De Cock en dood door hamerslag
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #53
- Год: 2000
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1498-2
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en dood door hamerslag». Краткое содержание книги:
De Cock knikte.
’Gezien de huidige stand van ons onderzoek was dat niet verstandig geweest.’
’Is hij in jouw ogen dan geen redelijke verdachte?’ De Cock knikte traag.
’Dat is hij wel. Hij bevond zich op de plek van het misdrijf. We hadden hem op basis daarvan wel enige tijd kunnen vasthouden. Maar zonder verdere aanwijzingen hadden we hem toch weer moeten laten gaan. En ik laat niet graag verdachten tussen mijn vingers door glippen.’
De oude rechercheur trommelde met zijn vingers op het bureau.
’Wat ik mis,’ ging hij verder, ’is het motief. Waarom zou Adriaan van Bovenkerk die Johnny van der Kamp vermoorden? En bedenk: als wij Adriaan van Bovenkerk verantwoordelijk achten voor de moord op Johnny van der Kamp, dat wij dan ook moeten bewijzen dat hij Harold de Vries vermoordde.’
’Hoezo?’
De Cock keek zijn jonge collega verwonderd aan.
’Snap je dat niet?’
’Niet direct.’
’Beide moorden zijn volkomen identiek, gepleegd op exact dezelfde wijze, door vrijwel zeker dezelfde dader. De man of vrouw die Johnny van der Kamp vermoordde, moet ook verantwoordelijk zijn voor de dood van Harold de Vries.’
’Natuurlijk. Je hebt gelijk. Het was een stomme opmerking.’ De jonge rechercheur zweeg even.
’De leden van de familie De Bouchardon,’ ging hij nadenkend verder, ’hadden een motief inzake de moord op Harold de Vries, een stalker die Madeleine de Bouchardon belaagde. In welke relatie staat de familie tot Johnny van der Kamp? Kunnen wij de familie voor beide moorden aansprakelijk stellen?’ De Cock stak een wijsvinger omhoog.
’Ogenschijnlijk pleit deze tweede moord voor de onschuld van de familie De Bouchardon. Tenzij…’
De oude rechercheur stokte.
Vledder keek hem verwachtingsvol aan.
’Tenzij wat?’
’Tenzij er een ander motief is.’
Vledder glunderde.
’Je bedoelt, dat Harold de Vries niet werd vermoord omdat hij zijn ex-vrouw lastigviel, maar om een reden die wij nog niet kennen. En in die reden, in dat motief, moet dan ook Johnny van der Kamp passen.’
De Cock keek naar hem op.
’Dick Vledder, je geest was even verduisterd, maar het licht breekt weer door. Trek die Johnny van der Kamp eens na. Probeer er achter te komen waarom hij een zwervend bestaan leidde, of er familieleden zijn met wie hij nog relaties onderhield. Als dat banale warme rooster geen rol speelt, dan moet er een ander motief voor zijn dood zijn.’
De grijze speurder stond op, slenterde naar de kapstok en kroop onder zijn oude hoedje.
Vledder liep hem verwonderd na.
’Waar ga je heen?’
De Cock draaide zich half om.
’Ik hoop dat Smalle Lowietje nog open is. Mijn dorstige keel snakt naar het fluweel van een cognackie. Kom mee.’
Lowietje, wegens zijn geringe borstomvang in het wereldje van de penoze steevast Smalle Lowietje genoemd, zwaaide al meer dan een kwarteeuw met milde hand de scepter in het schemerig intieme lokaaltje, dat hij vol trots als ’mijn etablissement’ betitelde.
Toen de rechercheurs binnenstapten, begroette hij hen uitbundig. De Cock schudde hij hartelijk de hand. Op zijn miezerig muizensmoeltje lag een gulle glans van verrukking. Smalle Lowietje was bijzonder op de grijze speurder gesteld, een genegenheid die door De Cock soms schaamteloos werd uitgebuit. De Smalle wuifde joviaal.
’Ik ben blij je weer te zien,’ riep hij vrolijk. ’Nog steeds in dienst?’
De Cock keek de caféhouder niet-begrijpend aan.
’Hoezo, nog steeds in dienst?’ De oude rechercheur gniffelde. ’Dacht je dat ze mij inmiddels wegens wangedrag hadden ontslagen?’
Smalle Lowietje glimlachte.
’Het zou mij niets verbazen als dat op een kwade dag gebeurde. Als ik goed ben geïnformeerd, dan botert het niet zo tussen jou en de commissaris.’
Het gezicht van De Cock versomberde.
’Een liefde-haatverhouding, een soort latrelatie met de nadruk op ”living apart”. Het ”together” heb ik nooit zo zien zitten.’ Smalle Lowietje lachte vrijuit.
’Hetzelfde recept?’
Zonder op antwoord te wachten, dook hij aalglad onder de tapkast en kwam omhoog met een fles Franse cognac Napoleon, die hij speciaal voor De Cock gereserveerd hield. Hij zette drie diepbolle glazen op de bar en schonk klokkend in.
’Druk aan de kit?’
De Cock trok achteloos zijn schouders op.
’Ik zit met twee dode zwervers op schoot.’
Smalle Lowietje gniffelde.
’Dat zit, dacht ik, een beetje ongemakkelijk.’
De Cock reageerde niet. Voorzichtig nam hij zijn glas op, warmde het in de kom van zijn hand en nam een slokje. Met gesloten ogen liet hij de cognac door zijn keel glijden. Begeleid door een zoete zucht zette hij het glas weer voor zich op de bar neer. ’Dit, brave Lowie,’ sprak hij teder, ’zijn van die schaarse momenten in mijn turbulent bestaan, die mij met het zoeken naar misdadigers verzoenen.’
De tengere caféhouder keek hem bewonderend aan. ’De Cock,’ sprak hij gedragen, ’je bent een poëet, een prins van het woord. Je kunt van die mooie dingen zeggen.’
De oude rechercheur negeerde de opmerking.
’Weet jij iets van zwervers?’ vroeg hij achteloos.
Smalle Lowietje keek hem bestraffend aan.
’Je mag ze geen zwervers meer noemen. Het zijn thuis- en daklozen.’
’Zwerven ze niet meer?’
De caféhouder knikte.
’Dat wel, maar ze worden tegenwoordig toch met wat meer aanzien en respect behandeld. Het woord ”zwerver” heeft een negatieve klank. Thuis- en daklozen klinkt beter.’ Hij keek peinzend naar de grijze speurder op.
’Hoe kom je aan twee dode zwervers?’
’Gevonden op de kop van het Stenenhoofd.’
’Vermoord?’
’Ja.’
Smalle Lowietje reageerde verbaasd.
’Wie vermoordt er een zwerver?’
’Een goede vraag: wie vermoordt er een zwerver en waarom?’
’Heb je nog niemand op het oog?’
De Cock schudde zijn hoofd.
’Het vreemde is, dat het er sterk op lijkt dat beide zwervers door een andere zwerver werden vermoord.’
’En dat zint je niet?’
’De dingen gebeuren niet altijd op een manier die mij zint,’ antwoordde hij joliger dan hij zich voelde.
’Ik denk dat de misdaad daar weinig rekening mee houdt.’ De oude rechercheur pakte zijn glas op en nam bedachtzaam nog een slok van zijn cognac.
’Heb jij wel eens een zwerver in je… eh, je etablissement?’
’Soms.’
’Ken jij zo iemand… min of meer persoonlijk?’
’Adriaan van Bovenkerk.’
De mond van De Cock gleed halfopen.
’Adriaan van Bovenkerk,’ riep hij verrast.
’Speelt hij dan een rol in uw onderzoek?’ vroeg Lowietje nieuwsgierig.
De Cock bedacht wat hij zou antwoorden.
’Zijdelings.’
Smalle Lowietje schoof zijn onderlip vooruit.
’Dan zou ik maar oppassen.’
’Waarom?’
De tengere caféhouder tikte met zijn kromme wijsvinger tegen de zijkant van zijn hoofd.
’Koppie koppie. Van Bovenkerk was, voor hij een zwervend bestaan ging leiden, hoofd van een advocatenkantoor.’ De Cock staarde de caféhouder geslagen aan. Het duurde lange seconden voor de grijze speurder de dreun had verwerkt. ’Hoofd van een advocatenkantoor?’ vroeg hij met enige achterdocht.
Smalle Lowietje knikte.
’Ik heb dat uit betrouwbare bron.’
’Wanneer heb je hem hier voor het laatst gezien?’
De caféhouder gebaarde naar een kruk.
’Vanavond nog. Hij zat hier bij mij aan de bar en dronk een pilsje met Maurice.’
De Cock kneep zijn wenkbrauwen samen.
’Maurice? Maurice, en verder?’
Smalle Lowietje glimlachte.
’Ik kan zijn achternaam nooit goed onthouden. Ik dacht De Bourbon of zoiets.’