Przejście

— Znajdował się pan na statku? — powtórzyła ostrożnie Joanna. — Jakim statku?

— Trudno powiedzieć — stwierdził pan Wojakowski. — Na pewno nie na Yorktown. Znałem każdy centymetr mojego okrętu, a tamego korytarza zupełnie sobie nie przypominałem. Poza tym drzwi nie wyglądały znajomo. Takie drzwi częściej się widuje w wejściu do kajuty dowódcy. Pamiętam, jak kiedyś poszedłem po coś do kapitana okrętu i widzę, jak z jego kabiny wychodzi Śmierdziel Malone. Wiadomo, że Śmierdzielowi tylko złe w głowie, to największy łobuz w całej marynarce, a to niemało. Tak czy owak, Śmierdziel mnie widzi i mówi…

— Dlaczego uważa pan, że to był statek? — wtrąciła się Joanna.

— Była pani kiedyś na pokładzie? Jeśli tak, to wie pani, że tego uczucia nie da się z niczym pomylić. Poznałaby to pani nawet z zawiązanymi oczyma i z zatkanymi uszami. Jak teraz o tym myślę, to chyba właśnie tak wtedy wyglądałem.

— Nie potrafi pan określić, co to był za statek?

— Nie. Ale wiem, że chodzi o jednostkę marynarki wojennej, bo za drzwiami widziałem marynarzy.

— Widział pan marynarzy?

— Na pewno ludzi. Pomyślałem, że to marynarze. Światło było zbyt jasne, aby dostrzec szczegóły, ale zauważyłem białe ubrania, więc uznałem, że to muszą być marynarze.

Statek, a za drzwiami ludzie ubrani na biało.

— Powiedział pan, że czuł się tak, jakby znajdował się na morzu. Czy silniki pracowały?

— Silniki? — zdumiał się. — Nie. — Panie z błękitnymi włosami podeszły do niego ze zdecydowanym wyrazem twarzy.

— Samochód czeka, Edward — oznajmiła jedna z nich, wpatrując się w Joannę.

— Już idę — odparł. — Idźcie same, dziewczyny. Muszę się pożegnać z przyjaciółką — mrugnął do Joanny. Panie odeszły kilka kroków i zatrzymały się, z niecierpliwością czekając na swojego towarzysza. — Jeszcze jakieś pytania, pani doktor?

— Dlaczego wcześniej mi pan tego nie mówił?

— Powiem pani, że po prostu nie chciałem gadać jak nakręcony, zupełnie jak Gaduła Eggleton. Opowiadałem pani o nim? Nazywaliśmy go tak, bo jak zaczynał gadać, to nie dawał nikomu dojść do słowa i…

— Lepiej niech już pan idzie — przerwała mu Joanna i wskazała na panie, które wyglądały tak, jakby lada chwila miały dostać zawału. — Może pan nie zdążyć do autokaru.

— Ciągle to samo — westchnął pan Wojakowski. — Niech pani do mnie zadzwoni, jak tylko ustali pani plan. Mogę przyjść w każdej chwili. — Powoli ruszył się w stronę kobiet, lecz zaraz zawrócił. — Przyszło mi coś do głowy. To mógł być Franklin. Nie wiem tylko, jak zatonął.

— Zatonął?

— Nie, jak tak myślę, to na pewno nie Hammann, bo jego rufa się przełamała. Ani Wasp, bo odwrócił się do góry dnem, a Lexington położył się na burcie. Ten okręt, wszystko jedno, jak się nazywał, tonął dziobem w dół.

No i proszę, oto potwierdzenie z zewnątrz. Joanna pomyślała, że i tak nie uda się jej przekonać Richarda ani kogokolwiek innego. Pan Wojakowski nie był wystarczająco wiarygodny. Nabrała jednak pewności, że jest na właściwej drodze. Poza tym, skoro znalazła jeden dowód, to natrafi także na inne. Musiała ich tylko poszukać.

Pojechała z powrotem do szpitala i resztę dnia, a także cały następny, spędziła zabarykadowana w gabinecie, przeglądając relacje. Wyłączyła pager, ale pozostawiła działający telefon i automatyczną sekretarkę. Większość nagrań pochodziła od pana Mandrake’a.

Dzwonił w dwugodzinnych odstępach, coraz wyraźniej zirytowany, że nie może skontaktować się z Joanną.

— Skoro nie może pani znaleźć odrobiny czasu na to, aby mi oddzwonić — gderał — mogłaby pani przynajmniej wysłuchać, co pani Davenport ma do powiedzenia na temat swoich wizji. Dowodzą one jednoznacznie, że istnieje możliwość przesyłania wiadomości zza grobu.

Joanna skasowała nagranie i zakleiła szparę pod drzwiami czarnym papierem, aby nikt z zewnątrz nie zauważył światła. Następnie powróciła do czytania relacji.

„Szedłem długim, pochyłym tunelem”.

„Czułam ciepło, jakbym owinęła się kocem”.

„W drzwiach stała kobieta i mała dziewczynka. Wiedziałam, że to na pewno moja matka i młodsza siostra, która zmarła w wieku sześciu lat, chociaż były zupełnie niepodobne do siebie. Dziewczynka wzięła mnie za rękę i poprowadziła do pięknego ogrodu”.

Znowu coś o ogrodzie. Joanna włączyła wyszukiwarkę. „Byłem w czymś w rodzaju ogrodu”. „Eliasz stał w Ogrodzie Edeńskim”. „Za progiem ujrzałam ogród”.

Najbardziej szczegółowy opis przedstawiła Gladys Meers. „Wszędzie wokół wznosiły się drzewa i stały treliaże, obrośnięte winoroślą. Zasiądź, powiedział anioł, więc usiadłam na białym krześle z plecionej wikliny, takim, jakie się często widuje przed domami na patio”.