Wojna wspomaganych [The Uplift War - pl]

— To brzmi jak poważny dylemat — powiedział do Elsie.

— Tak. Na szczęście doktor Schultz rozwiązał w zeszłym roku ten problem. Cieszę się, że miał przed śmiercią tę satysfakcję.

Robert ściągnął mokasyny. Woda wyglądała na gorącą. Zanurzył w niej palec u nogi i cofnął go szybko.

— Oj! Jak on to zrobił?

— Hmm, przepraszam?

— Jakie było rozwiązanie doktora Schultza?

— Mikrobiologia, ser — Elsie podniosła nagle wzrok. Jej oczy zalśniły. — Och, niosą zupę i dla nas!

Robert przyjął kubek z rąk szymki, której fartuch z pewnością wykonano z materiału utkanego na krosnach goryli. Szymka utykała. Robert zastanawiał się, czy została ranna podczas walk.

— Dziękuję — powiedział, napawając się aromatem. Nie zdawał sobie dotąd sprawy, jaki jest głodny.

— Elsie, co to znaczy, mikrobiologia? Popijała powolutku zupę.

— Bakterie jelitowe. Symbionty. Wszyscy je mamy. Malutkie stworzonka żyjące w naszych wnętrznościach i w ustach. Najczęściej to nieszkodliwi partnerzy. Pomagają nam strawić żywność w zamian za lokum.

— Och — rzecz jasna Robert wiedział o biosymbiontach. Każde dziecko szkolne o nich wiedziało.

— Doktor Schultz zdołał zmajstrować szereg mikrobów, które pomagają górkom jeść — ze smakiem — całą masę miejscowej, garthiańskiej roślinności. One…

Przerwał jej cichy, wysoki krzyk, niepodobny do niczego, co mogłaby wydobyć z siebie małpa.

— Robert! — rozdarł się piskliwy głos. Robert podniósł wzrok. Uśmiechnął się.

— April. Mała Aprii Wu. Jak się masz, słoneczko? Była ubrana jak Sheena, dziewczynka z dżungli. Jechała na lewym ramieniu dorastającego samca goryla, którego czarne oczy były cierpliwe i łagodne. April pochyliła się do przodu i zamigała rękoma w szybkiej serii znaków. Goryl puścił jej nogi. Dziewczynka wspięła się w górę, by stanąć mu na ramieniu. Złapała goryla za głowę, by utrzymać równowagę. Jej strażnik pochrapywał cierpliwie.

— Złap mnie, Robert!

Zerwał się na nogi. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, by ją powstrzymać, dziewczynka wyskoczyła w górę — opalony wiatrak powiewający włosami blond. Schwycił ją w plątaninie nóg. Przez chwilę, zanim złapał ją pewnie, serce biło mu szybciej niż podczas walki czy górskiej wspinaczki.

Wiedział, że dziewczynkę trzymano z gorylami dla jej bezpieczeństwa. Ze smutkiem zdał sobie sprawę, jak bardzo był zajęty od chwili, gdy odzyskał zdrowie po swych obrażeniach. Zbyt zajęty, by pomyśleć o tym dziecku, jedynym poza nim człowieku przebywającym na wolności w górach.

— Cześć, dynieczko — powiedział. — Jak ci się teraz wiedzie? Czy dobrze opiekujesz się górkami? Skinęła z powagą głową.

— Musę się nimi dobze opiekować, Robert. Musimy sprawować dowództwo, bo zostaliśmy tylko my.

Robert przycisnął ją mocno do siebie. Nie zdawał sobie dotąd sprawy, jak bardzo brak mu było towarzystwa ludzi.

— Aha. Zostaliśmy tu tylko ty i ja — powiedział cicho.

— Ty i ja, i Tymbimka Athaclena — przypomniała mu. Spojrzał jej prosto w oczy.

— Mimo to robisz wszystko, o co cię prosi doktor de Shriver, prawda?

Skinęła głową.

— Doktor de Shriver jest fajna. Mówi, ze może już niedługo będę się mogła zobacyć z mamą i tatą.

Robert skrzywił twarz. Będzie musiał porozmawiać z de Shriver na temat oszukiwania dzieci. Kierująca placówką szymka zapewne nie mogła znieść myśli o powiedzeniu ludzkiemu dziecku prawdy — że będzie przebywało pod ich opieką przez jeszcze długi czas. Wysłanie jej teraz do Port Helenia oznaczałoby zdradzenie tajemnicy goryli, czemu nawet Athaclena była w tej chwili zdecydowana zapobiec.

— Zanieś mnie tam, Robert — zażądała Aprii ze słodkim uśmiechem, wskazując ręką na płaską skałę, gdzie mały gorylek brykał przed niektórymi z członków jego grupy. Szymy śmiały się pobłażliwie z wygłupów małego samca. Zadowolony, lekko zarozumiały ton ich głosów był dla Roberta czymś zrozumiałym. Było naturalne, że bardzo młody gatunek podopiecznych żywił tego rodzaju uczucia do gatunku jeszcze młodszego. Szymy odnosiły się do goryli w sposób bardzo rodzicielski, traktując je niczym swoją własność.

Robert z kolei czuł się trochę jak ojciec mający przed sobą nieprzyjemne zadanie wytłumaczenia w jakiś sposób dzieciom, że piesek nie będzie mógł zostać w domu na stałe.

Przeniósł Aprii na drugi brzeg i postawił na ziemi. Temperatura wody była tu znacznie znośniejsza. Nie, była cudowna. Zrzucił z nóg mokasyny i poruszył palcami u nóg w wywołującym mrowienie cieple.

Aprii i mały gorylek usiedli po obu stronach Roberta, wspierając łokcie na jego kolanach. Elsie spoczęła u jego boku. Była to przelotna, spokojna scenka. Gdyby w sadzawce pojawił się w magiczny sposób neodelfin, który wyskoczyłby z wody, by ich podglądać z szerokim uśmiechem, ten żywy obraz byłby dobrym portretem rodzinnym.