Biały smok [The White Dragon - pl]

— I popatrzcie tylko, co on z nami zrobił! — wykrzyknął R’mart, porykując ze śmiechu.

— Nie uszkodzone aparaty byłby bezcenne — powiedział bardzo poważnie Fandarel.

— Może uda nam się jakieś dla ciebie znaleźć, Mistrzu Robintonie — powiedział Nicat z namysłem — ponieważ tylko jedna część tego osiedla została poważnie uszkodzona. — Teraz wszyscy zwrócili na niego uwagę. — Popatrzcie — wyciągnął ogólny szkic terenu — wypływ lawy skierowany był na południe. Tu, tu i tu stożki gór rozłupały się, a wypływ podążał za konfiguracją zbocza góry, odsuwając się od większości osiedla. Przeważająca część wiatrów niosła popiół również od tego miejsca. Kopałem dziś tylko odrobinę, ale znalazłem jedynie cienką warstwę wulkanicznego rumowiska.

— Czy istnieje tylko to jedno osiedle? Kiedy oni mogli zasiedlić cały świat? — zapytał R’mart.

— Inne znajdziemy jutro — zapewnił ich Harfiarz — Prawda, Jaxomie?

— Panie? — Jaxom na wpół podniósł się, kiedy tak niespodziewanie wciągnięty został do głównego nurtu dyskusji.

— Nie, mówiąc poważnie, R’marcie, możesz mieć absolutną słuszność — powiedział F’lar, pochylając się nad stołem. — I tak naprawdę to my nie wiemy, czy starożytni opuścili płaskowyż natychmiast po wybuchu.

— Niczego się nie dowiemy, dopóki nie dostaniemy się do jednego z tych kopców i nie odkryjemy, co pozostawili po sobie, o ile w ogóle coś zostawili — powiedział N’ton.

— Tylko ostrożnie, Przywódco Weyru — powiedział do N’tona Mistrz Nicat, ale wzrok jego przesuwał się po twarzach wszystkich. — A będzie jeszcze lepiej, jeżeli przyślę wam jakiegoś mistrza cechowego i kilku solidnych czeladników, żeby pokierowali wykopaliskami.

— Zdradzisz nam sztuczki swojego Cechu, co Mistrzu Nicacie? — zainteresował się R’mart. — Lepiej, żebyśmy się czegoś dowiedzieli o górnictwie, prawda, Mistrzu Górniczy?

Jaxom zdusił chichot na wyraz niezrozumienia, a następnie oburzenia na twarzy Mistrra Górniczego.

— Jeźdźcy smoków zajmujący się górnictwem?

— A czemu nie? — zapytał F’lar. — Nid przejdą. Będzie następna Przerwa, aż za szybko. Jedno wam przyrzekam, teraz, kiedy ziemie na Kontynencie Południowym są dostępne, nigdy już żaden z Weyrów nie uzależni się od nikogo na czas Przerwy.

— A, tak, to bardzo rozsądny pomysł, Przywódco Weyru, bardzo rozsądny — roztropnie zgodził się z nim Mistrz Nicat, chociaż będzie mu niewątpliwie trzeba nieco czasu, żeby oswoić się z tak rewolucyjną ideą.

Smoki wylegujące się na brzegu zanuciły pozdrawiając kogoś. N’ton nagle podniósł się na nogi.

— Powinienem wracać do Wansora i naszych obserwacji gwiazd. To musiały wrócić Mirrim i Path. Kłaniam się wam wszystkim.

— Poświecę ci przy wyjściu, N’tonie — powiedział Jaxom łapiąc za koszyczek z żarem i odsłaniając go.

Byli już dobrze poza zasięgiem słuchu pozostałych, kiedy N’ton odwrócił się do Jaxoma.

— Bardziej ci to pasuje, Jaxomie, niż potulne latanie ze skrzydłem królowych?

— Nie zrobiłem tego naumyślnie, N’tonie — powiedział Jaxom ze śmiechem. — Po prostu chciałem zobaczyć tę górę przed wszystkimi.

— Tym razem nie miałeś żadnych przeczuć?

— Przeczuć?

N’ton, chichocząc, po koleżeńsku objął go ramieniem.

— Pewnie nie, pewnie natchnęły cię tylko wizje jaszczurek ognistych.

— Ta góra?

N’ton z lekka nim potrząsnął.

— Porządny z ciebie facet.

Zobaczyli ciemny kształt smoka siedzącego na plaży, a następnie dwa lśniące kręgi, gdy Lioth odwrócił do nich swoją głowę.

— W nocy ma się pożytek z białego koloru swojego smoka — powiedział N’ton pokazując na Rutha, siedzącego trochę z boku.

Cieszę się, że przyszedłeś. Swędzi mnie tam, gdzie nie mogę dosięgnąć, powiedział Ruth.

— Potrzebuje, żeby się nim zająć, N’tonie.

— Zostaw więc żary przy mnie, a ja je dam Mirrim, żeby mogła znaleźć drogę do cypla.

Rozdzielili się, kiedy Jaxom odszedł, żeby zająć się Ruthem. Usłyszeli, jak N’ton pozdrawia Mirrim, ich głosy dobrze się niosły w spokojnym, nocnym powietrzu.

— Oczywiście, że z Wansorem wszystko w porządku — powiedziała Mirrim ze złością w głosie. — Przykleił się okiem do tej swojej rury. Nie miał pojęcia, że przyleciałam, nic nie zjadł, nie zorientował się, że odleciałam. A co więcej — przerwała, głęboko wciągając powietrze — Path wcale nie wypłoszyła tych południowych jaszczurek.

— A czemu miałaby je spłoszyć?

— Mnie nie pozwolono być na płaskowyżu, kiedy Jaxom i ci inni będę próbowali nakłonić południowe jaszczurki, żeby pokazały coś z sensem.

— Z sensem? Ach, tak, będą chcieli zobaczyć, czy Ruthowi uda się wyostrzyć ich wizje. No, nie powinnaś się tym martwić, Mirrim. Jest tyle innych rzeczy, które możesz robić.