Споведзь
- Автор: Грахоўскі Сяргей
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 5-340-00818-5
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Споведзь». Краткое содержание книги:
На споведзі гавораць толькі праўду. Прыспела пара i паэту Сяргею Грахоўскаму голасна паспавядацца перад сваімі сучаснікамі, расказаць пра пакутныя дзесяцігоддзі сваёй маладосці i сталасці, пра трагічныя лёсы сяброў i знаёмых — партыйных работнікаў, пісьменнікаў, артыстаў, вучоных i калгаснікаў, знішчаных i замардаваных у пару сталінскіх рэпрэсій. У кнігу ўвайпілі дзве аўтабіяграфічныя аповесці i вершы апошніх гадоў.
Перейти на страницу:
ДЗВЕ МАМЫ
Ваўчыца
Знайшлі ваўчынае лагло.
Брахаў сабака як наняты,
Хоць i ваўчыцы не было,
Вішчалі толькі ваўчаняты.
Ix скідалі ў каляны мех,
Перавярнулі ўсю бярлогу.
Паехалі. I свежы снег
Замёў да раніцы дарогу.
A ў поўнач у канцы сяла,
За хатай пад вярбой пахілай,
Завея лютая гула
I жаласна ваўчыца выла.
Стагнала нема поч у ноч
Ад болю, стомы i марозу,
I падалі з гарачых воч
На ледзяную сцежку слёзы.
Ад сцюжы заінела поўсць,
Як абручы, тырчалі скабы,
У горле клекатала злосць,
Скрываўленыя нылі лапы.
Нацятая, нібы струна,
Паўзла туды, дзе ваўчаняты,
Ды ўдарыла святло з акна,
I выбег паляўнічы з хаты.
Пераляцеўшы цераз плот,
Імчалася ў хмызняк ваўчыца,
Але жакан i буйны шрот
Яе дагналі за крыніцай.
Яна ляжала да пары,
Пакуль не адгула віхура...
I доўга у глухім двары
На плоце вымярзала шкура.
Вясёлая мама
Вялізная колькасць сірот пры жывых бацьках
(па статыстыцы — 100 тысяч штогод,
95 працэнтаў ад агульнай колькасці сірот).
«Литературная Россия», 1988. № 6
У лесе на аўтобусным прьшынку
Забыла маці сонную дзяўчынку
I з'ехала сама у белы свет.
Завеяў пыл яе няцвёрды след.
Дзяўчынка недзе доўгімі начамі
У дзіцячым доме цягнецца да мамы.
Ёй часам хлусяць добрыя суседзі:
«Не плач. Яна вось-вось прыедзе».
Чакае. Але мамы ўсё няма.
Мінула восень, адгула зіма,
I за вясною прашумела лета.
Ей хлусядь: «Мабыць, не дастаць білета,
А можа, захварэла не на жарты,
Таму чакай, а бедаваць не варта».
Дачка чакае, як дзівоснай явы,
I спіць спакойна на руках Дзяржавы.
А мама недзе у бязладдзі шэрым
Гуляе зноў з чарговым кавалерам,
А потым хлапчука або дзяўчынку
Забудзе на глухім лясным прыпынку.
Няўжо i праўда — варта павучыцца
Такой вясёлай маме у ваўчыцы.
КЛОПАТ
Стварылі нам усе умовы,
Каб адвучыць ад роднай мовы.
Мы паступова ўсе нямеем —
Hi думаць, ні спяваць не ўмеем
На мове Коласа з Купалам,
Бо пераконваюць з запалам
Зацятыя функцыянеры,
Што можна лёгка жыць без веры
У запаветы Скарыны,
Бо мы — Бязродныя сыны,
Што i адной хапае мовы.
Навошта ж нам тлуміць галовы?
А дзе, якія ў нас вытокі,
Не варта лішняе марокі,
Бо ёсць адзін дэвіз: «Наперад!»
Але баліць душа, як верад,
Што робім, крок, а два — назад
I не выконваем загад.
А нам патрэбны не загады,
А больш увагі i спагады,
Душы i чыстага сумлення,
Ад чынадралаў вызвалення,
Каб беды ўсе перамаглі
Сыны Савецкае зямлі.
ДЭМАКРАТЫЯ
З. С. Пазняку
Намаўчаліся з кляпам у роце,
Зацягнулі папружкі тужэй.
Чынадрал на ранейшай рабоце
Марыць, як бы ўтрымацца даўжэй.
Бюракратаў ад сёл да сталіцы
Не адзін распладзіўся мільён,
А да ix i сілком не прабіцца
Пфаз глухі сакратарак заслон.
Нехта ганьбу з паклёпамі строчыць,
I складае даносы ў тамы,
I атрутаю пырскае ў вочы,
Каб нічога не ўбачылі мы.
Ix нямала яшчэ на пасадах,
Бо наўкол сваякі i радня,
Задаволеных, сытых i радых,
Што вяртушкамі верцяць штодня.
За галоснасць, за праўду з сумленнем
Даражэй анічога няма.
паставім хлусню на калені —
Дэмакратыя ўкленчыць сама.
ІНЕРЦЫЯ
Усё ты ведаеш, усё ты разумееш,
Што можна, а што нельга i чаму,
Ты слова кожнае прасееш i правееш,
Бо ўсё табе вядома аднаму.
Не тая опера, у п'есе многа солі,
A ў вершы аптымізму не стае.
Адказныя інструкцыі на столі
Запісаны, як ісціны твае.
Перейти на страницу: