Новы дамавікамерон

Попiкава жонка праз тоўстае шкло палюбавалася на няню, што займала пачэснае месца на блакiтнай блясе, скiнула фартух, апаласнула рукi i, зайшоўшы ў залу, прысела да мужа на канапу.

— Стол накрыты, — даў справаздачу рэдкабароды Попiк i заплюшчыў ялейныя вочкi.

— А ты лысееш, — стомленая iнтанацыя надала жончыным словам безапеляцыйнасцi.

"Лысею, старэю, марнею. — Попiк маўчаў i не адплюшчваў вачэй. — Не маладзею... Толькi ўсё адно на 9,5 гадоў нарадзiўся пазней за некаторых рускiх бульбаносак. I не гавару гэтага на свята, а мог бы. Вакол кожнага рускага стаяць 80 % ворагаў, i гэта ворагi з афiцыйнай статыстыкi. А колькi iх на самай справе? 101 %?"

Попiк пагладзiў свой светлы чубок.

Званок заспеў сям’ю на брунатнай канапе.

— Заходзьце, калi ласка, мае дарагiя, — гасцiнна запрасiла гаспадыня губатага госця i ягоную шыракаротую жонку.

Попiк зняў са сцяны паляўнiчую дубальтоўку, патрос у паветры i наставiў рулю на гасцей:

— Узбройваюся! Адны ўзбагачаюцца, другiя ўзбройваюцца...

— Ухваляю! — госць паправiў грабеньчыкам наплоеныя брыялiнам касмылi.

— Чэчэнцы ўзбройваюцца, таджыкi ўзбройваюцца, татары ўзбройваюцца... А чаму мы — рускiя — не павiнны трымаць у доме зброю? — Попiк працягнуў мiлiтарысцкую тэму i пасля першай чаркi. Асаблiвы нацiск рабiўся на злучэнне "мы — рускiя", хоць у пакоi прысутнiчала толькi адна руская жанчына, госцi ж належалi да габрэйскай нацыi.

— Правiльна, дубальтоўка нiкому не зашкодзiць, — падтрымаў iдэю ўзбраення прадстаўнiк старажытнага народа i аблiзаў лiловым языком блакiтнае падбароддзе. — Мусульмане наважылiся ў трэцiм тысячагоддзi кiраваць светам, а гэтага варварства дапускаць нельга. Я не жыдоўскi артадокс i вышэй за ўсе рэлiгii стаўлю рускую праваслаўную царкву, але iсламiсты — ворагi цывiлiзацыi. Дарэчы, я з жонкаю нядаўна пахрысцiўся. I ўсё дзякуючы вам, шаноўныя гаспадары.

Гаспадыня манерна заўсмiхалася.

"Габрэй, жыд, юда лiслiвы, — у думках зласлiўнiчаў Попiк. — Ну чаму даброты так няроўна накройваюцца, наразаюцца, накрышваюцца? Чаму габрэi абраны Богам народ? Чаму Ён пазначыў любоўю iх — насатых, губатых, лупатых i пархатых? А славян зусiм не заўважыў. Цi быў на Галгофе хоць адзiн славянiн? Чаму адным усё, а другiм — нiчога?"

— Няня згарэла! — закрычала гаспадыня i шуснула з-за стала ў варэльню, адкуль пацягнула гарэлай бульбаю.

На дапамогу кiнулiся i астатнiя балявальшчыкi. Пад вохi i ахi iнцыдэнт пагасiўся. На сярэдзiну стала паставiлi авальнае блюда з няняю. У келiхi i чаркi налiлiся хмельныя напоi. А румяная i крышку ўзбударажаная гаспадыня сказала наступнае:

— У святочную навагоднюю ноч я ўздымаю келiх за майго мужа. Я люблю яго не адзiн год, але апошнiм часам ён па-сапраўднаму здзiвiў мяне сваёй шчырай адданасцю царкве. I я вельмi хачу, каб у наступным годзе ягоная самаахвярнасць была заўважаная i ён заслужана атрымаў большую пасаду.

— За цябе, мой любы!

Келiхi гучна чокнулiся.

Попiк пачырванеў i наклаў сабе два вялiкiя скрылi падгарэлае нянi.