Polka

Proszę o większą dawkę znieczulacza, chyba przestał działać. Nikt mnie nie słucha.

– Piotr, powiedz im… – płaczę. – Po co to bezsensowne dręczenie?

– Jeżeli cię bardziej znieczulą, nie będziesz czuła skurczy i nie będziesz wiedziała, kiedy przeć.

– OK – napinam się. Robię wdech przez maskę i krzycząc, usiłuję wypchnąć ból.

– Dobrze, dobrze – dwie położne stoją między moimi nogami, Piotr obok.

– Zamknij oczy – prosi. – I usta, całą siłę pchaj w brzuch – trzyma mnie za rękę, prze razem ze mną.

– Dobrze, dobrze – położna widzi już główkę.

Czuję napierająca krągłość, chyba już wysunęła się z macicy. Za mato czasu na tłumaczenie, mój mózg przekłada natychmiast słowa położnej, ona mówi do mnie po polsku:

– Oddychaj głęboko, w masce jest teraz tlen dla dziecka.