70% вады

няхай ён выйшаў з маіх нататак і табе даспадобы надта нават калі так — то гэта не мой верш, а папяровы матылёк ён ляціць каля ці па-над барханам, поўным кахання, сярод пустыні манеры пісьмовых манеўраў ёсць тым, чым яны ёсць па меры таго як атрамант сцякае з паперы ў прорву                          водар словаў сцірае тое, чым яны ёсць нібы далікатная кветка, што, няўмела махаючы пялёсткамі, узляцела папяровы матылёк пракладае дарогу ад гарызонту                          да свайго роднага нябеснага цела ён носіць на скуры ўласных крылаў маўклівую татушку такую ж хацелі б і птушкі лёгкіх паводзінаў, сваякі таму што калодзеж адзінокіх грудзей не чакае дождж у адзін і той жа дзень калі клёкат вады — клёк адновіць усё ачысціць акіянскі пясок, трысцё і салёную сумесь сліны й слёз каб зрабіць крок у несмяротнасць папяровы матылёк заплаціў аброк уласным жыццём няхай ён выйшаў з маіх нататак і табе даспадобы надта нават калі так — то гэта не мой верш ён стаў нечым такім неадчэпным                          што навідавоку, але не заўжды дарэчы адбіткам унутры янтару, вобраз якога аўтару падарыў майстра стары каб утапічныя фразы адразу праціналі                          мёртвыя вуглы, звужаючы іх паціху, каб кожная вайна аднойчы знікла на дне пацыфіка