Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Так, хоць гэта непажадана, — сказаў Дамблдор. — Давяраць частку сваёй душы істоце, якое здольна думаць і рухацца самастойна, вельмі рызыкоўная задума. Але, калі мае вылічэнні дакладныя, то калі Валан дэ Морт з'явіўся ў хату тваіх бацькоў, каб забіць цябе, яму ўсё яшчэ не хапала па меншай меры аднаго Хоркрукса.
— Судзячы па ўсім, ён імкнуўся прымеркаваць стварэнне Хоркруксаў да нейкіх лёсавызначальных забойстваў. Тваё, безумоўна, стала б менавіта такім. Валан дэ Морт верыў, што пазбавіцца ад небяспецы, прадказанай прадказаннем, і зробіць сябе непаражальным. Упэўнены, што свой апошні Хоркрукс ён жадаў стварыць у момант тваёй смерці.
— Як мы ведаем, яго план праваліўся. Але потым, праз шмат гадоў, калі ён з дапамогай Нагіні забіў старога-магла, яму магло прыйсці ў галаву зрабіць апошнім Хоркруксам змею. Гэта сімвалізавала б яго сваяцтва са Слізэрынам і пагаршала містыцызм імя лорда Валан дэ Морта. Думаю, ён ні да чаго так не прывязаны, як да яе; ён вызначана імкнецца трымаць яе побач і падобна, валодае над ёй незвычайнай — нават для змееўста — уладай.
— Значыць, — сказаў Гары, — дзённік знішчылі, кольца таксама. Засталіся чара, медальён, змяя і яшчэ адзін Хоркрукс, па вашым меркаванні, рэч, якая належыла Равенкла або Грыфіндору?
— Цудоўна кароткае і ёмістае рэзюмэ, — кіўнуў галавой Дамблдор.
— Атрымліваецца, сэр… вы працягваеце іх шукаць? І таму вас часта не бывае ў школе?
— Цалкам дакладна, — пацвердзіў Дамблдор. — Шукаю і ўжо даўно. А цяпер… магчыма… мне атрымалася падабрацца да аднаго з Хоркрукса даволі блізка. Ёсць абнадзейлівыя прыкметы.
-А раз так, — выпаліў Гары, — то можна і мне з вамі? Я б дапамог яго знішчыць.
Дамблдор пільна паглядзеў на Гары і прамовіў:
— Можна.
— Сапраўды? — Гары быў цалкам узрушаны.
— О так, — злёгку ўсміхнуўся Дамблдор. — Думаю, гэта права ты заслужыў.
Гары акрыяў духам: прыемна для разнастайнасці пачуць замест звычайных навучанняў і засцярог нешта разумнае. Аднак былыя дырэктары і дырэктрысы ўспрынялі рашэнне Дамблдора з куды малодшай ухвалой; сёй-той запампаваў галовамі, а адзін гучна чмыхнуў.
— Сэр, а Валан дэ Морт ведае, калі знішчаюць яго Хоркруксы? Адчувае? — спытаў Гары, не звяртаючы ўвагі на партрэты.
— Вельмі цікавае пытанне. Думаю, не. Па-мойму, Валан дэ Морт так заграз у зле і так даўно адрынуў важныя складовыя часткі сваёй душы, што яго пачуцці вельмі адрозніваюцца ад нашых. Не выключана, што ў момант смерці ён усвядоміць страту… Але не ведаў жа ён, напрыклад, пра знішчэнне дзённіка, пакуль не дамогся прызнання ў Люцыўса Малфоя. А калі пазнаў, што дзённіка няма і яго чары разбураныя, то, кажуць, прыйшоў у такое шаленства, што страшна прадставіць.
— А я думаў, ён сам загадаў Люцыўсу Малфою пераправіць дзённік у Хогвартс.
— Сапраўды, загадаў — калі быў упэўнены, што зможа стварыць іншыя Хоркруксы. Але ўсё ж Люцыўсу трэба было дачакацца сігналу ад Валан дэ Морту, якога так і не паступіла: неўзабаве пасля перадачы дзённіка Цёмны Лорд знік. Ён, відавочна, лічыў, што Люцыўс стане берагчы Хоркрукс як зрэнку вока і не адважыцца штосьці з ім зрабіць, але пераацаніў страх Люцыўса перад спадаром, які знік на шмат гадоў і лічыўся загінулым. Зразумела, Люцыўс не здагадваўся, чым на самай справе з'яўляецца дзённік. Наколькі я разумею, Валан дэ Морт сказаў, што дзённік, дзякуючы мудрагелістаму чараўніцтву, можа зноў адкрыць Таемны Пакой. Калі б Люцыўс ведаў, што трымае ў руках часцінку душы свайго спадара, то, несумнеўна, паставіўся бы да дзённіка з большай павагай — а так вырашыў самастойна прывесці ў дзеянне стары план. Падкінуўшы дзённік дачцэ Артура Уізлі, ён спадзяваўся адным махам дыскрэдытаваць Артура, дамагчыся майго звальнення з Хогвартса і адкараскацца ад небяспечнай рэчы. Няшчасны Люцыўс… Валан дэ Морт так угневаны на яго з-за Хоркрукса і леташняга фіяска ў міністэрстве…Небарака, мабыць, употай рады, што сядзіць зараз у Азкабане.
Гары трохі падумаў, а затым спытаў:
— Значыць, калі знішчыць усе Хоркруксы, Валан дэ Морта можна забіць?
— Лічу, так, — адказаў Дамблдор. — Без Хоркруксаў ён будзе простым смяротным з вельмі недасканалай душой. Урэшце, не трэба забываць, што, хоць душа яго пакаелчана звыш усякіх меж, мозг і чараўніцкія здольнасці застаюцца ранейшымі. Каб забіць такога чарадзея, як Валан дэ Морта, хай нават пазбаўленага Хоркруксаў, патрабуецца незвычайны талент і чараўніцкая магутнасць.
— У мяне няма ні таго, ні іншага, — не разважаючы, заявіў Гары.
— Не, ёсць, — рашуча запярэчыў Дамблдор. — У цябе ёсць то, чаго ніколі не было ў Валан дэ Морта. Ты ўмееш…