Электронная книга - «Τα Σταυροδρόμια του Λυκόφωτος». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν συνεχίζεται.
Καθώς ο Ματ εξαφανίζεται από το Έμπου Νταρ έχοντας απαγάγει την Κόρη των Εννέα Φεγγαριών, μαθαίνει ότι τόσο η Σκιά, όσο και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας των Σωντσάν, έχουν εξαπολύσει θανάσιμη καταδίωξη εναντίον του.
Στο μεταξύ, ο Πέριν αναζητεί τρόπο να ελευθερώσει τη Φάιλε από τους Σάιντο, όμως ίσως η μόνη του ελπίδα είναι να συμμαχήσει με το εχθρό.
Ως Άμερλιν των εξεγερμένων Άες Σεντάι, η Εγκουέν πολιορκεί την Ταρ Βάλον, μα πρέπει να νικήσει γρήγορα. Αν ο Λευκός Πύργος δεν ενωθεί, οι Άσα’μαν θα είναι οι μόνοι που θα παραμείνουν για να υπερασπιστούν τον κόσμο ενάντια στον Σκοτεινό, και τίποτα δεν θα τους σταθεί εμπόδιο στην απόκτηση της απόλυτης δύναμης.
Σκοτεινόφιλοι κι εχθροί της Ηλαίην σχεδιάζουν την καταστροφή της όσο εκείνη αγωνίζεται για τον Θρόνο του Λιονταριού. Αν αποτύχει, το Άντορ ίσως παραδοθεί στη Σκιά και, μαζί του, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, που έχει απαλλάξει το σαϊντίν από το μίασμα, αλλά ακόμη δεν ξέρει ποιους μπορεί να εμπιστευθεί.
Η Ηλαίην πήρε το χέρι της αδελφής της στο δικό της κι, όταν η Αβιέντα τσίνησε και πήγε να το τραβήξει, η Ηλαίην την κράτησε ακόμα πιο σφιχτά. Ύστερα από έναν σύντομο δισταγμό, η Αβιέντα αφέθηκε. Κατά έναν παράξενο τρόπο, η παρουσία της Αβιέντα παρηγορούσε την Ηλαίην για τον χαμό του Ραντ. Δεν ήταν μια απλή αδελφή, αλλά μια αδελφή που τον αγαπούσε. Μοιράζονταν τη δύναμη κι η μία έκανε την άλλη να γελάει όταν ήθελαν να κλάψουν, κι έκλαιγαν μαζί όποτε παρουσιαζόταν ανάγκη. Αν κάποια έμενε μόνη μία νύχτα στις τρεις, σήμαινε πως κάθε τρίτη νύχτα θα έκλαιγε μοναχή της. Μα το Φως, τι έκανε ο Ραντ; Αυτός ο απαίσιος πυρσός στη Δύση εξακολουθούσε να λάμπει το ίδιο έντονα, κι η Ηλαίην ήταν σίγουρη πως ο Ραντ βρισκόταν στον πυρήνα του. Ο δεσμός τους παρέμενε απαράλλαχτος, αλλά ήταν σίγουρη.
Ξαφνικά, συνειδητοποίησε πως κόντευε να λιώσει το χέρι της Αβιέντα, αλλά κι η Αβιέντα την κρατούσε εξίσου σφιχτά. Χαλάρωσαν τη λαβή τους σχεδόν ταυτόχρονα, αλλά καμιά τους δεν άφησε το χέρι της άλλης.
«Οι άντρες δημιουργούν προβλήματα ακόμα κι όταν λείπουν», είπε μαλακά η Αβιέντα.
«Πράγματι», συμφώνησε η Ηλαίην.
Η Μοναέλ χαμογέλασε με αυτά τα λόγια. Συμπεριλαμβανόταν στους ελάχιστους που γνώριζαν περί του προμαχικού δεσμού με τον Ραντ, καθώς και το ποιος ήταν ο πατέρας του μωρού της Ηλαίην, κάτι που δεν γνώριζε, ωστόσο, καμία γυναίκα του Σογιού.
«Θαρρώ πως άφησες έναν άντρα να σου προκαλέσει όσο πιο πολλά προβλήματα μπορούσε, Ηλαίην», είπε κομψά η Σουμέκο. Οι Αρχές του Σογιού ακολουθούσαν τους νόμους που ίσχυαν για τις μαθητευόμενες και τις Αποδεχθείσες, απαγορεύοντας όχι μόνο τα παιδιά αλλά κι οτιδήποτε σχετικό, κι ήταν ιδιαίτερα αυστηρές ως προς αυτό. Κάποτε, μια γυναίκα του Σογιού θα προτιμούσε να καταπιεί τη γλώσσα της παρά να υποστηρίξει ότι μία Άες Σεντάι δεν είχε καταφέρει να ακολουθήσει τις Αρχές τους. Ωστόσο, πολλά είχαν αλλάξει από τότε. «Υποτίθεται πως θα ταξιδέψω στο Δάκρυ σήμερα, για να φέρω αύριο ένα φορτίο με δημητριακά και λάδι. Η ώρα είναι ήδη περασμένη, οπότε αν τελειώσατε την κουβέντα σας για τους άντρες, προτείνω να αφήσετε τη Μοναέλ να σας εξηγήσει γιατί βρίσκεται εδώ».
Η Μοναέλ έγνεψε στην Ηλαίην να καθίσει κοντά στο τζάκι, τόσο που η ζέστη από τα κούτσουρα καταντούσε ανυπόφορη —απ’ ό,τι εξήγησε, είναι καλύτερα για μια μητέρα να νιώθει ζεστασιά— κι έπειτα η λάμψη του σαϊντάρ την περικύκλωσε. Η γυναίκα άρχισε να υφαίνει νήματα Πνεύματος, Φωτιάς και Γης. Η Αβιέντα την παρακολουθούσε αχόρταγα, όπως κι η Σουμέκο.
«Τι είναι αυτό;» ρώτησε η Ηλαίην, καθώς η ύφανση κατακάθισε γύρω της και βυθίστηκε μέσα της. «Κάτι σαν Εντοπισμός;» Όλες οι Άες Σεντάι του παλατιού την είχαν Εντοπίσει, αν και μονάχα η Μέριλιλ ήταν αρκετά ικανή στη Θεραπεία για να έχει κάποια χρησιμότητα, αλλά ούτε αυτές, ούτε η Σουμέκο μπόρεσαν να πουν κάτι πέρα από το ότι η Ηλαίην ήταν έγκυος. Αισθάνθηκε ένα ελαφρύ γαργάλημα, κάτι σαν βόμβο μέσα στη σάρκα της.
«Μην είσαι ανόητη, κορίτσι μου», είπε η Σουμέκο αφηρημένα. Η Ηλαίην ανασήκωσε τα φρύδια της και σκέφτηκε να κουνήσει το δαχτυλίδι με το Μέγα Ερπετό κάτω από τη μύτη της Σουμέκο, αλλά η στρογγυλοπρόσωπη γυναίκα δεν φάνηκε να προσέχει τίποτα. Ίσως να μην είχε προσέξει καν το δαχτυλίδι. Έγερνε μπροστά, λες και παρατηρούσε την ύφανση στο εσωτερικό του κορμιού της Ηλαίην. «Από μένα διδάχτηκαν οι Σοφές τη Θεραπεία. Κι από τη Νυνάβε, υποθέτω», συμπλήρωσε ύστερα από ένα λεπτό. Α, η Νυνάβε θα άναβε σαν πυροτέχνημα Φωτοδότη αν άκουγε κάτι τέτοιο. Η Σουμέκο, βέβαια, είχε ξεπεράσει εδώ και καιρό τη Νυνάβε. «Από τις Άες Σεντάι, δε, έμαθαν την απλοϊκή της μορφή». Ένα ρουθούνισμα σαν σχίσιμο καμβά μαρτυρούσε τι εννοούσε η Σουμέκο λέγοντας «απλοϊκή» μορφή, το μόνο είδος Θεραπείας που γνώριζαν οι Άες Σεντάι εδώ και χιλιάδες χρόνια. «Αυτό εδώ είναι κάτι που εφηύραν οι Σοφές».
«Λέγεται το Χάιδεμα του Παιδιού», είπε η Μοναέλ αφηρημένα. Το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής της ήταν συγκεντρωμένο στην ύφανση. Ο απλός Εντοπισμός, με σκοπό να πληροφορηθεί κανείς τι βασάνιζε κάποιον σωματικά —κι ήταν πράγματι απλό— θα είχε τελειώσει τώρα, αλλά η γυναίκα αλλοίωσε τις ροές κι ο βόμβος μέσα στο κεφάλι της Ηλαίην άλλαξε βαθμίδα και φάνηκε να βυθίζεται ακόμα περισσότερο. «Μπορεί να είναι μέρος της Θεραπείας, ίσως κι ένα διαφορετικό είδος Θεραπείας, αλλά εμείς το γνωρίζαμε πριν ακόμα σταλούμε στην Τρίπτυχη Γη. Κάποιοι από τους τρόπους που χρησιμοποιούνται οι ροές είναι όμοιοι με αυτούς που μας έδειξαν η Σουμέκο Καριστόβαν κι η Νυνάβε αλ’Μεάρα. Με το Χάιδεμα του Παιδιού μαθαίνεις κατά πόσον η μητέρα και το παιδί είναι υγιείς κι, αν αλλάξεις τις υφάνσεις, μπορείς να γιατρέψεις ενδεχόμενα προβλήματα και των δύο, αλλά δεν έχουν αποτέλεσμα σε μια γυναίκα που δεν έχει παιδί. Ούτε και σε άντρα, βέβαια». Ο βόμβος έγινε εντονότερος, μέχρι που είχες την εντύπωση ότι τον άκουγαν όλοι. Η Ηλαίην νόμιζε πως τα δόντια της έτριζαν από τους κραδασμούς.