Biały smok [The White Dragon - pl]

Przecież ja kiedyś lubiłem śnieg, powiedział Ruth, jak gdyby zachęcając siebie do zaakceptowania tego, że tu wrócił.

Wilth zatrąbił ze wzgórz ogniowych w zdumionym powitaniu. Połowa jaszczurek ognistych z Warowni pojawiła się nagle w powietrzu wokół nich, pozdrawiając ich ochryple i wybuchając trajkotliwymi skargami.

— Nie zostaniemy tu długo, mój przyjacielu — zapewnił Jaxom Rutha i zadygotał od wilgotnego chłodu przenikającego nawet przez skórzany rynsztunek do lotów.

Ruth akurat lądował na dziedzińcu, kiedy otworzyły się drzwi do Wielkiej Sali. Lytol, Brand i Finder wypadli na schody.

— Czy coś się stało, Jaxomie? — zawołał Lytol.

— Nic, Lytolu, nic. Czy można by rozpalić ogień w mojej kwaterze? Ruth odczuwa różnicę nawet przez swoją smoczą skórę!

— Tak, tak — powiedział Brand, biegnąc kłusem przez dziedziniec w kierunku kuchni, porykując na służących, żeby przynieśli węgiel i żar, podczas gdy Lytol i Finder pośpiesznie wprowadzali Jaxoma po schodach. Ruth posłusznie poszedł za zarządcą.

— Przeziębisz się, jak będziesz tak zmieniał klimat — mówił Lytol. — Czemu się z nami nie skontaktowałeś? Co cię sprowadza z powrotem?

— Czy to nie czas, żebym wrócił? — zapytał Jaxom, wielkimi krokami podchodząc do buzującego na kominku ognia i zdejmując rękawice, żeby ogrzać od płomieni ręce. Potem wybuchnął śmiechem, kiedy podeszli do niego pozostali mężczyźni. — Tak, to było przy tym kominku.

— Co? Przy tym kominku? — zapytał Lytol, nalewając swojemu podopiecznemu wina.

— Dziś rano, w gorącym słońcu na płaskowyżu, kiedy rozkopywaliśmy jeden z kopców, które starożytni zostawili, żebyśmy mieli sobie nad czym łamać głowy, Lessa powiedziała mi, że akurat wymiatała popiół z tego kominka, kiedy mój przez nikogo nie opłakiwany ojciec Fax wprowadzał moją matkę Gemmę do tej Warowni! — Uniósł czarkę w toaście na cześć matki, której nigdy nie znał.

— Co ci pośrednio przypomniało, że teraz ty jesteś Lordem Ruathy? — zapytał Lytol, a kącik jego ust lekko się uniósł do góry. Jego oczy, które kiedyś wydawały się Jaxomowi takie bez wyrazu, zabłysły w świetle ognia.

— Tak, i uświadomiłem sobie, gdzie człowiek o takich jak ty zdolnościach, Lordzie Lytolu, mógłby się teraz jeszcze bardziej przydać.

— Och, powiedz mi coś więcej — powiedział Lytol gestem wskazując na ciężkie, rzeźbione krzesło, które ustawiono przy ogniu.

— Nie będę ci przecież zabierał twojego miejsca — uprzejmie powiedział Jaxom zauważając, że na poduszkach widać jeszcze świeźe wgniecenia.

— Podejrzewam, że masz zamiar zabrać coś więcej niż to, Lordzie Jaxomie.

— Nie bez należnej ci kurtuazji — powiedział Jaxom, przyciągając do krzesła mały podnóżek na swój własny użytek. — A w zamian oferuję problem, który jest wyzwaniem. — Z ulgą przyjął spokojną reakcję Lytola. — Panie, czy jestem gotów teraz, żeby zostać Lordem Ruathy?

— Czy zostałeś dostatecznie przeszkolony, masz na myśli?

— To również, ale chodziło mi o to, że pewne okoliczności powodowały, że roztropniej było pozostawić Ruathę w twoich rękach.

— A, tak.

Jaxom bacznie przyglądał się Lytolowi, czy w jego odpowiedzi nie dostrzeże jakiejś powściągliwości.

— Okoliczności zmieniły się przez ostatnie dwa Obroty Lytol niemalże się roześmiał — i miałeś w tym swój wielki udział.

— Ja? Och, chodzi o tę nieszczęsną chorobę. Tak więc nie ma teraz przeszkód, żeby zatwierdzono mnie jako Lorda Warowni?

— Nie widzę żadnych przeszkód.

Jaxom usłyszał, jak harfiarz cicho wciągnął powietrze, ale sam ze skupieniem przyglądał się Lytolowi.

— W takim razie — Lytol niemalże się uśmiechnął — czy mogę się dowiedzieć, co cię skłoniło do tego kroku? Przecież chyba nie świadomość, że napięcia na Północy zelżały? A może to ta ładna dziewczyna? Sharra, czy tak jej na imię?

Jaxom roześmiał się.

— Ona jest w dużej mierze przyczyną mojego pośpiechu — powiedział, lekko podkreślając to ostatnie słowo, a następnie kątem oka dostrzegając szeroki uśmiech Findera.

— Siostra Torika z Południowej Warowni, czyż nie? — Lytol kontynuował temat, zastanawiając się nad stosownością tego związku.

— Tak i powiedz mi, Lytolu, czy poczyniono już jakieś kroki, żeby zatwierdzić Torika jako Lorda Warowni?

— Nie, ani nie było żadnych plotek, żeby on się miał o to starać. — Lytol zachmurzył się słysząc pytanie Jaxoma.

— Jaka jest twoja opinia o Toriku, Lordzie Lytolu?

— Dlaczego pytasz? Nie ma wątpliwości, że to jest stosowny związek, nawet jeżeli jego ranga nie dorównuje twojej.

— Jemu nie trzeba rangi. On ma ambicję — powiedział Jaxom z taką urazą, że natychmiast zwrócił uwagę i swojego opiekuna, i harfiarza.

— Odkąd D’ram został Przywódcą Weyru Południowego — zauważył Finder — słyszałem, że nie wypędza się żadnego człowieka bez ziemi.