Boża klepsydra [Deepsix - pl]

Frank nie zgadzał się z tym.

— Kryza wygląda na dużą, ale to dlatego, że jesteśmy nad nią. I opadamy z tą samą prędkością co ona. Lądownik będzie się zbliżał na mniej więcej stałej wysokości. Sieć opada w dół, a potem ma pójść w górę. Pilot będzie musiał wszystko zgrać, żeby wskoczyć we właściwym momencie. Jeśli się nie uda, wszystko na nic.

Lecieli w milczeniu. Embry, lekarka, patrzyła refleksyjnie w okno. Janet Hazelhurst przeglądała pokładową bibliotekę, ale wyglądało na to, że tylko przerzuca strony. Drummond sączył kawę w zamyśleniu.

— Osiemnaście minut do kontaktu — rzekła SI. — Wszystko zgodnie z planem.

Sieć nadal rozwijała się, opadając ku chmurom. Drummond nie dostrzegł, żeby gdzieś zaczęła się zaplątywać. Frank zwolnił tempo opadania.

— Niżej się nie da — oznajmił. Drummond pokiwał głową.

— Jak dotąd wszystko gra — rzekł Marcel.

Kolejny wahadłowiec pojawił się i zrównał z nimi.

— Dziennikarze przylecieli — zauważył Frank.

Drummond włączył e-skafander i wszedł od śluzy, skąd mógł obserwować dwie osoby gramolące się niezdarnie z drugiego wahadłowca. Przelecieli kilka metrów między wahadłowcami. Złapał każde z nich za rękę i wciągnął do środka.

Canyon nie był wcale tak wysoki, jak Drummond sądził, ale miał bardzo melodyjny głos. Przedstawił się cicho i skromnie.

— A to jest Emma Constantine — rzekł. — Moja producentka.

— Chcielibyśmy się tu rozlokować — wyjaśniła Emma. — Jeśli to nie problem. — Wskazała pomieszczenie przylegające do śluzy. — Chciałabym z panem porozmawiać, zanim zacznie się akcja.

— Dobrze — zgodził się.

— August będzie zadawał pytania o to, jak zamierzacie to przeprowadzić, kto wyjdzie z panem…

— Chwileczkę — przerwał jej Drummond. — Nie zamierzam wychodzić. To zadanie Franka.

— Och — odwróciła się od Drummonda z takim wyrazem twarzy, jakby właśnie został wymazany z pamięci ludzkości. Canyon uśmiechnął się do niego i wzruszył ramionami.

Frank zobaczył na ekranie nawigacyjnym coś, co mu się nie podobało.

— Wszyscy na miejsca — rzekł. — Pasy.

Nikt nie musiał tego Canyonowi powtarzać. Zanurkował w kierunku najbliższego fotela. Emmie szło to wolniej.

— Co się dzieje? — spytał Drummond.

— Pole odłamków.

Gdy tylko pasażerowie znaleźli się na swoich miejscach, statek zaczął przyspieszać.

SI rozmawiała z Frankiem, ale ten przełączył rozmowę na słuchawki, najwyraźniej nie chcąc wystraszyć pasażerów. Dopiero to zaniepokoiło Drummonda.

— Proszę wszystkich o pozostanie na miejscach — oznajmił pilot. — Nie ma się czym martwić. — Przyspieszył. — Są za nami — wyjaśnił. — Przegonimy je.

— Jak to wygląda? — spytał Drummond.

Frank spojrzał na jeden z ekranów.

— To duży rój. I prędko się zbliża. Nie chcielibyśmy się z nim spotkać.

Canyon za plecami Drummonda mówił coś do mikrofonu. Drummondowi udało się wyłapać parę fragmentów.

— …statek ratowniczy… w opałach… meteory… oddalić się z miejsca…

Nagle mikrofon został wycelowany w jego kierunku, — …rozmawiamy z Johnem Drummondem, który zaplanował większą część tej operacji. Jest z zawodu astronomem…

— Matematykiem — poprawił go Drummond.

— Matematykiem. Jak opisałby pan naszą obecną sytuację, doktorze Drummond?

Drummond był pod wrażeniem. Wyglądało na to, że przemawia do kilku milionów ludzi. Czy raczej: będzie przemawiał, kiedy sygnał do nich dotrze. Jak opisać obecną sytuację? Zaczął szybko mówić coś o pyle i odłamkach, które gromadzą się w polu grawitacyjnym.

— Szczególnie wokół ciała niebieskiego o takich rozmiarach.

Na jednym z monitorów było widać obraz Morgana. Zerknął na niego.

Coś walnęło w kadłub. Drummond wzdrygnął się i uświadomił sobie, że kilka milionów widzów także zobaczy jego przestrach.

— Czy obraz też wysyłamy? — spytał.

Siedząca z boku Emma skinęła głową. Wysyłali. Nagle odnieśli wrażenie, jakby wokół wahadłowca padał deszcz. Wyraźne staccato zabębniło po kadłubie.

— Panie i panowie — rzekł cicho Canyon, głosem, który podsycał przerażenie Drummonda — słyszą państwo, co się dzieje.