Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Pri tio mi ankoraŭ ne aŭdis.”

“Vi estas ‘bela’ kuriero. Ĉu vi ne scias, se via leŭtenanto…”

“Tiu mia estas ĉefleŭtenanto.”

“Tio ne gravas, do ĉu via ĉefleŭtenanto iris al konsiliĝo ĉe la kolonelo?”

“Tiu lin tien al si invitis.”

“Vidu do, ankaŭ tiu nia tien iris kaj tiu de la dektria marŝko ankaŭ, mi ĵus telefone parolis kun ĝia kuriero. Tiu hasto al mi ne plaĉas. Kaj ĉu vi ne scias, ĉu pakas la muzikistoj?”

“Mi scias pri nenio.”

“Ne ŝajnigu vin idioto. Diru, ke via ĉefserĝento-kontisto ricevis jam avizon pri vagonoj, ĉu? Kiom da viraro vi havas?”

“Mi ne scias.”

“Idioto, ĉu vi timas, ke mi vin forvoros?” (Oni aŭdas, kiel la viro ĉe telefono diras al iu apude: “Franĉjo, prenu al vi la alian aŭdilon por scii, kian idiotan kurieron oni havas ĉe la dekunua marŝko.”) — “Halo’, ĉu vi dormas tie, aŭ kion vi faras? Respondu do, se kolego vin demandas. Ĉu vi do scias ankoraŭ nenion? Ne malkonfesu. Ĉu via ĉefserĝento-kontisto diris nenion pri tio, ke vi ricevos konservaĵojn? Ke vi ne parolis kun li pri tiaj aferoj? Idioto. Ke tio vin ne tuŝas?” (Oni aŭdas ridon). “Vi havas kapon kun herbo, sen guto da cerbo. Do, kiam vi ion scios, telefonu al ni tion al la dekdua marŝko, vi ora, idiota filo. De kie vi devenas?”

“De Prago.”

“En tia okazo vi povu esti pli saĝa… Kaj ankoraŭ ion: Kiam iris via ĉefserĝento-kontisto en la kancelarion?”

“Oni alvokis lin antaŭ momento.”

“Vidu, kaj ĉu vi ne povis diri tion tuj? Ankaŭ tiu nia iris antaŭ momento, io prepariĝas. Ĉu vi ne parolis kun la trajnotrupo?”

“Mi ne parolis.”

“Pro Jesuo Kristo, kaj vi diras, ke vi devenas de Prago. Vi zorgas pri nenio. Kie vi vagas la tutajn tagojn?”

“Mi venis nur antaŭ unu horo de la divizia juĝejo.”

“Tio estas alia afero, kamarado, en tia okazo mi venos ankoraŭ hodiaŭ vespere por vidi vin. Turnu la telefonan manilon dufoje.”

Švejk volis ekbruligi al si la pipon, kiam denove eksonis la telefono. “Surgrimpu mian dorson kun via telefono,” ekpensis Švejk, “kial mi kun vi parolu.”

La telefono tintis senkompate plu, tiel ke Švejk fine perdis la paciencon, prenis la aŭdilon kaj ekkriegis en la telefonon:

“Halo’, kiu estas tie? Ĉi tie kuriero Švejk de la dekunua marŝkompanio.”

En la respondo Švejk ekkonis voĉon de sia ĉefleŭtenanto Lukáš:

“Kion vi ĉiuj tie faras? Kie estas Vaněk, alvoku lin tuj al telefono!”

“Obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, antaŭ nelonge ektintis telefono.”

“Aŭdu, Švejk, mi ne havas tempon kun vi vantparoli. Telefonaj interparoloj en la armeo, tio ne estas babilado per telefono, kiam ni iun invitas por ke li vizitu nin ĉe tagmanĝo. Telefonaj interparoloj devas esti klaraj kaj mallongaj. Ĉe telefonaj interparoloj forfalas ankaŭ tiu ‘obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto’. Mi demandas vin do, Švejk, ĉu vi havas ĉemane la ĉefserĝenton Vaněk? Li iru tuj al la telefono.”

“Mi ne havas lin ĉemane, obee mi raportas, sinjoro ĉefleŭtenanto, antaŭ momento oni forvokis lin de ĉi tie en la kancelarion, tio povas esti eĉ ne kvaronhoro, en la regimentan kancelarion.”

“Švejk, kiam mi revenos, mi reguligos kun vi la kontojn. Ĉu vi ne povas paroli koncize? Nun bone atentu tion, kion mi al vi diros. Ĉu vi aŭdas klare por poste ne elturniĝi, ke en la telefono tio raŭkis? Tuj, kiam vi pendigos la aŭdilon…”

Paŭzo. Nova tintado. Švejk prenas la aŭdilon kaj estas surŝutita per amaso da insultoj: “Bruto, stratbubo, fiulo. Kion vi faras, kial vi interrompas la interparolon?”

“Vi diris, mi petas, ke mi pendigu la aŭdilon.”

“Post unu horo mi estos hejme, kaj poste vi vidos… Do, nun tuj ĉion lasu, iru en la barakon kaj trovu iun serĝenton, ekzemple serĝenton Fuchs kaj diru al li, ke li tuj kunprenu dek virojn kaj iru kun ili al magazeno por transpreni konservaĵojn. Ripetu tion, kion li faru?”

“Iri kun dek viroj al magazeno kaj transpreni konservaĵojn por la kompanio.”

“Fine vi unufoje ne parolas kiel idioto. Mi intertempe telefonos al Vaněk en la regimentan kancelarion, ke ankaŭ li iru al la magazeno kaj transprenu tion. Se li intertempe venos en la barakon, li lasu ĉion kaj kuregu al la magazeno. Kaj nun pendigu la aŭdilon.”

Švejk sufiĉe longe serĉis ne nur la serĝenton Fuchs, sed ankaŭ la ceterajn suboficirojn. Ili estis ĉe la kuirejo, fingropinĉis viandon de ostoj kaj ĝue rigardis la alligitan Baloun, kiu, kvankam li staris firme apogita per la piedoj sur la tero, ĉar oni lin kompatis, tamen li prezentis interesan vidaĵon. Unu el la kuiristoj alportis al li viandoriĉan ripon kaj puŝis ĝin al li en la faŭkon, kaj la alligita barba giganto Baloun, ne havante eblon manipuli per la manoj, singarde ŝovis la oston en la buŝo balancante ĝin helpe de dentoj kaj gingivo, ĉe kio li ronĝis la viandon kun mieno de arbara sovaĝulo.

“Kiu el vi ĉi tie estas la serĝento Fuchs?” demandis Švejk, kiam fine li ilin trovis.

La serĝento Fuchs ne trovis konvena eĉ nur sin anonci, vidante, ke demandas pri li simpla infanteriano.

“Do,” diris Švejk, “kiel longe mi ankoraŭ demandu?. Kie estas la serĝento Fuchs?”