De Cock en de dood van een profeet
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #39
- Год: 1994
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0616-3
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood van een profeet». Краткое содержание книги:
Toen de tengere caféhouder zijn ceremonie had voltooid, nam de grijze speurder het bolle glas op en warmde de cognac schommelend in de kom van zijn hand. Met gesloten ogen snoof hij de prikkelende geur en liet, met op zijn grof gezicht een expressie van opperste verrukking, het gouden vocht door zijn keel glijden.
‘Dit nu,’ sprak hij hoofdknikkend, ‘zijn voor een oude en vaak dolende rechercheur schaarse momenten van intense vreugde.’
Smalle Lowietje keek hem met een blik vol genegenheid aan. ‘De Cock,’ sprak hij bewonderend, ‘je zegt dat zo mooi. Voor mij heb jij een poëtische ziel.’
De grijze speurder zette zijn glas neer. ‘Ken jij de profeet?’
De tengere caféhouder glimlachte. ‘Die lange slungel, die het met God op een akkoordje heeft gegooid?’
De Cock trok zijn neus iets op. ‘Wat heeft hij?’
Smalle Lowietje knikte. ‘Hij heeft hier een paar maal in mijn etablissement staan preken. Als ik hem goed heb begrepen, dan had hij persoonlijk met Onze Lieve Heer een verbond gesloten om samen met Hem jeugdige misdadigers weer op het rechte pad te brengen. God zou dan later bij de hemelpoort zo nu en dan een oogje toeknijpen, zodat de voormalige criminele zieltjes ongehinderd konden passeren.’
De Cock lachte. ‘Ik heb nog nooit een preek zo horen samenvatten.’
De caféhouder keek hem verwonderd aan. ‘Heb ik iets miszegd?’
De Cock schudde zijn hoofd. ‘Ik geloof zelfs,’ sprak hij ernstig, ‘dat je heel goed hebt geluisterd.’
Smalle Lowietje trok zijn schouders op.
‘Ik laat ze altijd maar hun gang gaan. Er komen hier wel meer van die figuren, die luidkeels hun mening willen verkondigen. Het lijkt hier soms wel het Londense Hyde Park.’
De Cock nam opnieuw een slok van zijn cognac.
‘De profeet is dood.’
Het klonk kil, gevoelloos.
De tengere caféhouder keek verrast naar hem op.
‘Dood?’ herhaalde hij.
De Cock knikte gelaten.
‘Iemand stak hem een stiletto in zijn rug.’
Smalle Lowietje keek de oude rechercheur met veschrikte ogen aan. ‘Dan… dan,’ stamelde hij, ‘heeft die vent het toch gedaan.’
De Cock kneep zijn wenkbrauwen samen. ‘Welke vent?’
‘De vader van die griet.’
‘Welke griet?’
De caféhouder zuchtte. ‘Die griet, met wie de profeet samenleefde. Hij zei tegen mij: “Als ik de kans krijg, dan rijg ik die kwezelaar aan het mes.”’
Vanuit het etablissement van Smalle Lowietje op de hoek van de Barndesteeg sjokten ze over de Achterburgwal. De zon was verdwenen. Het licht speelde niet meer met de oude geveltjes van de gracht. Een dicht wolkendek had zich als een grauwe deken over Amsterdam gespreid. Er viel een fijne dunne motregen, die de geluiden van de stad smoorde.
De Cock likte met het puntje van zijn tong een regendruppel van zijn bovenlip.
Vledder keek hem van terzijde aan. ‘Wat doen we,’ vroeg hij bezorgd, ‘met het verhaal van Smalle Lowietje?’
De oude rechercheur trok de kraag van zijn regenjas omhoog en schoof zijn hoedje iets naar voren.
‘Als de vader van Belinda van de Bosch zo openlijk zijn bedreigingen uitte, zoals Lowietje nu beweert, dan zullen daarvan wel meerdere getuigen te vinden zijn. Het lijkt mij in ieder geval zinvol om vader Van de Bosch eens nader te bekijken. Mogelijk kan de politie in Haarlem ons inlichtingen over hem verschaffen. Daar schijnt hij nog te wonen.’
Vledder knikte. ‘Wat denk je van het motief?’
De Cock gebaarde voor zich uit. ‘Belinda was voor hem een broodwinning. Hij leefde van het geld dat zijn dochter door prostitutie verkreeg. Door toedoen van de profeet raakte vader Van de Bosch zijn bron van inkomsten kwijt.’
Vledder zuchtte. ‘Dat zet kwaad bloed.’
De Cock knikte. ‘Zeker bij een primitieve geest. En als vader Van de Bosch zijn eigen dochter in de prostitutie heeft gedreven, en louter van haar opbrengsten leefde, dan dicht ik hem zo’n primitieve geest toe.’
‘Tot moord in staat?’
De Cock keek zijn jonge collega van terzijde aan.
‘In wezen is iedereen tot moord in staat,’ antwoordde hij strak. ‘Daarom wil ik… verslaafd of niet verslaafd… en ondanks jouw gevoelens… ook Belinda van de Bosch niet uitsluiten.’
Vledder versnelde mokkend zijn pas. De Cock haalde hem hijgend in. ‘Denk eens aan een combinatie,’ riep hij hem toe.
Vledder hield zijn pas in. ‘Wat voor een combinatie?’
De Cock gebaarde. ‘Vader Van de Bosch pleegt de moord en dochter Belinda neemt het geld.’
‘Barst.’
De Cock lachte. Via de Korte en de Lange Niezel bereikten ze de Warmoesstraat. Toen ze de hal van het politiebureau binnenstapten, stond Jan Kusters achter de balie met zijn beide armen heftig te zwaaien.
De Cock liep op hem toe. ‘Voel je je niet goed?’
De wachtcommandant negeerde de opmerking. ‘Ik heb er al twee agenten heen gestuurd?’
‘Waarheen?’
‘Naar het Turfdraagsterpad.’
De Cock keek hem verbaasd aan. ‘Wat… wat is daar?’ vroeg hij stamelend.
Jan Kusters raadpleegde een notitie. ‘Op het Turfdraagsterpad… in de woning op de eerste etage van nummer 248, heeft iemand een dode vrouw aangetroffen.’
De Cock voelde hoe een rilling door zijn lichaam schoot.
‘Heeft die iemand de naam van die dode vrouw genoemd?’
De wachtcommandant knikte. ‘Barbara.’
8
Op het portaal van de eerste etage tussen twee potige agenten, stond een jongeman in spijkerbroek en een groen rafelig jack met koorden.
De Cock keek hem onderzoekend aan. De grijze speurder schatte hem op rond de twintig jaar. Hij had grote, glanzende, bruine ogen, een donkere huid en zijn glad naar achteren gekamde haren eindigden in zijn nek in een staartje.
De oude rechercheur bleef voor hem staan.
‘Wie bent u?’ vroeg hij streng.
De jongeman gebaarde achteloos.
‘Wat doet het ertoe wie ik ben?’ antwoordde hij verveeld. ‘Ik ben naamloos… zoals zovelen. Maar als u per se een naam wilt… noem me Piet.’
De Cock glimlachte.
‘Kun je je legitimeren?’
De jongeman gniffelde.
‘Le-gi-ti-me-ren.’ Hij sprak het uit alsof het een vies woord was. ‘Ze vragen me bij sociale zaken niet eens een legitimatie.’
De Cock knikte berustend.
‘Oké… Piet.’
De jongeman duimde over zijn schouder.
‘Barbara ligt daar binnen. Ze hebben haar om zeep geholpen.’
‘Wie is ze?’
De jongeman herhaalde het achteloze gebaartje van zo-even.
‘Weet ik veel. Er lopen hier in de stad genoeg figuren rond, die je voor een kwartje koud maken. Daar hebben ze geen problemen mee.’
Een van de agenten wees naar de jongeman.
‘Wij troffen hem hier op het portaal. Hij zat op zijn kont naast de woningdeur met zijn rug tegen de muur. We hebben ook al aan hem gevraagd wie hij was, maar hij vertikte het om zijn naam te noemen.’
Vledder hoorde het gesprek niet langer aan. Achter De Cock om liep hij de woning binnen. De oude rechercheur liet hem gaan. Hij richtte zijn aandacht weer op de jongeman.
‘Laat je handen eens zien,’ gebood hij.
De jongeman keek brutaal naar hem op.
‘Waarom?’
De Cock antwoordde niet. In een snelle, flitsende beweging greep hij de jongeman krachtig bij zijn beide polsen vast en trok zijn armen naar zich toe. Zonder dat de jongeman zich tegen de actie verzette, draaide De Cock zijn handen met de handpalmen naar boven. Aan de vingers van zijn rechterhand kleefde geronnen bloed.
De jongeman keek hem grijnzend aan.
‘In dagen niet gewassen.’