Wojna [Conventions of War - pl]

— Milordzie! — rozległ się głos Bevisa, który dyżurował z Panem przy stacji czujników. — Rozlot! Siedemnasta eskadra stosuje rozlot!

Martinez powiększył displej taktyczny i zobaczył, jak podkomendni Suli oddzielają się od siebie, a silniki strzelają przy wysokich przyśpieszeniach. Wybuchnął śmiechem.

Sula wszystkich zaskoczyła. Przeciwstawiła się naczelnemu wodzowi. Odrzuciła wydany na nią wyrok śmierci. Dała przykład reszcie Floty Ortodoksyjnej.

Podziw rozpalił płomień w piersi Martineza. O śliczna! O znakomita! Manewr Suli spowodował, że chciał wyśpiewywać poezje.

— Dlaczego my nie możemy tak zrobić? — wysłał zapytanie tekstowe do Chandry.

Chandra nie odpowiedziała. Być może w tej chwili prowadziła własną polemikę.

Nie tylko Martinez wysyłał wiadomości. „Prześwietny” przejął przesłanie Suli dla Torka. Była to odpowiedź na wiadomość, której „Prześwietny” nie odebrał, gdyż Tork wysłał ją do Suli laserem komunikacyjnym, a „Prześwietny” nie był ustawiony do odebrania skupionego promienia. Ale mógł złapać odpowiedź, ponieważ znajdował się za rufą statku flagowego.

— „Zaufanie” do flagowego. Niezdolny do wykonania rozkazu.

To wszystko.

Martinez nie mógł ukryć swego uwielbienia. Jeszcze większą rozkosz sprawiła mu przejęta przez „Prześwietnego” odpowiedź na następną wiadomość od Torka.

— „Zaufanie” do flagowego. Niezdolny do wykonania rozkazu.

Jego radość znikła i przeszedł mu po plecach zimny dreszcz, kiedy uzmysłowił sobie, co Tork może teraz zrobić. Zupełnie pomijając Sulę, może nakazać indywidualnie każdemu statkowi powrót na swoje miejsce albo po prostu rozkazać jednemu z podwładnych Suli, by poderżnął jej gardło i przejął dowodzenie.

Naczelny wódz nie odzywał się przez kilka minut. Siedemnasta eskadra i wróg nadal obrzucali się pociskami. Następna eskadra z tyłu również zaczęła strzelać.

Martinez czekał. Czuł ucisk w uchu wewnętrznym, kiedy „Prześwietny” dokonywał zaprogramowanej drobnej zmiany kursu. Wszystkie okręty obecnie nieco pikowały w dół, by uniknąć ewentualnych promieni laserowych czy antyprotonowych.

— Wiadomość od Naczelnego wodza, milordzie — powiedział Choy. Tekst wiadomości migotał na displeju Martineza, kiedy Choy czytałgo głośno.

— Wszystkie statki mają się obrócić w kierunku zero-dwa-pięć przez zero-zero-jeden względne. Przyśpieszyć o jedenastej dwadzieścia trzy jeden do jednego i ośmiu dziesiątych g.

Martinez wydał z siebie głębokie westchnienie ulgi, a potem popatrzył na chronometr. Miał poniżej minuty na wykonanie obrotu.

Flota Ortodoksyjna w końcu miała zamiar zewrzeć się z wrogiem. Najwidoczniej Tork uznał, że manewr Suli kompromituje albo jego pozycję, albo jego strategię, albo obydwie te rzeczy. Musiał tę sytuację naprawić.

— Ostrzeżenie przed nieważkością — powiedział Martinez. — Pilot, obróć statek do zero-dwa-pięć przez zero-zero-jeden względne. Przygotujcie się do przyśpieszania na moją komendę.

Kiedy statek obracał się, fotel też lekko obrócił się w zawieszeniu. Martinez wykorzystał okazję, by znowu przełączyć się na displej wirtualny. Widział teraz rozległą pustkę kosmosu, odległe planety, wiszące słońce Magarii, dwie wielkie formacje statków i wabików oraz płonącą kurtynę wybuchów antymaterii między wiodącymi eskadrami. Gwiazd nie pokazano, by niepotrzebnie nie rozpraszały. W wolnym kącie układu słonecznego łagodnie świecił displej, który pozwalał na skomunikowanie się z każdym na statku albo pobranie informacji z dowolnego displeju w sterowni.

— Na mój sygnał przyśpieszyć do jeden i ośmiu dziesiątych g — powiedział. — Trzy, dwa, jeden, już.

Wielkie żagwie „Prześwietnego” zapaliły się. Gdy nadeszło ciążenie, metalowe obręcze klatek akceleracyjnych cicho zaśpiewały. Martinez zrobił mocny, głęboki wdech, pokonując przygniatające mu pierś przeciążenie.

Tymczasem eskadra Suli rozdzieliła się na dobre. Wszystkie statki poruszały się teraz nieregularnie i spazmatycznie, zmieniały losowo kursy i przyśpieszenia. Tylko matematyczne oszacowanie pokazałoby, że statki nigdy nie wychodziły ze strefy, gdzie mogły się wzajemnie wspierać, że ich założony z góry wzorzec ruchu pozwalał im utrzymywać między sobą bezpieczną łączność laserową, że mogły przesuwać szyk, by koncentrować siłę ataku na grupie wrogich statków, lub tworzyć ekran ochronny wokół poszkodowanego towarzysza.