Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Я жадаў бы яго прыкончыць, — ціха вымавіў ён. — Сам.
— Вядома! — ускрыкнуў Дамблдор. — Разумееш, з прадказання не вынікае, што ты павінен нешта рабіць! Але з-за яго лорд Валан дэ Морт адзначыў цябе як роўнага… Вядома, ты маеш права ісці сваёй дарогай і не думаць пра прадказанне! Але Валан дэ Морт дзейнічае, і жыве ім, і будзе працягваць паляваць за табой… а гэта, зразумела, азначае, што…
— Калі-небудзь адзін з нас заб'е іншага, — скончыў за яго Гары. — Так.
Але ён нарэшце зразумеў, што спрабуе данесці да яго Дамблдор. Што адна справа, калі цябе выштурхваюць на арэну на смяротную бітву, і зусім іншае, калі ты выходзіш сам з ганарліва паднятай галавой. Хтосьці, верагодна, скажа, што розніца невялікая, але Дамблдор — і я, з лютым гонарам падумаў Гары, і мае бацькі — ведаем: яна велізарная.
24. Сектумсемпра
Раніцай на ўроку Загавораў Гары, сонны, але вельмі задаволены сваімі здзяйсненнямі, з дапамогай "Аглухні" адключыў слых у тых, хто сядзелў побач і распавёў Рону і Герміёне аб апошніх падзеях. Тыя выявілі належнае захапленне спрытам, з якой ён вывудзіў у Слагхорна ўспамін, і трапяталі, слухаючы аб хоркрусах Валан дэ Морта і абяцанні Дамблдора ўзяць Гары з сабой, калі адзін з таямнічых прадметаў знойдзецца.
— Ух ты, — сказаў Рон, калі захапляльнае апавяданне падышло да канца. Ён бяздумна круціў чарадзейнай палачкай, накіраваўшы яе ў столь і цалкам не заўважаючы таго, што робіць. — Ух ты. Значыць, Дамблдор возьме цябе з сабой… каб паспрабаваць знішчыць… ух ты.
— Рон, ты сыплеш снегам, — Герміёна з анёльскім цярпеннем узяла яго за руку і адвяла чарадзейную палачку ад столі, з якога, сапраўды, падалкі вялікія белыя шматкі. Лаванда Браўн, якая сядзела непадалёк, пранізала Герміёну зласлівым, заплаканым поглядам. Герміёна імгненна адпусціла руку Рона.
— І праўда, — Рон з безуважлівым здзіўленнем агледзеў свае плечы. — Прашу прабачэння… Атрымалася, як быццам у нас у ўсіх жудасная перхаць…
Ён змахнуў з пляча Герміёны некалькі штучных сняжынак. Лаванда расплакалася. Рон з вельмі вінаватым выглядам звярнуўся да яе спіной.
— Мы расталіся, — кутком рота паведаміў ён Гары. — Учора ўвечар. Яна засекла нас з Герміёной на выхадзе з спальні. Цябе яна не бачыць не магла, вось і вырашыла, што мы былі ўдваіх.
— А, — сказаў Гары. — Ну… ты рады, што ўсё скончылася?
— Так, — прызнаўся Рон. — Яна жудасна на мяне накрычала, затое не прыйшлося нічога самому тлумачыць.
— Баязлівец, — канстатавала Герміёна, зрэшты, не без задавальнення. — Для закаханых учора наогул быў няўдалы дзень. Ведаеш, Гары, Джынні з Дынам таксама расталіся.
І яна, як здалося Гары, вельмі шматзначна на яго ўтаропілася, хоць ніяк не магла ведаць, што ўсё яго ўнутранасці раптам затанцавалі конгу. Ён, са ўсёй мажлівай абыякавасцю, спытаў:
— З чаго гэта раптам?
— З-за найпоўнага глупства… Джынні абвінаваціла яго ў тым, быццам ён заўсёды спрабуе яе падсадзіць у адтуліну за партрэтам, нібы яна сама не можа… Зрэшты, у іх даўно не ўсё гладка.
Гары паглядзеў у іншы канец класа, на Дына. Той сядзеў з нясчасным выглядам.
— А перад табой, вядома ж, устае дылема, — сказала Герміёна.
— Пра што гэта ты? — занадта паспешна спытаў Гары.
— Наконт каманды, — растлумачыла Герміёна. — Бо калі Джынні з Дынам не будуць размаўляць…
— А! Так, — сцяміў Гары.
— Флітвік, — папярэдзіў Рон. Да іх, падскокваючы на ходу, набліжаўся малюсенькі выкладчык загавораў, а ператварыць воцат у віно паспела адна толькі Герміёна; вадкасць у яе шкляной колбе набыла цёмна-малінавы колер, паміж тым як у Гары і Рона заставалася брудна-карычневай.
— Ну-ка, ну-ка, рабяты, — дакорліва пропішчал прафесар Флітвік. — Менш слоў, больш справы…. дайце я пагляджу, што вы робіце…
Гары і Рон разам паднялі чарадзейныя палачкі і, сканцэнтраваўшы волю, накіравалі іх на колбы. Воцат Гары ператварыўся ў лёд; колба Рона падарвалася.
— М-так… такім чынам,заданне на дом, — вымавіў прафесар Флітвік, выбіраючыся з-пад стала і збіраючы аскепкі ў капялюш, — практыка і яшчэ раз практыка.
Пасля загавораў у Гары, Рона і Герміёны, па рэдкім супадзенні, быў вольны час, і яны накіраваліся ў агульную гасціную. Рон, здавалася, цалкам не хваляваўся з-за парыву з Лавандай; Герміёна таксама была вясёлая, хоць на пытанне, чаму яна ўсміхаецца, проста адказвала: "Дзень сёння добры". Ніхто, падобна, не заўважаў, якая страшная бітва разгортваецца ў душы Гары: