Przejście

Ale Richarda nie interesowało to, które zasadnicze elementy pojawiły się w jej doświadczeniach granicznych, ani też co widziała, gdy straciła świadomość. Ciekawiło go wyłącznie to, czy ujrzała Titanica.

— Znowu miałaś taką samą wizję? — spytał, gdy tylko Tish wyszła z laboratorium.

— Nie. — Joanna usiadła na stole. — Niezupełnie taką samą.

Zdawało się, że ta odpowiedź zadowoliła i odprężyła Richarda.

— Niemniej znalazłam się w tym samym miejscu. Na Titanicu.

— Skąd masz pewność?

Joanna opowiedziała mu o jadalni i pokładzie łodziowym.

— To musiał być Titanic — podkreśliła. — Usiłowali skontaktować się z Californian za pomocą latarni sygnalizacyjnej.

— Panie doktorze? — W drzwiach stała Tish. Joanna zastanawiała się, jak długo przysłuchiwała się rozmowie. — Przed wyjściem zapomniałam pana spytać, czy jest pan zainteresowany’?

— Czym? — zdziwił się Richard.

— Obejrzeniem nowego filmu z Tommym Lee Jonesem.

— Ach. — Z jego tonu jasno wynikało, że nie ma pojęcia, o czym mówi Tish. — Eee, nie bardzo, muszę omówić z Joanną jej relację, a potem przeanalizować skany. To może się przeciągnąć.

— Nie musimy się umawiać na dzisiejszy wieczór — oświadczyła Tish i nie czekając na kolejną wymówkę, dodała: — Porozmawiamy o tym jutro.

— Jutro?

— Tak. Pan Sage. O dziesiątej?

— A, tak — potwierdził. — Racja. Pan Sage. No, to do jutra.

— Proszę zaczekać — zatrzymała ją Joanna. — A co z panią Troudtheim? Nie ma sesji o trzeciej?

— Dzwoniła, żeby odwołać — wyjaśnił Richard.

— Kiedy pani była nieprzytomna — uzupełniła Tish.

— Powiedziała, że ma wrażenie, że dopadła ją grypa, więc zadzwoni, żeby ustalić nowy termin, gdy lepiej się poczuje — dodał Richard. — Jutro o dziesiątej — zwrócił się do Tish, wciąż stojącej przy drzwiach.

Tish wyszła, a Richard odwrócił się do Joanny.

— Powiedzieli, że usiłują nawiązać łączność z Californian?

— Nie, ale stwierdzili, że nabierają wody i że Baltic oraz Frankfurt już płyną. A jadalnia musiała być pomieszczeniem dla pasażerów pierwszej klasy…

— Powiedz mi o początku. Niczym się nie różnił od poprzednich?

— Niczym — potwierdziła Joanna. — Wcześniej nie widziałam tylko młodego mężczyzny w swetrze. — Opowiedziała Richardowi o brodaczu, twierdzącym, że osoby postronne nie mają tam prawa wstępu i młodym człowieku, który oznajmił, że usłyszał hałas i przyszedł sprawdzić, co się dzieje.

— Ale hałas brzmiał tak samo?

— Tak.

— A przejście, drzwi? I światło?

— Też — przytaknęła zaskoczona Joanna.

— Ujednolicający obraz był taki sam — mruknął. — Chodź, coś ci pokażę.

Joanna zarzuciła koc na ramiona, zsunęła się ze stołu do badań i podeszła do pulpitu. Richard już wyświetlał skany.

— To są zdjęcia z twoich ostatnich doświadczeń granicznych — wyjaśnił i szybko wystukał coś na klawiaturze. Pociemniały wszystkie obszary z wyjątkiem kory czołowej. — Masz przed sobą mózg uaktywniający pamięć długotrwałą. — Dopisał jeszcze kilka znaków. — Teraz przyspieszymy — stwierdził i skany zaczęły się szybko zmieniać. Niewielkie rozsiane punkty rozbłyskiwały i gasły, zmieniały barwy z pomarańczowej na czerwoną, a potem na niebieską, wybuchały na ekranie jak sztuczne ognie, tworząc misterny wzór.

— No dobrze — oświadczył, zatrzymując obraz i wyświetlając obok inny skan. — To jest zdjęcie z wtorku. — Powtórzył ten sam proces. — Teraz nałożę na siebie obydwie fotografie. Na dzisiejszej są ciemniejsze cienie, a na wtorkowej — jaśniejsze.

Joanna przyglądała się, jak migoczą kolory, przybierając barwę niebieską, potem pomarańczową, czerwoną i ponownie niebieskozieloną, zapalając się przypadkowo i gasnąc z różną szybkością, w rozmaitych miejscach.

— Te zdjęcia są zupełnie inne.

— Otóż to — potwierdził Richard. — Lateralizacja jest całkowicie odmienna, co powinno oznaczać zupełnie różne doświadczenia i inne wspomnienie, pełniące rolę ujednolicającego obrazu. Na tych zdjęciach nie ma ani jednej wspólnej cechy, a mimo to twierdzisz, że widziałaś te same wizje i taki sam ujednolicający obraz. — Zapatrzył się w ekran. — Możliwe, że aktywność kory czołowej jest przypadkowa, a przecież wspomnienia tworzą się w płacie skroniowym.

Odwrócił się do Joanny.

— Chciałbym, żebyś nagrała jak najbardziej szczegółową relację. Potem spisz wszystko, co widziałaś i słyszałaś. — Wbił wzrok w skany. — Czy twoi pacjenci, którzy przebyli więcej niż jedną śmierć kliniczną, za każdym razem mieli takie same doświadczenia?