Een feestmaal voor kraaien [A Feast for Crows - nl]

Briënne

‘Ik ben op zoek naar een jonge maagd van dertien,’ zei ze tegen de grijsharige huisvrouw bij de dorpsput. Een hooggeboren jonkvrouwe, heel mooi, met blauwe ogen en koperkleurig haar. Ze reisde misschien met een gezette ridder van veertig jaar, of misschien met een zot. Heb je haar gezien?’

‘Niet voor zover ik mij herinner, ser,’ zei de huisvrouw terwijl ze met haar knokkels tegen haar voorhoofd tikte. ‘Maar ik zal mijn ogen zeker openhouden, jawel.’

De smid had haar ook niet gezien, noch de septon in de dorpssept, de varkenshoeder bij zijn varkens, het meisje dat uien rooide in haar tuin, noch een van de andere eenvoudige lieden die de Maagd van Tarth tussen de lemen hutten van Rooswijck aantrof. Toch hield ze vol. Dit is de kortste weg naar Schemerdel, hield Briënne zichzelf voor. Als Sansa hierlangs is gekomen, moet iemand haar hebben gezien.

Bij de slotpoort stelde ze haar vraag aan twee speerdragers wier insigne drie rode ruiten op hermelijn vertoonden, het wapen van het huis Rooswijck. ‘Als ze in deze tijd onderweg is, zal ze niet lang maagd blijven,’ zei de oudere man. De jongere wilde weten of het meisje dat koperkleurige haar ook tussen haar benen had.

Hier zal ik geen hulp vinden. Toen Briënne weer opsteeg, ving ze aan het andere eind van het dorp een glimp op van een schriele jongen boven op een bont paard. Daar heb ik nog niet mee gepraat, dacht ze, maar voordat ze naar hem toe kon gaan verdween hij achter de sept. Ze nam niet de moeite hem achterna te gaan. Hoogstwaarschijnlijk wist hij niet meer dan de anderen. Rooswijck was nauwelijks meer dan een verbreding van de weg; Sansa zou geen reden hebben gehad om er te blijven hangen. Briënne keerde terug naar de weg en begaf zich in noordoostelijke richting, tussen appelbongerds en gerstakkers door. Weldra had ze het dorp en het kasteel geheel achter zich gelaten. In Schemerdel, daar zou ze haar prooi vinden, hield ze zichzelf voor. Als ze hier al langs is gekomen.

‘Ik zal het meisje vinden en haar beschermen,’ had Briënne ser Jaime in Koningslanding beloofd. ‘Omwille van haar edele moeder. En omwille van u.’ Nobele woorden, maar makkelijk gezegd. Doen was moeilijker. Ze was te lang in de stad gebleven en had daar te weinig ontdekt. Ik had eerder op weg moeten gaan… maar waarheen? Sansa Stark was verdwenen in de nacht dat koning Joffry was gestorven, en als iemand haar sindsdien had gezien of er enig idee van had waar ze naar toe zou kunnen zijn, dan zeiden ze dat niet. Althans niet tegen mij.

Briënne geloofde dat het meisje de stad had verlaten. Als ze nog in Koningslanding was, zouden de goudmantels haar wel opgespoord hebben. Ze moest elders heen zijn gegaan… maar elders is heel groot. Als ik een pas ontbloeide maagd was, alleen en bang, in wanhopig gevaar, wat zou ik dan doen? had ze zich afgevraagd. Waar zou ik naar toe gaan? Voor haar was het antwoord gemakkelijk. Zij zou teruggaan naar Tarth, naar haar vader. Maar Sansa’s vader was voor haar ogen onthoofd. Haar moeder was ook dood, vermoord in de Tweeling, en Winterfel, het grote bolwerk van de Starks, was geplunderd en afgebrand, de bewoners over de kling gejaagd. Ze heeft geen thuis om naar toe te vluchten, geen vader, geen moeder, geen broers. Ze zou zich in het volgende dorp kunnen bevinden, of op een schip naar Asshai; het een leek even waarschijnlijk als het ander.

Zelfs al had Sansa Stark naar huis gewild, hoe moest ze daar komen? De koningsweg was niet veilig; dat wist zelfs een kind. De ijzergeborenen hielden de Motte van Cailin pal voor de Nek bezet en in de Tweeling zaten de Freys, die Sansa’s broer en moeder hadden vermoord. Het meisje zou de zee over kunnen steken als ze geld had, maar de haven van Koningslanding was nog verwoest en de rivier was een wirwar van kapotte steigers en verbrande en gezonken galeien. Briënne had navraag gedaan langs de kades, maar niemand herinnerde zich dat er een schip was uitgevaren in de nacht van koning Joffry’s dood. Een paar koopvaarders lagen in de baai voor anker en laadden hun handelswaar per roeiboot uit, vertelde een man haar, maar het merendeel voer langs de kust omhoog naar Schemerdel, waar het in de haven drukker dan ooit was.