De Cock en dood door hamerslag
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #53
- Год: 2000
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1498-2
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en dood door hamerslag». Краткое содержание книги:
De Cock slikte.
’Maurice de Bouchardon.’
De blik van de tengere caféhouder verhelderde.
’Dat is het: De Bouchardon. Hij heeft hier in de buurt een liefje.’
Wat beduusd door de onthullingen, maar met de milde gloed van de verrukkelijke cognac in hun aderen verlieten de rechercheurs het café van Smalle Lowietje. Ze slenterden zij aan zij vanaf de Barndesteeg over de Achterburgwal. De avondlucht was kil, te kil voor de maand oktober. Ondanks de stromende regen heerste er drukte op de Wallen. Een leger van behoeftigen sjokte langs de etalages, waarin een bonte mengeling aan hoertjes in het milde roze licht zat te lonken.
De Cock ging achteloos aan de drukte voorbij. Hij trok de kraag van zijn oude regenjas omhoog. Zo nu en dan wuifde hij joviaal naar een hoertje dat hij kende.
Vledder keek hem van terzijde aan.
’Maurice de Bouchardon kent dus de als zwerver opererende Adriaan van Bovenkerk.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
’O-pe-re-ren-de?’
Vledder knikte.
’Ik krijg steeds meer het idee dat hij geen echte zwerver is, dat hij zich alleen maar als zodanig presenteert.’
’Om wat voor reden?’
’Geen flauw idee.’
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
’Het zijn vogels van diverse pluimage. Onder de daklozen tref je de meest vreemde figuren.’
Vledder zuchtte.
’In ieder geval is het vreemd dat Maurice de Bouchardon onze Adriaan van Bovenkerk kent.’
’Hoe?’
’Wat bedoel je?’
’Kent hij hem als zwerver of als de man die een groot advocatenkantoor leidde?’
’Maakt dat verschil?’
De Cock knikte nadrukkelijk.
’Kent hij hem als advocaat, dan behoeft dat niets te betekenen, maar kent hij hem als zwerver, als dakloze, dan is er mogelijk een link naar de vermoorde Harold de Vries en Johnny van der Kamp.’
’Beide versies zijn toch ook mogelijk?’
De Cock knikte.
’Aanvankelijk als advocaat en later, min of meer toevallig, ook als zwerver. Hoe dan ook, het maakt de zaak wel ingewikkeld. Ik heb het gevoel dat wij er nog lang niet uit zijn.’
Vledder mopperde.
’Als we er ooit uitkomen.’
Het klonk verdrietig.
Bij de Oude Kennissteeg namen ze de brug naar het Oudekerksplein. Plotseling liep De Cock links de Sint Annendwarsstraat in. Vledder kwam hem na.
’Waar ga je heen?’
’Naar de Dollebegijnensteeg.’
De jonge rechercheur reageerde verrast.
’Wat moet je in de Dollebegijnensteeg?’
’Daar woont Laetitia… volgens Smalle Lowietje het blonde liefje van Maurice de Bouchardon.’
De jonge vrouw, gekleed in een ultra kort glimmend zwart rokje en getooid met een hoog opgebonden boezem in een witte blouse met volanten, keek in de deuropening van De Cock naar Vledder en terug.
Daarna schudde ze haar blonde hoofdje.
’Ik neem nooit twee mannen tegelijk mee.’
De Cock glimlachte.
’Wij zijn hier niet,’ sprak hij vriendelijk, ’om door u meegenomen te worden.’
De oude rechercheur lichtte beleefd zijn hoedje.
’Mijn naam is De Cock met eh… met ceeooceekaa.’ Hij gebaarde opzij. ’En dat is Vledder. Wij zijn beiden als rechercheur verbonden aan het bureau Warmoesstraat.’
’O, Jezus.’
De Cock schudde zijn hoofd.
’Die heeft met ons werk weinig te maken, hoop ik. Wij wilden even met u praten. Het lijkt mij beter om dat binnen te doen.’ Hij liet zijn blik over de vrouw glijden.
’In dit barre weer en uw schaarse kledij…’
De oude rechercheur maakte zijn zin niet af. Hij duwde haar met zachte drang haar werkkamertje in en liet Vledder de deur achter zich sluiten.
De vrouw keek hem wat angstig aan.
’Ik heb niets gedaan.’
De Cock bracht zijn beminnelijkste glimlach.
’Dat beweren wij ook niet. Daarvoor zijn we niet gekomen.’ Hij pakte een rotanstoeltje dat tegen de muur stond, nam plaats en legde zijn hoedje op zijn knie. Vledder bleef afwachtend bij de deur staan wachten.
’U bent Laetitia?’
Ze knikte bevestigend.
’Laetitia… Laetitia van Dalen.’
De Cock gebaarde voor zich uit.
’Doe je gordijntjes dicht,’ sprak hij vertrouwelijk, ’en ga rustig in je stoel achter het raam zitten. Wij maken het niet te lang. Wij wilden alleen even met u babbelen over uw vriend Maurice de Bouchardon.’
De blik van Laetitia van Dalen verhelderde.
’Maurice… de eeuwige vrijgezel.’
’Noemt hij zich zo?’
Laetitia van Dalen knikte.
’Daar is hij trots op. Trouwen is volgens hem het stomste wat een man kan doen. Zo’n vrouw, zegt hij, moet je in een volledig gemeubileerd huis zetten met alles d’r op en d’r an. Vaak wil ze ook nog een autootje. Het kost handenvol geld.’
Ze lachte vrijuit.
’Als Maurice getrakteerd wil worden, komt hij even naar mij. Ik geef hem alles wat hij nodig heeft. Hij is altijd volmaakt tevreden met me. Daar zorg ik wel voor. Volgens hem ben ik veel goedkoper dan zo’n vrouw met wie je trouwt.’
De Cock trok een zuinig gezicht.
’Vanuit dat standpunt heb ik de man-vrouwverhouding nog nooit bekeken. Ken je hem al lang?’
Laetitia knikte nadrukkelijk.
’Al een paar jaar. Wij zijn nog steeds erg close. Ik ben wel eens bij hem thuis geweest. Ik heb zijn vader en moeder ontmoet, lieve mensen.’
Ze zweeg even. De uitdrukking op haar gezicht veranderde. ’Toen zijn vader klant van mij wilde worden, heb ik dat toch afgewezen. Dat vond ik niet zo kies.’
De Cock keek haar vleiend aan.
’Vind ik toch netjes van je.’
Laetitia van Dalen glunderde onder de lof.
’Zijn vader bood me veel geld, maar ik kon het Maurice niet aandoen.’
’Komt hij vaak?’
’Maurice?’
’Ja.’
Het gezicht van Laetitia versomberde.
’Het is de laatste tijd wat minder. Hij heeft het zo druk, hij is achter een grote zaak aan. Als het lukt krijg ik wat moois van hem.’
’Grote zaak?’
Laetitia van Dalen glimlachte.
’Hij praat er niet graag over. Dat is gevaarlijk, zegt hij.’
’Waarom?’
’Er zijn er meer die op die partij azen.’
’Wat voor een partij?’
’Diamanten.’
10
Met een zwierige buiging en ontbloot hoofd nam De Cock afscheid van de bekoorlijke Laetitia van Dalen. De oude rechercheur wist welke eerbied hij vrouwelijk schoon verschuldigd was.
Hij kwam na zijn buiging wat stram overeind en schonk Laetitia zijn beminnelijkste glimlach. Daarna draaide hij zich om, zette zijn oude hoedje weer op zijn grijze haardos en schoof met Vledder aan zijn zijde vanuit de Dollebegijnensteeg de Sint Annendwarsstraat in.
De regen kwam nog steeds met bakken uit de hemel. De grijze speurder trok de kraag van zijn regenjas weer omhoog. De zelfgebreide wollen trui die zijn vrouw hem dwong te dragen zolang er een ’r’ in de maand was, kriebelde in zijn nek. Vledder bleef op de hoek van de Dollebegijnensteeg staan en blikte naar het blauwe naambordje aan de gevel. Met drie forse stappen haalde hij De Cock in.
’Jij weet zoveel van Amsterdam,’ riep hij zwaaiend achter zich, ’bestaan er dolle begijnen?’
De oude rechercheur glimlachte.
’Volgens historici stamt die naam uit de vijftiende eeuw en is vrijwel zeker afgeleid van een uithangbord of een gevelsteen. Ik vermoed dat daar een kroegje is geweest dat die naam droeg.’
Vledder lachte.
’Genoemd naar een jolig begijntje, dat zich na een bezoek aan het kroegje wat dolletjes gedroeg.’
De Cock knikte.
’Het zou best kunnen. Amsterdam kende in die tijd vele begijntjes. Ze waren beslist niet altijd even dol. Integendeel, het waren devote, in gemeenschap levende vrouwen met een religieuze beleving. Begijnen hielden het midden tussen leken en kloosterlingen.’