Tajemnica Kaszlącego Smoka

Rozdział 8. Wymuszony odwrót

Ciężko dysząc, przemoczona postać zwaliła się na dno jaskini.

– Dzięki, chłopaki.

– To był pomysł Jupitera – powiedział Pete, spoglądając ze smutkiem na swój własny brzuch. – Ja też noszę spodnie na pasku. Ale nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby wykorzystać go do czegoś innego.

– Może dlatego, że jesteś szczupły i twój pasek jest krótszy od mojego – powiedział z uśmiechem Jupiter.

Bob zaczął ocierać twarz z błota.

– Pomysł okazał się w każdym razie skuteczny. Wiesz, Jupe, już nigdy nie będę was nabierał na temat mojej nadwagi – powiedział, a potem obejrzał się w kierunku studni. – Pomyśleć tylko, że mogłem siedzieć do tej pory, albo i dłużej – dodał z drżeniem w głosie.

– Wszystko dobre, co się dobrze kończy – stwierdził Pete. – Co teraz robimy?

– Wracamy do domu – powiedział stanowczo Jupiter. – Bob cały się zamoczył i musi zmienić ubranie. Przykro mi z powodu tego incydentu. To moja wina, bo uparłem się, żebyśmy badali tę jaskinię bez latarek.

– Pomysł nie był taki zły – powiedział Bob. – Ale głupotą było z mojej strony pędzić tak na oślep, nie będąc pewnym terenu.

Jupiter zmarszczył brwi.

– To dziwne, że taka niebezpieczna dziura znajduje się u samego wejścia do jaskini. Myślę, że powstrzymuje ona wielu ciekawskich od zapuszczenia się w głąb.

– No wiesz – uśmiechnął się niepewnie Bob – myślę, że jeżeli ci ciekawscy rozumowaliby tak jak ja, mogłaby służyć do zatrzymywania ich w środku!

– O rany – odezwał się Pete z odcieniem zatroskania w głosie. – Może to właśnie przytrafiło się psu pana Allena i wszystkim pozostałym. Mogły wpaść do tej dziury, która wessała je głębiej.

Jupiter kiwnął głową.

– Całkiem możliwe. Ale szukaliśmy przecież śladów i nie znaleźliśmy nic.

– Och! – zawołał Pete. – Przecież tylko po to tu przyszliśmy, no nie? – zapytał rozglądając się szybko po ścianach jaskini. Wiecie co, chodźmy stąd, dopóki nic nam nie odcięło powrotnej drogi. To jest naprawdę przerażające miejsce.

Cała trójka w absolutnej zgodzie pospieszyła do wyjścia.

Już na zewnątrz Jupiter obejrzał się.

– Ciekawy jestem, jak daleko ciągnie się ta jaskinia – powiedział w zamyśleniu. – Powiedziano nam, że w przeszłości korzystali z niej przemytnicy.

– Rzeczywiście – stwierdził Pete. – Co masz na myśli?

– Ten fragment, w którym byliśmy, nie nadawał się chyba do ukrywania towarów. Był za bardzo otwarty, no i zbyt łatwo było się tam dostać.

– Może są tam jeszcze inne korytarze – powiedział Bob. – Czasami zdarza się, że woda wymywa miększe skały. Może to trwać nawet parę milionów lat. Dawno temu ten teren mógł znajdować się pod wodą. A jeśli tak, to w środku może być całe mnóstwo takich naturalnych korytarzy.

– Możliwe – zgodził się Jupiter – ale nie mamy teraz czasu na zbadanie tej sprawy. Musimy odłożyć to na inną okazję.

– Mnie to odpowiada – stwierdził z zadowoloną miną Pete. – Nie mam nic przeciwko temu, żebyśmy dziś poprzestali już na tym. Wystarczająco się wystraszyłem.

– To już ustaliliśmy – powiedział Jupiter. – Problem w tym, że mamy chyba przed sobą jeszcze jeden kłopot.

– O czym ty mówisz? – zapytał Pete.

Jupiter wyciągnął rękę w kierunku oceanu. Jego koledzy zwrócili głowy w tę stronę i zaczęli przecierać ze zdumienia oczy.

Zobaczyli jakiś ciemny, połyskujący kształt wyłaniający się z wody.

– Nie mam pojęcia, co to może być – szepnął Bob.

– Ma jakąś małą, ciemną głowę… całkiem jak smok – powiedział drżącym głosem Pete.

Koło brzegu pojawiła się ogromna fala. Zamajaczyła wysoko nad ciemnym kształtem, a potem załamała się nad nim, pogrążając go całkowicie w spienionej wodzie.

Chłopcy z zapartym tchem wpatrywali się w kłębiące się odmęty.

Fala z hukiem zwaliła się na brzeg. Tuż za nią ukazała się następna. Kiedy wirując i sycząc, woda spłynęła do oceanu, ciemny kształt ukazał się znowu ich oczom.

A potem nagle uniósł się do góry. Miał gładką i ciemną skórę połyskującą aż po płetwowate kończyny. Powoli zaczął wychodzić na brzeg.

– To nurek z aparatem tlenowym – stwierdził z ulgą Pete. – W masce i z płetwami. Nie ma się czego bać. Chodźcie, idziemy.

Kiedy chłopcy się odwrócili, Jupiter szepnął cicho:

– Alarm bojowy! On ma kuszę!

Pete roześmiał się.

– I co z tego? Prawdopodobnie polował na ryby albo coś w tym rodzaju.

Jupiter potrząsnął głową.

– Idzie w tym kierunku.

Nagle mężczyzna w masce i czarnym, mokrym kombinezonie rzucił się na kolana. Wyciągnął przed siebie kuszę i zaczął składać się do strzału.