Een feestmaal voor kraaien [A Feast for Crows - nl]

‘Ze is ouder dan haar broertje,’ legde Tyene uit, alsof hij niet goed snik was. ‘Volgens de wet dient de IJzeren Troon op haar over te gaan.’

‘Volgens de wet van Dorne.’

‘Toen de goede koning Daeron prinses Myriah huwde en ons in zijn koninkrijk opnam, luidde de overeenkomst dat in Dame altijd de Dornse wet zou gelden. En het toeval wil dat Myrcella zich in Dame bevindt.’ ‘Inderdaad,’ zei hij met tegenzin. ‘Laat me erover nadenken.’

Tyene werd boos. ‘U denkt te veel, oom.’

‘O ja?’

‘Dat zei vader.’

‘Oberyn dacht te weinig.’

‘Sommige mensen denken omdat ze bang zijn om te handelen.’

‘Vrees en voorzichtigheid zijn twee verschillende dingen.’

‘O, laat ik dan maar bidden dat ik u nooit bevreesd zal zien, oom. U zou wel eens kunnen vergeten om adem te halen.’ Ze hief een hand op…

De kapitein liet de onderkant van zijn langbijl met een bons op het marmer neerkomen. Jonkvrouwe, u gaat te ver. Weest u zo goed van de verhoging af te komen.’

‘Ik had geen kwaad in de zin, kapitein. Ik houd van mijn oom, zoals ik weet dat hij van mijn vader hield.’ Tyene zonk op een knie voor de vorst neer. ‘Ik heb alles gezegd waarvoor ik was gekomen, oom. Vergeeft u mij als ik aanstoot heb gegeven, mijn hart is in scherven gevallen. Heb ik uw liefde nog?’

‘Altijd.’

‘Geeft u mij dan uw zegen, dan zal ik gaan.’

Doran aarzelde een halve hartslag lang voordat hij zijn hand op het hoofd van zijn nichtje legde. ‘Houd moed, kind.’

‘Hoe zou ik dat niet kunnen? Ik ben zijn dochter.’

Ze was nog niet vertrokken, of maester Caleotte haastte zich naar de verhoging. ‘Mijn vorst, ze heeft toch niet… hier, laat me uw hand zien.’ Hij onderzocht eerst de handpalm van de vorst, waarna hij die voorzichtig omdraaide om aan de bovenkant van de vingers te snuffelen. ‘Nee, goed. Dat is goed. Er zijn geen schrammen, dus…’

De vorst trok zijn hand weg. ‘Maester, mag ik u lastigvallen om wat papavermelk? Een vingerhoedje is voldoende.’

‘Papaver. Ja, natuurlijk.’

‘Nu, denk ik,’ drong Doran Martel vriendelijk aan, en Caleotte trippelde haastig naar de trap.

Buiten was de zon onder. Het licht onder de koepel was schemerblauw en alle ruiten op de vloer waren bezig uit te doven. De vorst zat op zijn hoge zetel onder de speer van de Martels, zijn gezicht wit van de pijn. Na een lange stilte wendde hij zich tot Areo Hotah.

‘Kapitein,’ zei hij. ‘Hoe loyaal is mijn wacht?’

‘Loyaal.’ De kapitein wist niet wat hij anders moest zeggen.

‘Allemaal? Of alleen sommigen?’

‘Het zijn goede mannen. Goede Dorners. Ze zullen doen wat ik hun beveel.’ Hij liet zijn langbijl op de vloer neerkomen. ‘Ik breng u het hoofd van iedereen die u wil verraden.’

‘Ik wil geen hoofden, ik wil gehoorzaamheid.’

‘Die hebt u.’ Dien. Gehoorzaam. Bescherm. Eenvoudige geloften voor een eenvoudig man. ‘Hoeveel mannen zijn er nodig?’

‘Die beslissing laat ik aan jou over. Het kan zijn dat enkele goede mannen ons betere diensten zullen bewijzen dan twintig. Ik wil dat dit zo snel en onopvallend mogelijk gebeurt, zonder bloedvergieten.’

‘Snel, onopvallend en bloedeloos, jawel. Hoe luidt uw bevel?’

‘Zoek de dochters van mijn broer, neem ze gevangen en sluit ze op in de cellen boven in de Zonnetoren.’

‘De Zandslangen?’ De keel van de kapitein was droog. ‘Alle… alle acht, mijn vorst? Ook de kleintjes?’

De vorst dacht na. ‘Ellaria’s dochtertjes zijn te jong om een gevaar te vormen, maar er zijn er die mogelijk zouden proberen hen tegen mij te gebruiken. Het beste is, hen veilig in de greep te hebben. Ja, ook de kleintjes… maar berg eerst Tyene, Nymeria en Obara op.’

‘Zoals mijn vorst beveelt.’ Zijn hart was bezwaard. Dit zal mijn kleine prinses niet bevallen. ‘En Sarella? Zij is een volwassen vrouw; bijna twintig.’

‘Tenzij ze naar Dorne terugkeert, kan ik tegen Sarella niets ondernemen, behalve bidden dat zij zich verstandiger zal betonen dan haar zusters. Laat haar maar verder… spelen. Verzamel de anderen. Ik zal geen oog dichtdoen voordat ik weet dat ze veilig en wel onder bewaking zijn.’

‘Het zal gebeuren.’ De kapitein aarzelde. ‘Als dit op straat bekend wordt, zal het volk in gehuil losbarsten.’

‘Heel Dorne zal in gehuil losbarsten,’ zei Doran Martel met vermoeide stem. ‘Ik kan slechts bidden dat heer Tywin het in Koningslanding zal horen, zodat hij weet wat een trouwe vriend hij in Zonnespeer heeft.’