opplandano kaj Sygno, ĉiuj fariĝu kvazaŭ unu granda parencaro, – jen kredu, ke la lando kreskos!
PETER
Kia granda kaj kapturniga penso tio estas -!
REĜO SKULE
Ĉu tiun vi kaptas?
PETER
Jes – jes! – Klare -!
REĜO SKULE
Kaj vi fidas ĝin?
PETER
Jes, jes; ĉar mi fidas vin!
REĜO SKULE
(sovaĝe) Håkon Håkonsson devas fali!
PETER
Ĉar vi tion volas, estas ĝuste ke li falu.
REĜO SKULE
Kostos sangon; sed ne estas eviteble.
PETER
Ne estas forĵetita la sango, kiu fluas por via tasko.
REĜO SKULE
Via estu la tuta potenco, kiam mi estos firmiginta la regnon. Vi sidu sur la reĝa seĝo, kun ringo ĉirkaŭ la frunto, kun la purpura mantelo ŝvele vasta sur viaj ŝultroj; ĉiuj viroj en la lando klinu sin por vi – (sono de korno aŭdiĝas tre fore) Ha! kio estas tio! (kun krio) La militaro de la Birkibejnoj! Kion diris Pål Flida -? (rapidas al la fono)