Адклікаюцца рэхам гады
- Автор: Кавалюк Аўгіння
- Год: 2005
- Язык: белорусский
- Год: Згуртаванне Беларусаў Свету Бацькаўшчына
- ISBN: 985-504-021-Х
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Адклікаюцца рэхам гады». Краткое содержание книги:
Аўгіння Кавалюк — аўтар, вядомы беларускаму чытачу сваімі паэтычнымі зборнікамі «Белае дзіва», «Маўклівыя скарбы», «Кропля бурштыну», «Імгненняў след». Пісала Аўгіння Кавалюк вершы і дзяўчынкай, і студэнткай Гродзенскага педагагічнага інстытута, і падчас доўгай настаўніцкай працы ў Рызе, а з 1987 года ў Ленінградзе. Выкладала Аўгіння Кавалюк паэтычнае майстэрства ў літаратурнай студыі падлеткаў у Ленінградзе (С.-Пецярбургу), падрыхтавала выдадзеныя там тры зборнікі паэзіі сваіх выхаванцаў. А. Кавалюк — актыўная ўдзельніца грамадскага жыцця беларусаў С.-Пецярбурга, неаднойчы выступала на літаратурных вечарынах і Беларускага грамадска-культурнага таварыства С.-Пецярбурга, і літаратурнага саюза пісьменнікаў «Міжнацыянальны Пецярбург», адной з заснавальнікаў якога яна з'яўляецца. Перакладала на рускую мову вершы башкірскіх паэтаў горада, што ўвайшлі ў зборнікі, выдадзеныя гэтым саюзам. Для вершаў Аўгінні Кавалюк характэрныя разуменне душы чалавека, ягонага настрою, пачуццяў кахання і мацярынства, любові да дзяцей. (В. Грыцкевіч, Уступнае слова, фрагмэнт)
Перейти на страницу:
* * *
Дзяцінства ў памяці маёй
Бяжыць свавольнаю дзяўчынкай.
А неба там, на схіле, ёй
Махае сіняю касынкай,
Вясёлкавы узводзіць мост:
Ўзбірайся і бяжы за хмары!
Трава і кветкі ў самы рост...
Надзеі... Мроі... Думкі... Мары...
* * *
Струмені крыніц лясных
Салодзяць і зрок, і слых.
Салодзяць і слых, і зрок
Мне змалку каторы рок.
Здаецца: я з імі плыву
Ў астылую сіняву,
Плыву праз вясны настой,
Бяроз беларускіх і хвой.
* * *
Зямля святла і прыгажосці,
Дзе спадаром ты, а не госцем,
Дзе і сяброўкі, і сябры
Глядзяць звычайна, не з гары.
Дзе роднасцю іскрацца вочы,
Дзе не пакрыўдзяць, не падмочаць
(Бо не такі менталітэт),
Дзе ты празаік і паэт.
* * *
Як зразумець сваё значэнне
У гэтым гудзе,
Каб неабходнае свячэнне
Служыла людзям?
Як зразумець сваё значэнне
На зломе веку,
Каб неабходнае свячэнне
Служыла чалавеку?
* * *
Яшчэ грукоча крыгаход
І хмары карагодзяць.
Яшчэ маўчыць лясны народ
І з нораў не выходзіць.
Не прыляцелі жаўрукі
Свае спяваці песні.
Гляджу на неба з-пад рукі...
Вясна ўжо ці прадвесне?
* * *
Заплюшчу вочы: і ўначы
Успамінаецца дзяцінства,
Жыцця сумленнага зачын,
І неба і зямлі адзінства.
Праглядваецца рэчкі дно,
І чую, як сваволіць вецер,
Як праз маленькае акно
Блакітам боскім неба свеціць.
* * *
Ёсць адвечная сіла — роднасць,
З ёй і рос, і дужэў.
Нам яна чалавечую годнасць
Праз жыццё беражэ.
Беражэ, нібы зрэнку вока,
Нібы матчыну мову ці слых.
З ёй ты бачыш далёка-далёка,
Не мінаючы добрых і злых.
* * *
Няўжо гэта — я? Няўжо гэта — ты?
За намі — другія, іх многа...
Што ж прывяло нас сюды,
Сюды, дзе крутая дарога?
І вочы аслеплі ад цемнаты,
Ў душќ — за нашчадкаў трывога.
Сагнулі ў дугу і лёс, і гады, —
Надзея адна — на Бога.
* * *
Сабака за проста так
Руку тваю не паліжа.
Не кожны мастак — мастак,
Не кожны мастак, хто піша.
Не ў кожнага — лёгкай сцяжа,
Не кожны адважыцца ў вечнасць,
Не ў кожным дыханні — душа,
Не ў кожнай душы — чалавечнасць.
* * *
Глядзяць і дзівяцца суседзі...
Куды ж ты пойдзеш, беларус?
Ці да паўночнага мядзведзя,
Ці то на Захад, на хаўрус?
Шумяць наўкол бары і пушчы,
І вецер з'едліва гудзе,
І вые воўк на месяц злюшчы...
Ах, воля, воля, дзе ты, дзе?
* * *
Травень травамі ўцешыў нас,
Свет зрабіўся пяшчотным і мілым.
Снег на травы выпаў не ў час,
Не дае ім набрацца сілы.
Ды і лес, мне здаецца, ажыў:
Воды ўдосталь яго наталілі.
Дзе ж тады снег жаданы быў,
Калі людзі аб ім малілі?
* * *
Свінцовыя хвалі коціць Нява,
Душу напаўняе трывога.
Над ёю навісла нябёс сінява
І месяц глядзіць убога.
Паднятыя ўвысь развадныя масты.
Трымаюць іх стопары моцна.
Над горадам гэтым дзіўным, святым
Вітае вясна святочна.
* * *
Маленькія раздробленыя шкельцы
Складае неслухмяная рука.
І кветку, і траву, і цельца
Жывёліны, расліны, павука.
І гэта — не, не святатацтва:
Тварэнне сэрца, розуму, рукі.
І будзе жыць вялікае мастацтва
Не год, не два — сто тысяч год, вякі!
* * *
Нянавісць і любоў стварылі людзі.
І тое, і другое вечна будзе.
Як і прычыны поспехаў, няўзгод, —
Без гэтага не існуе народ.
Нянавісць і любоў — падзенне, ўзлёт.
Ад іх і холадна, і прабівае пот.
Ад іх жыццё пад небам сінім
І нараджаецца і гіне.
Перейти на страницу: