Tajemnica Gadającej Czaszki

– Obawiam się – powiedział – że ci ludzie, kimkolwiek są, nie zaprzestaną poszukiwań, aż znajdą pieniądze. Najlepiej będzie, jeśli my odnajdziemy je pierwsi, oddamy policji i zawiadomimy prasę. Wtedy dadzą za wygraną.

– Wspaniale! Fantastyczny pomysł! – stwierdził Pete sarkastycznie. – Musimy tylko odnaleźć ukryte lata temu pieniądze, których jak dotąd nie udało się znaleźć ani policji, ani agentom Ministerstwa Skarbu. Po prostu drobiazg. Zróbmy to przed kolacją, żeby mieć spokojny wieczór.

– Pete ma rację – powiedział Bob. – Jaką mamy szansę odnalezienia tych pieniędzy, kiedy nie posiadamy najmniejszej nawet wskazówki?

– To na pewno nie będzie proste – przyznał Jupiter. – Lecz myślę, że powinniśmy spróbować. Inaczej nie będziemy mogli spokojnie spać. Jesteśmy przecież detektywami. To byłoby dla nas prawdziwe wyzwanie.

Pete jęknął.

– Od czego zaczniemy, Jupiterze? – zapytał Bob.

– Przede wszystkim od założenia, że pieniądze ukryto gdzieś w pobliżu Los Angeles – odparł Jupiter, cedząc słowa. – Oczywiście, jeśli schowano je w Chicago, nie mamy żadnych szans.

Wyraz twarzy Pete'a wskazywał, iż wątpił, by mieli jakiekolwiek szansę w obu przypadkach.

– Następnie – ciągnął Jupiter – musimy zdobyć jak najwięcej informacji o poczynaniach Spike'a Neely'ego, kiedy ukrywał się u siostry. To oznacza, iż musimy odnaleźć panią Miller i poprosić, by opowiedziała nam wszystko, co wie.

– Ale przecież inspektor Reynolds powiedział, że policja już ją przesłuchiwała – zaprotestował Bob. – Jeśli im się nie udało wydobyć od niej wszystkiego, to jak nam może się to udać?

– Jeszcze nie wiem – odparł Jupiter. – Ale musimy spróbować. To nasz jedyny trop. Wiem, że to trudne zadanie. Ale kiedy nie ma innego wyjścia, trzeba się porywać na trudne przedsięwzięcia. Może uda nam się zadać parę pytań, o których policja zapomniała.

– Że też musiała wpaść ci w ręce ta wzmianka o aukcji – wymamrotał Pete. – No, dobra, od czego zaczynamy?

– Po pierwsze – zaczął Jupiter, lecz przerwał mu donośny głos ciotki.

– Chłopcy! Obiad! Chodźcie szybko, bo wystygnie!

Pete zerwał się na równe nogi.

– To pierwsza dobra wiadomość, jaką dziś słyszałem! – krzyknął.

– Chodźmy jeść, a potem zastanowimy się nad twoją propozycją, Jupe.

Parę minut później chłopcy siedzieli w kuchni ciotki Matyldy. Pani Jones krzątała się, nakładając im kolejne porcje kiełbasek z fasolą. Tytus Jones dołączył do nich.

– No, Jupiterze, co tam słychać? Podobno przyjaźnisz się z Cyganami – powiedział.

– Cyganami? – Jupiter spojrzał na niego zdumiony. Bob i Pete zastygli z widelcami w połowie drogi do ust.

– Dziś rano przyszli tu dwaj Cyganie – wyjaśnił Tytus Jones. – Byliście wtedy w mieście. Wcale nie mówili, że są Cyganami. Nie byli nawet ubrani jak oni. Ale ja ich od razu rozpoznałem. W końcu, pracując tyle lat w cyrku, widziałem ich wielu.

Pan Jones pracował w młodości w cyrku objazdowym. Sprzedawał bilety i grał na piszczałkach.

– Szukali mnie? – zapytał Jupiter.

– Chyba tak – powiedział wuj i zachichotał. – Powiedzieli, że przynoszą dla grubasa wiadomość od pewnego przyjaciela. Wiem, Jupiterze, że nie jesteś gruby, tylko dobrze zbudowany i umięśniony, ale wiele osób, z jakichś powodów, określa cię jako grubasa.

– Co to była za wiadomość? – zapytał Jupiter, ignorując chichot wuja.

– Brzmiało to jak jakaś łamigłówka – odparł pan Jones. – Niech no sobie przypomnę… to było coś takiego: “Żaba w stawie z głodnymi rybami musi skakać wysoko, żeby się z niego wydostać”. Czy coś ci to mówi? Jupiter zakrztusił się lekko, a Bob i Pete przełknęli głośno ślinę.

– Jeszcze nie wiem – odparł Jupiter. – Może to stare cygańskie przysłowie. Jesteś pewien, wuju, że to byli Cyganie?

– Absolutnie. Wystarczająco się na nich napatrzyłem. A poza tym, kiedy odchodzili, słyszałem, jak rozmawiają w języku Romów – to stary cygański język. Wszystkiego nie zrozumiałem, lecz słyszałem słowa oznaczające “niebezpieczeństwo” i “mieć na oku”. Mam nadzieję, że nie wpadliście w jakieś tarapaty.

– Cyganie! – prychnęła pani Jones, siadając przy stole. – Jupiterze, nie chcesz chyba powiedzieć, że kiedy w końcu pozbyłeś się tej okropnej czaszki, zacząłeś się teraz zadawać z Cyganami.

– Nie, ciociu. A przynajmniej tak mi się wydaje.

– Zachowywali się całkiem przyjaźnie – powiedział Tytus Jones, biorąc dokładkę kiełbasek.

Chłopcy w ciszy dokończyli obiad i wrócili do Kwatery Głównej.

– Wiadomość od Cyganów – rozpoczął Pete z powagą. – “Żaba w stawie z głodnymi rybami musi skakać wysoko, żeby się z niego wydostać”. Czy oznacza ona to, co myślę, że oznacza?

Jupiter skinął głową.

– Obawiam się, że tak. To zawoalowane ostrzeżenie, żebyśmy się przyłożyli do rozwiązania tej zagadki, póki jeszcze czas. Chciałbym wiedzieć, jaka jest w tym wszystkim rola Cyganów. Najpierw spotykam Zeldę. Potem Zelda wraz z całą resztą znika. Teraz pojawia się dwóch Cyganów z wiadomością dla mnie od jakiegoś przyjaciela. Domyślam się, że chodzi o Zeldę, ale wolałbym, żeby nie była taka tajemnicza.