Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

Na zoiets viel er niets meer te zeggen. Alai kwam bij zijn brits aan, draaide zich om en keek naar Ender. Ze bleven elkaar even in de ogen kijken, verbonden door wederzijds begrip. Toen liep Ender de slaapzaal uit.

In dit deel van de school zou hij geen groen groen bruin aantreffen; hij zou de kleuren in een van de openbare ruimten moeten oppikken. De anderen zouden al gauw klaar zijn met eten; hij had geen zin om naar de eetzaal te gaan. De speelzaal zou nu wel zo goed als leeg zijn.

Zoals hij zich nu voelde lokten de spellen hem geen van alle erg aan. Hij liep dus naar de rij openbare lessenaars achterin de zaal en riep zijn eigen persoonlijke spel op. Hij zorgde ervoor om snel in Sprookjesland te belanden. De Reus was tegenwoordig dood als hij daar arriveerde; hij moest zich voorzichtig over de rand van de tafel laten zakken, op de poot van de omgevallen stoel van de Reus springen en dan de sprong naar de grond wagen. Een paar maal had hij ratten aan het lijk van de Reus zien knagen; maar nadat Ender er een had gedood met een speld uit de kapotte kiel van de Reus, hadden ze hem verder met rust gelaten.

In feite was het lijk van de Reus al helemaal vergaan. Wat er door de kleine aaseters opgevreten kon worden was opgevreten; de maden hadden hun werk gedaan in de ingewanden; wat er over was was een uitgedroogde mummie, uitgehold, met verkrampt grijnzende tanden, lege ogen en gekromde vingers. Ender herinnerde zich hoe hij zich een weg door het oog had gegraven toen het nog leefde en hem kwaadaardig en listig aankeek. Ender was zo kwaad en gefrustreerd dat hij met liefde nog een keer zo’n moord zou plegen. Maar de Reus was inmiddels een onderdeel van het landschap en hij kon zijn woede dus niet meer op hem koelen.

Ender was nog iedere keer over het bruggetje naar het kasteel van de Hartenvrouw gegaan, waar er genoeg spelletjes voor hem te spelen waren; maar die lokten hem nu geen van alle aan. Hij liep om het lijk van de Reus heen en volgde de beek stroomopwaarts tot waar hij uit het bos opdook. Daar trof hij een speeltuin aan met glijbanen en klimrekken, wippen en draaimolentjes en een stuk of tien vrolijk spelende kinderen. Ender liep erheen en merkte dat hij in het spel een kind geworden was, hoewel zijn figuurtje in de spellen meestal volwassen was. Hij was zelfs nog kleiner dan de andere kinderen.

Hij sloot zich aan bij de rij voor de glijbaan. De andere kinderen negeerden hem. Hij klom omhoog en keek hoe de jongen voor hem de lange, spiralende afdaling naar de grond maakte. Toen ging hij zitten en begon te glijden.

Hij had amper een tel gegleden toen hij dwars door de glijbaan heen zakte en op de grond onder de ladder belandde. De glijbaan kon hem niet houden.

De klimrekken ook niet. Hij kon een klein stukje omhoog klauteren, maar dan begaf ineens een willekeurige stang het en viel hij. Hij kon op de wip zitten tot hij het hoogste punt bereikte en dan viel hij. Als de draaimolen snel draaide kon hij zich niet aan de stangen vasthouden en werd hij er door de middelpuntvliedende kracht uitgeslingerd.

En de andere kinderen; hun lachen was rauw en beledigend. Ze kwamen om hem heen staan en bleven secondenlang staan wijzen en lachen voor ze weer verder speelden.

Ender had hen met plezier geslagen of in de beek gegooid. In plaats daarvan liep hij het bos in. Hij vond een pad dat al gauw overging in een antieke klinkerweg, erg overwoekerd met onkruid maar nog bruikbaar genoeg. Aan beide kanten van de weg vond hij verwijzingen naar mogelijke spellen, maar Ender volgde die geen van alle. Hij wilde weten waar de weg heen liep.

Die liep naar een open plek met een put in het midden en een bordje erbij waarop stond: ‘Drink, Reiziger.’Ender liep naar voren en keek in de put. Bijna meteen hoorde hij gegrom. Uit het bos dook een tiental kwijlende wolven met mensengezichten op. Ender herkende hen -het waren de kinderen uit de speeltuin. Alleen hadden ze nu vlijmscherpe tanden; de ongewapende Ender was weldra verscheurd.

Zoals gewoonlijk verscheen zijn volgende figuurtje op dezelfde plaats en werd opnieuw verscheurd, hoewel Ender nu in de put probeerde te klimmen.

Maar de keer daarna belandde hij in de speeltuin. Weer lachten de kinderen hem uit. Ja, lachen jullie maar, dacht Ender. IK weet wat jullie zijn. Hij gaf een van hen een duw. Ze kwam boos achter hem aan. Ender lokte haar mee de glijbaan op. Hij viel er natuurlijk doorheen, maar omdat zij zo dicht achter hem zat, viel zij er dit keer ook doorheen. Toen ze de grond raakte, veranderde ze in een wolf en bleef ze dood of verdoofd liggen.

Een voor een liet Ender de anderen in een val lopen. Maar voor hij klaar was met de laatste begonnen de wolven bij te komen zonder weer in kinderen te veranderen. Ender werd opnieuw verscheurd.

Trillend en zwetend zag Ender dat zijn figuurtje dit keer op de tafel van de Reus terugkwam. Ik moet ophouden, hield hij zichzelf voor. Ik moet me bij mijn nieuwe leger melden.

Maar in plaats daarvan liet hij zijn figuurtje van de tafel klauteren en om het lijk van de Reus heen naar de speeltuin lopen.