Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος

Ο χειμώνας είχε φτάσει καθυστερημένα στο Άραντ Ντόμαν, πολύ μάλιστα, αλλά ήταν αρκετά εκδικητικός. Από την καλοκαιρινή κάψα, που είχε επεκταθεί εντελώς αφύσικα έως το φθινόπωρο, μέχρι την καρδιά του χειμώνα δεν μεσολάβησε ούτε μήνας. Τα φύλλα που είχαν επιζήσει από την εκτεταμένη ξηρασία του καλοκαιριού πάγωσαν πριν προλάβουν να αλλάξουν χρώμα, και τώρα λαμπύριζαν κάτω από τον πρωινό ήλιο σαν παράξενα πετράδια καλυμμένα με πάγο. Τα άλογα των είκοσι και πλέον οπλιτών γύρω του χτυπούσαν πού και πού τις οπλές τους πάνω στο χιόνι, που τα κάλυπτε έως το γόνατο. Είχαν ήδη διανύσει μεγάλη πορεία κι έπρεπε να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο, ασχέτως αν η μέρα θα καλυτέρευε ή όχι. Σκούρα σύννεφα κυλούσαν στον ουρανό με βόρεια κατεύθυνση. Δεν χρειαζόταν κάποιον με την ικανότητα να προβλέπει τον καιρό για να του πει ότι η θερμοκρασία θα έπεφτε ραγδαία πριν βραδιάσει. Έπρεπε οπωσδήποτε να βρουν καταφύγιο μέχρι τότε.

«Ο φετινός χειμώνας δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο προπερασμένος, ε, Άρχοντά μου;» σχολίασε ήρεμα ο Τζάαλαμ. Ο ψηλός, νεαρός αξιωματικός διάβαζε με κάποιον τρόπο τον νου του Ιτουράλντε, ανεβάζοντας ελαφρώς τον τόνο της φωνής του, για να τον ακούσουν κι οι υπόλοιποι. «Από την άλλη, υποθέτω πως κάποιοι άντρες ονειρεύονται ήδη μια κούπα ζεστό κρασί. Όχι ετούτοι εδώ, φυσικά, που είναι εξαιρετικά λιτοδίαιτοι κι έχω την εντύπωση πως πίνουν τσάι. Παγωμένο τσάι. Λίγο μαστίγωμα τους χρειάζεται, και θα δεις για πότε κάνουν μπάνιο μες στο χιόνι».

«Προς το παρόν, θα ήταν προτιμότερο να μη γδυθούν», αποκρίθηκε ξερά ο Ιτουράλντε, «όμως, αν είναι τυχεροί, μπορεί να πιουν λίγο παγωμένο τσάι απόψε». Τα λόγια του προκάλεσαν μερικά σιγανά χάχανα. Είχε επιλέξει αυτούς τους άντρες με ιδιαίτερη προσοχή κι εκείνοι ήξεραν πότε η στιγμή δεν ήταν κατάλληλη για να κάνουν φασαρία.

Ο ίδιος θα μπορούσε κάλλιστα να βολευτεί με μια αχνιστή κούπα αρωματικού κρασιού, ακόμα και με τσάι, αλλά είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που οι έμποροι έφερναν τσάι στο Άραντ Ντόμαν. Πολύς καιρός από τότε που κάποιος ξενομερίτης έμπορος είχε επιχειρήσει να περάσει τα σύνορα με τη Σαλδαία. Τα νέα που έρχονταν από τον έξω κόσμο ήταν ήδη μπαγιάτικα σαν ψωμί περασμένου μήνα, άσε που μπορεί να ήταν απλώς φήμες. Όλα αυτά, βέβαια, δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία. Αν όντως ο Λευκός Πύργος είχε διαιρεθεί κι είχαν καλέσει πίσω, στο Κάεμλυν, όλους τους άντρες με την ικανότητα της διαβίβασης... τότε, ο κόσμος θα έπρεπε να τα βγάλει πέρα δίχως τον Ρόντελ Ιτουράλντε μέχρι το Άραντ Ντόμαν να ενωνόταν ξανά. Μέχρι στιγμής, το Άραντ Ντόμαν ήταν αρκετό για να κάνει τη δουλειά του κάθε λογικός άνθρωπος.

Μελέτησε γι’ άλλη μία φορά τις διαταγές που είχε δώσει, τις οποίες θα παρέδιδαν οι γρηγορότεροι καβαλάρηδες σε κάθε ευγενή που ήταν πιστός στον Βασιλιά. Όσο διχασμένοι κι αν ήταν εξαιτίας του μίσους και των παλιών ερίδων, εξακολουθούσαν να έχουν πολλά κοινά. Μόλις κατέφθαναν οι προσταγές του Λύκου, θα ένωναν τους στρατούς τους και θα επέλαυναν. Όσο, τουλάχιστον, είχε ο ίδιος την εύνοια του Βασιλιά, μία διαταγή του οποίου ήταν αρκετή ακόμα και για να κρυφτούν στα βουνά και να περιμένουν. Ναι, αυτό σίγουρα θα εκνεύριζε μερικούς, μπορεί να έφταναν και στο σημείο να καταραστούν τ’ όνομά του, αλλά σίγουρα θα υπάκουαν. Ήξεραν πολύ καλά ότι ο Λύκος κέρδιζε τις μάχες. Επιπλέον, ήξεραν ότι κέρδιζε ολόκληρους πολέμους. Λυκόπουλο, έτσι τον αποκαλούσαν όταν νόμιζαν πως δεν άκουγε, αλλά εκείνος δεν νοιαζόταν για το αν τον θαύμαζαν —όχι πάρα πολύ, είναι αλήθεια— όσο για το αν υπάκουαν σε όσα τους πρόσταζε.