Задарожжа

Здалёку крывіцкае племя Ішло і шукала зямлі. Спалохаўшы пудкіх аленяў, Тут коні стамлёна ляглі. Рашылі, ўсё - досыць вандроўкі, Устане тут Менск на вякі. „Не трэба, — сказала Дуброўка,— Крывёй тут сцякуць берагі. Я слаўлю жанчыну - багіню, Я ёй бранзалет аддала, Як з далечы грознай і сіняй Упала ля Менкі страла. О, як шалясціць яе крылле! Калчан, як цымбалы, пяе! Марэна - Мара мне адкрыла, Што тут — уладанні яе!" Гудзела ад кпінаў паляна, I смех адбіваўся ад струн: „Усё, што належыць, зарана Жрацам адкрывае Пярун! Мацней ён за смерці ўладарку, Ахвяры яму аддамо. Замоўкні, вяшчуння-вядзьмарка, Што будзе — то прыдзе само!" I вось заспявалі сякеры, I вежы ўвысь папаўзлі. Гараць на ахвярніку веры Таўстыя сухія камлі. Нямала часінаў мінула, Прышла тая злая пара: На горад абрынула сечу Уладальніца смерці — Мара. Усё, што нажытае, гіне, I снег парудзеў ад крыві. I толькі Дуброўцы багіня Ускрыкнула зверху:"Жыві! Сядзі вартаўніцай на Менцы, Аплач гэты горад як след! Не слухалі слабшых ды меншых, А ты аддала бранзалет!"