La blonda ciklono [en Esperanto]

Poste Eddy flankentiriĝis kun Greta. La pala vizaĝo de Greta certagrade estis simila al citrono. Ŝi portis bluan banton en sia hararo. Ridante, ŝi aspektis kiel demisiita, japana ĉefministro, rolanta en filmkroniko. Ŝi estis eksterordinare malbela, kaj la du falsaj dentaroj pliigis tiun ŝian econ.

— Mi kolektas la artobejktojn de kelkaj mortintaj, anglaj ceramikistoj. Efektive tiuj estas senvaloraj objektoj, sed ĉiu homo havas sian strangaĵon.

— Ĉu vi diras tion al mi? Mi havas onklinon, kiu konstante lavas sian manon. Sed ŝi ne povas forlasi tiun kutimon. Diru al mi, kial estas bone lavi konstante la manon?

— Mi do estas artkolektanto…

— Sed diru al mi, pro Dio, kial estas bone lavi konstante la manojn?

Rancing estis proksime ekbati la knabinon.

— Mi serĉas malnovajn ceramikaĵojn — li ripetis langvore, — kaj mi trovis en taglibro de firmao la iamajn aĉetantojn de la plej gravaj artobjektoj, kiuj interesas min. Antaŭ deksep jaroj via patro ricevis du ceramikaĵojn el Londoni, de la firmao Longson kaj North.

— Li certe pagis tiujn!

— Ĝi estas memkoprenebla. Sed temas ne pri tio. Interalie interesus min la „Rikoltanta paro” — li intence menciis ankaŭ tiun ceramikaĵon, ke ne estu okulfrapa lia interesiĝo, — krome statueto, sidanta sur kaseto, nomata „Meditanta Budho”.

— Ve, mi longe donacis tion!

La ĉambro turniĝis ĉirkaŭ Rancing! Li sentis tiel, ke li devas eksidi. Samtempe li havis teruran doloron ĉe sia maleolo. Venĝema, tretita kato komencis ŝiri lian ŝtrumpon per ĉiuj ungoj.

— Ej, Gürti! — diris la knabino ĝentil-afekte. — Ĝi estas tiel kaprica!

— Ĉu vi donacis tion?! Ve… Ĝi vere estas kapriĉa…

— Mi donacis tion. Mi ne ŝatis la „Rikoltantan paron”.

Nun jam li tute ne sentis la senĉesan kapricon de la kato, ungoskrapanta lian maleolon, en la narkoto de la reviviĝanta espero.

— Ĉu la „Meditanta Budho”?

— Ĝi estas malnova fatraso. Mi havas tion en mia dormoĉambro. Se vi volas rigardi, mi elportos ĝin.

— Estu tiel bonvola…

En tiu momento, kiam la knabino malaperis, la kaprica Gürti per du metra, gracia, arka salto flugis de sur la gamboj de Eddy malantaŭ la stablon de figusoj kaj ĉiamverdaj plantaĵoj. Akra miaŭo interrompis la kriegantan babilaĉon de intelektuloj, sidantaj apud la kameno.

Poste la knabino revenis!

En ŝia mano estis la statuo! Budho! Kiu sidis sur ceramika kaseto, kun strange klinta kapo, rigardante sian umblikon.

Li etendis sian manon… La knabino indiferente transdonis ĝin, kaj…

Jen ĝi estas en lia mano!

Ankaŭ la inteligentulo venis tien por rigardadi. Kaj la maljunulo, Dio scias kial, pensante, ke Eddy estas surda, li plengorĝe kriegis en la orelon de la junulo:

— Ĝi estas nenio! Marmora statuo de Pestalozzi kaj lia edzino staras sur iu placo de Zuriko!

— Tio vere estas pli bela — diris la knabino.

Eddy tenis en sia mano la statuon kun la diamanto, havanta fabelan valoron! Se li ĵetus ĝin teren, la admirinda juvelo ruliĝus el ties pecoj. Sed tiam ĉiu ekvidus ĝin. Plej volonte li estus forkurinta kun la statuo.

„Trankvilo, Eddy — li diris al si mem, — genio kaj malvarmsango.”

— Ĝi estas malmultekosta statuo, sed mi tre ŝatas tiaĵon — li klarigis al la knabino. — Mi volonte donus al vi belan brakhorloĝon por ĝi, ĉar mi ne ofendas vin per tio, ke mi proponas.

— Mi ne donas la statuon — respondis Greta. — Ĝi estas mia kudrilarujo — kaj ŝi malfermis la kvadratforman kaseton, kiu estis la soklo de la statuo. Fadenbuloj, fingringo, tondileto kaj kudriloj estis en tio. — Cetere ĝi apartenis al mia patrino. Memoraĵo. Mi ne donos tion. Sed se vi aĉetos brakhorloĝon, mi donos al vi la glason, kiun oni faris en Karlsbad. Ankaŭ ĝi estas tre bela, kaj ni ne uzas ĝin.

Vane estis ĉiu promeso, persvado, ŝi ne cedis.

Li ne povis akiri Budhon, kiu estis en liaj manoj. Li staris renkonte al tia miksaĵo de malvasta spirito kaj obstineco, kiu faris senespera ĉiun lian pluan provadon, ke li rektavoje akiru la ceramikaĵon. Greta, kun sia rikano, simila al tiu de malnovaj statuoj, kiu povintus esti ankaŭ akompananta simptomo de kiu ajn demenco, karaterizata per obtuzeco, ŝi faris la ceramikaĵon neatingebla por li en la beton-bunkto, sekura kontraŭ grenado!