Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
Μια πρότερη σκέψη ξεπήδησε στο κεφάλι της κι είπε: «Η διαβίβαση μπορεί να κάνει ζημιά στο παιδί μου; Εννοώ, σε περίπτωση που διαβιβάσω».
«Όση ζημιά μπορεί να κάνει και το να ανασαίνεις». Η Μοναέλ άφησε την ύφανση να χαθεί, μειδιώντας. «Θα γεννήσεις αδελφάκια. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να ξέρουμε αν πρόκειται για αγόρι και κορίτσι, αλλά είναι υγιέστατα, όπως κι εσύ».
Αδελφάκια! Η Ηλαίην κοίταξε την Αβιέντα και της χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο. Μπορούσε σχεδόν να αισθανθεί τη χαρά της αδελφής της. Θα έκανε δίδυμα. Τα μωρά του Ραντ. Ήλπιζε να είναι αγόρι και κορίτσι ή δύο αγόρια, μια και με τα δίδυμα κορίτσια θα υπήρχαν διαφόρων ειδών προβλήματα σχετικά με τη διαδοχή. Καμία γυναίκα δεν είχε κερδίσει το Ρόδινο Στέμμα χωρίς καμία απολύτως αντιπλότητα.
Η Σουμέκο άφησε έναν επίμονο λαρυγγισμό, κάνοντας μια χειρονομία προς το μέρος της Ηλαίην, ενώ η Μοναέλ ένευσε καταφατικά. «Κάνε ό,τι ακριβώς έκανα κι εγώ, και θα δεις». Η γυναίκα παρακολούθησε τη Σουμέκο να αγκαλιάζει την Πηγή και να σχηματίζει τις υφάνσεις. Ένευσε ξανά κι η στρογγυλοπρόσωπη γυναίκα του Σογιού άφησε τις υφάνσεις να βυθιστούν μέσα στην Ηλαίην, ασθμαίνοντας λες κι είχε νιώσει κι η ίδια τον βόμβο. «Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τη ναυτία της εγκυμοσύνης», συνέχισε η Μοναέλ, «αλλά θα διαπιστώσεις ότι μερικές φορές θα έχεις δυσκολίες στη διαβίβαση. Τα νημάτια μπορεί να σου γλιστρούν σαν να είναι λαδωμένα, ή να χαθούν σαν την ομίχλη, οπότε θα πρέπει να προσπαθείς ξανά και ξανά μέχρι να πετύχεις και την απλούστερη ύφανση και να την κρατήσεις σταθερή. Αυτό ίσως χειροτερεύει όσο προχωράει η εγκυμοσύνη σου, και δεν θα είσαι σε θέση να διαβιβάσεις καθόλου όσο κάνεις κάποια κοπιαστική δουλειά ή κατά τη γέννα, αλλά όλα θα πάνε καλύτερα μετά τη γέννηση των μωρών. Σύντομα θα σε πιάσει μελαγχολία, αν δεν έχει ξεκινήσει ήδη, δηλαδή, και θα θες πότε να κλάψεις και πότε να ουρλιάξεις. Ο πατέρας των παιδιών θα φερθεί συνετά και προσεκτικά και θα απέχει όσο είναι δυνατόν».
«Απ’ ό,τι άκουσα, ήδη του έβαλε τις φωνές μία φορά σήμερα το πρωί», μουρμούρισε η Σουμέκο. Ελευθέρωσε την ύφανση, ίσιωσε το κορμί της και τακτοποίησε την κόκκινη ζώνη γύρω από την περιφέρεια της. «Εντυπωσιακό, Μοναέλ. Ποτέ δεν είχα διανοηθεί μια ύφανση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε έγκυο».
Τα χείλη της Ηλαίην σφίχτηκαν και είπε: «Μπορείς να τα συμπεράνεις όλα αυτά χάρη σ’ αυτή την ύφανση, Μοναέλ;» Καλύτερα να πίστευε ο κόσμος πως τα παιδιά της ήταν του Ντόιλιν Μέλαρ. Τα παιδιά του Ραντ αλ’Θόρ θα γίνονταν στόχοι, καταδιωκόμενα συνεχώς από τον φόβο, τα τυχόν πλεονεκτήματα, ακόμα και το μίσος, αλλά ποιος θα έκανε παρόμοιες σκέψεις για τα παιδιά του Μέλαρ; Ίσως ούτε καν ο ίδιος ο Μέλαρ. Ναι, όντως ήταν καλύτερα να υπάρχει αυτή η εντύπωση.
Η Μοναέλ τίναξε προς τα πίσω το κεφάλι της και γέλασε τόσο έντονα, που αναγκάστηκε να σκουπίσει με την εσάρπα την άκρη του ματιού της. «Όλα αυτά τα ξέρω επειδή έκανα εφτά παιδιά κι είχα τρεις συζύγους, Ηλαίην Τράκαντ. Η ικανότητα της διαβίβασης σε προστατεύει από τη ναυτία της γέννας, αλλά έχει κι αυτή το τίμημά της. Έλα, Αβιέντα, προσπάθησε κι εσύ. Με προσοχή. Κάνε ό,τι ακριβώς έκανα κι εγώ».
Η Αβιέντα αγκάλιασε την Πηγή με ανυπομονησία, αλλά πριν ακόμα ξεκινήσει να υφαίνει ένα νήμα, άφησε το σαϊντάρ κι έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος του σκουρόχρωμου τοίχου. Προς τα δυτικά. Η Ηλαίην, η Μοναέλ κι η Σουμέκο τη μιμήθηκαν. Ο πυρσός, που επί τόσες ώρες ακτινοβολούσε, είχε εξαφανιστεί. Τη μια στιγμή ήταν εκεί, σκορπώντας τριγύρω τη μανιασμένη φωτοβολία του σαϊντάρ, και την άλλη χάθηκε λες και δεν υπήρξε ποτέ.
Το πλούσιο στήθος της Σουμέκο ανεβοκατέβηκε καθώς η γυναίκα πήρε μια βαθιά ανάσα. «Θαρρώ πως σήμερα συνέβη κάτι θαυμάσιο ή κάτι τρομερό», είπε μαλακά. «Και νομίζω πως δεν θέλω και τόσο να μάθω τι από τα δύο ισχύει».
«Συνέβη κάτι θαυμάσιο», είπε η Ηλαίην. Ό,τι κι αν είχε συμβεί, ο Ραντ ήταν ζωντανός. Αυτό από μόνο του ήταν θαυμάσιο. Η Μοναέλ τής έριξε μια φευγαλέα ματιά γεμάτη απορία. Γνώριζε για τον δεσμό, οπότε μπορούσε να συμπεράνει τα υπόλοιπα, αλλά το μόνο που έκανε ήταν να ψαχουλέψει ένα από τα κολιέ της σκεφτική. Όπως και να έχει, σύντομα θα ανίχνευε μέσω της Αβιέντα τι είχε συμβεί.
Ένα χτύπημα στην πόρτα έκανε τις γυναίκες να αναπηδήσουν ξαφνιασμένες, με μόνη εξαίρεση τη Μοναέλ. Προσποιούμενη πως δεν πρόσεξε το ξάφνιασμα των υπόλοιπων γυναικών, συγκεντρώθηκε στο να σιάξει την εσάρπα της, κάτι που έκανε ακόμα πιο έντονη την αντίθεση. Η Σουμέκο έβηξε για να κρύψει την αμηχανία της.