Куля для прэзідэнта
- Автор: Падгол Уладзімір
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Жанр: Политические детективы
Электронная книга - «Куля для прэзідэнта». Краткое содержание книги:
-- Не! Тады усе чакалі, ідалавай помсты. Вельмі доўга яны пражылі, а калі памерлі, чараўніца патлумачыла, што ідал іх не чапаў, бо баяўся. Лютым быў твой продак: калі б што з жонкай здарылася, тады ён бы ідала з рэчкі дастаў і на дробненькія каменьчыкі раструшчэліў. А калі б мужа крануў, тады б жонка ідала ў пясок сьцерла. Чараўніца казала, што з-за гэтага ідал іх нават ахоўваў. Ненавідзеў, а бараніў. Але, як усялякі баязьлівец, ён нашчадкам намерыўся помсьціць.
А твой прадзед царкву пабудаваў. Ізноў ідал баяўся іх чапаць. Не ведаў, што гэта за Бог і чаго ад яго чакаць, якой кары.
А на табе, можа, яго страх скончыўся. Бо ты і блюзьнер, і з ганарліўцаў кпіш. Ня шмат у цябе заступнікаў. Добра, што ты ў будучыню трапіш. Далей ад ідала – больш бясьпечна…
Усе загаманілі разам. І Выліваха разабраў толькі, як нехта сказаў, што ў цыганаў ёсць конік, які можа завезьці хоць у будучыню, хоць да чорта. Другія пярэчылі, кажучы, што цыганы тым конікам людзей ачмураюць, а потым рабуюць, распранаюць і голымі ў лесе кідаюць.
Пакуль гаманілі, Сакрат стаяў побач з Лявонам, і ён вырашыў, што наўрад ці стары будзе сьмяяцца, калі яму праўду адкрыць, бо сам, кажуць, нешта падобнае казаў. І Лявон распавёў старому пра дамову са Сьмерцю згуляць у "Рускую рулетку".
Сакрат не зьдзівіўся:
-- Вось і прыйшоў час, Лявон, для спадчыны тваіх бацькоў.-- Падаў Лявону тоўсты сшытак і дадаў: -- Тут твая бабуля пісала. Ёсць там пра тое, як з пасланцамі Сьмерці змагацца, хто яны такія, на што сапраўднаму беларусу спадзявацца. Астатняе на словах мушу перадаць, табе ж трэба ўважліва слухаць і запамінаць.
Пайшлі яны ў бібліятэку, і стары пачаў расказваць, і на вачах у Лявона ён паступова ператвараўся ў мудрага чараўніка з казкі.
А калі змоўк стары, Выліваха адразу да яго:
-- Дапамажы! Давай разам у будучыню. Аднаму мне Сьмерць з яе хаўруснікамі не адолець!
Сакрат крыху падумаў і згадзіўся:
-- У маладосьці не было нікога за мяне мацнейшага ў кулачным баі. Бачыш, нос крывы з тае пары – зламаны.
Усю ноч гаманілі Лявон і стары. Раз-пораз выходзілі да гасьцей. Лявон за ноч новае жыццё пражыў -- столькі даведаўся. А ўвесь наступны дзень яго сусед Князь Пятро паліў лазьню. Да сонца Выліваха мусіў парыцца. Сакрат чакаў таго моманту, калі можна будзе пачаць старадаўні рытуал. І вось, калі яны чарговы раз праверылі лазьню, мудрэц сказаў:
-- Глядзі. Усе камяні чырвоныя, як сонейка. Ніводнай цёмнай пляміны. Пачынаем!
Покуль распраналіся, стары казаў:
-- Камяні назапасілі гойны жар агню, які можа ацаляць і гартаваць. Яны аддадуць жар соку траў, настоеных на крынічнай вадзе, сок парай абернецца. І тады -- наша чарга ўзяць дарунак гойнасьці агню, вады і траў.
Яны селі на паліцу, быццам -- у печ: гарэла ўсё цела, пякло ў роце і носе. Сьпінамі прытуліліся да бярвеньняў з розных дрэў. Азадак падпіраў дуб, паясніцу грэў вяз, плячам цяпло аддаваў ясень, у грудзі дыхала водарам ліпа. Сядзелі ж яны на дошках з сасны і з іх жа са столі кроплі жывіцы патыхалі водарам. Пятро расказваў:
-- Гэтую лазьню я рабіў разам з тваім бацькам. Хто папарыцца ў ёй -- лучыцца з багамі старажытнымі. Бо ў бярвеньні жывуць душы нашых багоў, а Перуноў жар пераплаўляе іхную волю ў моц нашую.
-- Дык тады, можа, і ў Багоў ператварымся? – спытаў Лявон.
Стары не адказаў, лінуў на камяні настой з траў. З печы бухнула. Камяні прывіталі гаспадароў і па-сяброўску ўзялі ў гарачыя абдымкі. Глыбока ўдыхнуўшы жар, стары вымавіў:
-- Калі багі захочуць, адчуюць, што ты для іх свой, дык, можа, і возьмуць да сябе. Але калі і зробяць, ты можаш і ня заўважыць. Возьмуць -- каб сілаю боскаю падсілкаваць. Забудзь пра сябе – трэба злучыцца з духам, аддаць сябе, душу сілам зямлі і нябёсаў, паветра і вады.
А могуць і надоўга да сябе забраць – і незаўважыш.
Скура выціснула кропелькі, быццам трава расу. Стары зноў лінуў на камяні настой з траў. Выліваха спытаў:
-- Чаму якраз гэтыя травы вісяць у лазьні? Што гойнага ў іх настоі?
Стары нетаропка апавядаў:
-- Зёлкі гэтыя, сабраныя кожная ў свой дзень ці ноч, калі яны квітнелі, каб палюбіць… Кветкі зьбіралі і ў самы доўгі дзень года, таму яны назапасілі ўсю гойную моц Перуна-бацькі і Зямлі-матухны.
Некаторыя асьвяцілі ў царкве. Вось цяпер мы і дыхаем самай чароўнай парай – кветкавымі душамі, якія напоўняць нашы. Усё лета мы дыхалі водарам лугоў і лясоў, пылком кветак лугавых і з дрэў. Не злічыць, колькі жыцьцядайнага пылку ў нашай крыві. А зараз мы пачуем іхны шэпт. Яны павядуць размову, з камянямі, калі на іх пальем настой зёлак і кветак.