Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
READ-E-BOOK » Прочая поэзия » Адклікаюцца рэхам гады
Адклікаюцца рэхам гады - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Адклікаюцца рэхам гады

Электронная книга - «Адклікаюцца рэхам гады». Краткое содержание книги:

Аўгіння Кавалюк — аўтар, вядомы беларускаму чытачу сваімі паэтычнымі зборнікамі «Белае дзіва», «Маўклівыя скарбы», «Кропля бурштыну», «Імгненняў след». Пісала Аўгіння Кавалюк вершы і дзяўчынкай, і студэнткай Гродзенскага педагагічнага інстытута, і падчас доўгай настаўніцкай працы ў Рызе, а з 1987 года ў Ленінградзе. Выкладала Аўгіння Кавалюк паэтычнае майстэрства ў літаратурнай студыі падлеткаў у Ленінградзе (С.-Пецярбургу), падрыхтавала выдадзеныя там тры зборнікі паэзіі сваіх выхаванцаў. А. Кавалюк — актыўная ўдзельніца грамадскага жыцця беларусаў С.-Пецярбурга, неаднойчы выступала на літаратурных вечарынах і Беларускага грамадска-культурнага таварыства С.-Пецярбурга, і літаратурнага саюза пісьменнікаў «Міжнацыянальны Пецярбург», адной з заснавальнікаў якога яна з'яўляецца. Перакладала на рускую мову вершы башкірскіх паэтаў горада, што ўвайшлі ў зборнікі, выдадзеныя гэтым саюзам. Для вершаў Аўгінні Кавалюк характэрныя разуменне душы чалавека, ягонага настрою, пачуццяў кахання і мацярынства, любові да дзяцей. (В. Грыцкевіч, Уступнае слова, фрагмэнт)
1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
Перейти на страницу:
* * *
Магілы продкаў — гэта памяць, Каб у жыцці нам меней падаць, Каб памятаць свой абавязак, Наслухаўшыся розных казак. Іх сэнс, іх вартасць разумець, Каб годнасць мець. Бо толькі той, хто мае годнасць, Шануе род, шануе роднасць.
* * *
Зманны вецер на Поўнач занёс, Не хачу, каб змяніўся мой лёс. Іншай радасці не хачу — З гэтым ветрам далей палячу.
Палячу ў прыбярэжны тлум, Каля мора развеецца сум. Не развеецца — дык утаплю. Злосны вецер, цябе я люблю!
* * *
Зямля, Зямля, і круглая, і плоская, Ты Боскі ўсмех, а мо слязінка Боская. Ты шэрая, зялёная і белая — Нікім яшчэ як след не зразумелая.
І густа й рэдка ты заселена, І на кавалкі, на шматкі падзелена... Слязіначка-расіначка салёная, Табою на вякі я паланёная.
* * *
Цяпер я ведаю, напэўна, З кім звязана, зраднёна крэўна... Бо паўстагоддзя з ім іду, Дзялю і шчасце, і бяду.
Іду, не адчуваю стомы, У свет, пакуль што незнаёмы. А ці не там, за даляглядам, Уласны крыжык з райскім садам?
* * *
Пакутнага веку мы людзі, Не бралі нас гора і стома. Асудзіць нас час ці рассудзіць — Пакуль невядома.
А мо нас нішто не чапае? Ўзляцеўшы над лёсам і векам... Сучаснасць і з нас высякае Другога зусім чалавека.
* * *
Калі праходзім босымі Лужкамі і палянамі, Мы размаўляем з росамі І з кветкамі духмянымі.
Зямля нас поўніць сілаю, Душу трывожыць неба. З старонкай зліцца мілаю У кожнага патрэба.
1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)