Куля для прэзідэнта

-- Давайце прысядзем, бо ў нагах праўды няма.

Селі, а чалавечак стаў за плячыма ў старога, усхліпнуў, пацёр вочы і сказаў:

-- Тады над скрынкай счапіліся ўсе -- і замкавыя вялікія людзі, і касьцельныя, і людзі царквы. Кожны даводзіў, што гэта -- яму, а таму іншых усіх выкрываў і пляжыў. То ж бо рогату было! І за сьпінай у кожнага “сьвятошы” мне пастаяць давялося і парагатаць! Дык пасьля тых падзеяў я доўга адпачываў -- так ад сьмеху балелі, і жывот, і шчокі! Во даў тады мне твой бацька, Лявон, працы! Сапраўдным богам пачуваўся!

Чалавечак зноў спахмурнеў і замоўк. А стары патлумачыў:

-- Хіхатун заўжды ведае, у каго здарыцца благое. І тады стаіць за сьпінай у таго чалавека і хіхікае. Але ён ні Сьмерці не кліча, ні шкоды вялікай не робіць. Ён заўсёды за плячыма ў тых хіхікае, хто дурны крыху ці зашмат сам сабе наўме. У каго гонару залішне, як на цуцыку блох, ці хто ўладаю разбэшчаны.

-- Так! -- Падхапіў Хіхатун, танчачы паміж Лявонам і старым. -- Я і другі выпадак навечна запомніў. Калі ты, Лявон, з сябрамі чортаву вопратку напяўшы, некалькі слуг святошаў і паноў у лесе спаймалі, ды, зьбіраючыся тых засмажыць, распавялі, што ідзеце ў мястэчка па грэшнікаў, што крыжамі маскіруюцца і золатам ад грахоў адкупляюцца. А потым укусілі аднаго і абурыліся нясмачным мясам служак грэшнікаў... Адпусьцілі і гучна крычалі, што гаспадары на добрых харчах будуць смачнейшыя... Слугі шпарка дамоў прыбеглі і ўсё расказалі. Пахапалі мясцовыя ўладары, што пад руку трапіла і наўцёкі. Поп дык той з прыхажанкі саскочыў і, голай сракай замест свечак праменячы, па царкве бег, потым праз хмызьняк... рэчку... Гальлё і крапіва так яго тырчак адсьцябалі, што доўга потым грашыць ня мог!

Лявон зіхацеў:

-- Слаўна мы тады пагулялі! Усе дзеўкі раскрыліся кветкамі! Асабліва дочкі грэшнікаў бацькоўскі грэх з хлопцамі замольвалі шчырымі пацалункамі – першы праз сапраўднае шчасьце прайшлі...

Хіхатун апынуўся за плячыма ў Лявона:

-- А зараз -- бяда, хлопцы! Істота, што зьявілася паміж намі багамі і не Бог і не чалавек. Не Ідал і не чорт.

Людзі на яго моляцца. Ад яго чакаюць ласкі, грошай, ладу і спакою. Нават каханьня ад яго чакаюць. А ён сеіць вакол сябе зайздрасьць. Сьмерць з-за яго сьпіны зыркае... Людзі дурэюць. Гарэлку глыкчуць. Працаваць не хочуць. Чакаюць, што ён ім усё дасьць

З-за яго людзі пра нас – багоў забыліся. І мы сілу сваю страцілі. Што для іх не робім, а людзі ўсё яму прыпісваюць…

-- А чаму ты, Хіхатун, менавіта да нас прыйшоў? -- перапытаў Лявон.

-- Зьвярнуўся да Марні. Яна звычайна перасьледуе тых, хто ўчыніў нейкае зладзейства, і прымае выгляд таго чалавека, якога перасьледуе. Дык яна кажа, што ледзьві не звар'яцела з-за яго. Ёй ніяк не ўдавалася цалкам прыняць выгляд той істоты. Колькі на яго ні палявала, нічога не атрымалася. Марня перасьледуе злачынцаў і пасля іх сьмерці, не дае ім ды іх родзічам спакою, аж пакуль яны не адкрыюць народу злачынствы нябожчыка. А тут пачала ягоных родзічаў шукаць, дык усё дарогі да Сьмерці вядуць. Паспрабавала Марня перад Кашчавай у ягоным выглядзе з'явіцца, дык тая лашчыць Марню пачала і цалаваць, як сынка! Цьфу! Брыдоцьце! Пасьля гэтага Марня кінула паляваньне. Кажа, бязрод нейкі, а злачынстваў столькі нарабіў, што і кары патрэбнай на яго няма.